Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 16 lipca 2019 r. oddalił skargę F. sp. z o.o. z siedzibą w L. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania Wójta Gminy S. (dalej "Wójt") w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, polegającego na "Dostosowaniu istniejącej instalacji do odchowu i tuczu indyków w S., gmina S., do wymagań niezbędnych do prowadzenia chowu brojlerów kurzych o maksymalnej jednorazowej obsadzie stanowisk hodowlanych wynoszącej 1 200,00 DJP", polegające na rażącym przekroczeniu terminów do załatwienia sprawy.
W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił przebieg postępowania administracyjnego w tej sprawie podkreślając, że charakter wniosku, obszerność materiału dowodowego, liczne wnioski i uwagi społeczeństwa, a także stron postępowania oraz protesty społeczne, w szczególności mieszkańców terenów przyległych do planowanej inwestycji, wymagały przeprowadzenia przez organ dodatkowych czynności wyjaśniających. Dodał, że sam raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz jego uzupełnienie miały rozbudowany charakter i były wielokrotnie uzupełniane przez wnioskodawcę, który z własnej winy przedłużał toczące postępowanie opieszale uzupełniając dokumentację lub bezpośrednio wnosząc o wydłużenie terminów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę.
Sąd wskazał, że mimo istotnego przekroczenia terminów, o których mowa w art. 35 k.p.a., nie można zarzucić organowi bezczynności, czy też przewlekłości postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] czerwca 2018 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Sąd podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej u.i.o.ś.) i dotyczyło wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przedsięwzięcia. Postępowanie to służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego.
Po przypomnieniu toku postępowania Sąd wskazał, że działania podejmowane przez organ były prawidłowe i wynikały z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Organ działał - zdaniem Sądu - wnikliwie, dążąc do ustalenia kompletnego stanu faktycznego oraz zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w celu przekazania całej dokumentacji sprawy do organów uzgadniających i opiniujących. Analizując chronologię czynności i działań procesowych organu Sąd uznał, że postępowanie było prowadzone sprawnie, zaś czas trwania postępowania uległ wydłużeniu w związku z koniecznością uzyskania opinii innych organów, a także wskutek licznych wezwań do uzupełnienia złożonego przez inwestora raportu i postawy samego inwestora. Trudno obarczać winą organ prowadzący postępowanie za opóźnienia leżące po stronie organów uzgadniających i opiniujących, czy też spowodowane ilością złożonych wniosków w ramach postępowania z udziałem społeczeństwa.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła F. sp. z o.o. z/s w L., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy WSA w Olsztynie do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu strona skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w postaci:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 litera c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 35-37 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie organ nie dopuścił się bezczynności i/lub przewlekłego prowadzenia postępowania, podczas gdy organ kilkukrotnie żądał tych samych wyjaśnień od skarżącego kasacyjnie pomimo ówczesnego otrzymana wystarczającej odpowiedzi nie budzącej wątpliwości jak również nie ponaglał organów opiniujących i uzgadniających.
- b) art. 145 § 1 pkt 1 litera c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1, 80 k.p.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w szczególności brak szczegółowego wyjaśnienia dlaczego organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Wbrew wywodom i zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji prawidłowo wykazał, dlaczego uznał, że w realiach niniejszej sprawy Wójt Gminy S. nie był bezczynny, ani też nie prowadził przewlekle postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. W szczegółowych motywach zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przeanalizował wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności prawidłowo zaznaczając, że długość terminu załatwienia sprawy zależy od jej charakteru. W ocenie Sądu Wojewódzkiego nie można organowi przypisać bezczynności ani zarzucić przewlekłości prowadzenia postępowania z uwagi na skomplikowany charakter rozpatrywanej sprawy, konieczność dokonania uzgodnień z innymi organami oraz ze względu na postawę samej strony skarżącej. W szczególności Sąd wskazał na brak jednoznacznych informacji udzielanych przez wnioskodawcę, udzielanie przez stronę odpowiedzi po upływie 26 i 21 dni oraz na prośbę inwestora o przedłużenie terminu do udzielenia odpowiedzi na wezwanie Dyrektora RZGW w B. PGW Wody Polskie.
Nie można przypisywać organowi bezczynności czy przewlekłości postępowania, jeżeli nadmierna długość prowadzonego postępowania nie jest wynikiem działań lub braku działań tego organu, lecz jest spowodowana przez czynniki od niego niezależne, w tym również wskutek postawy samej strony.
Powyższe sprawia, że nie można uznać za uzasadnione zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 35-37 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
W tym stanie rzeczy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw.
Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.