Uzasadnienie
Wyrokiem z 1 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie sygn. II SA/Ol 763/15 po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2015 r. sprawy ze skargi I. W. i G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, oddalił skargę.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
W decyzji z [...] grudnia 2013 r., Wójt Gminy Jonkowo (dalej: organ I instancji) ustalił, na wniosek E. K., środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji wraz z infrastrukturą do granulacji odpadów z tworzyw sztucznych, na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, I. W. i G. W. zarzucili, że organ I instancji nie przeanalizował raportu o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na środowisko w kontekście jej wpływu na prowadzone na sąsiednich działkach fermy drobiu. Wskazali na nieuwzględnienie faktu istnienia powiązania technologicznego spornego przedsięwzięcia z inwestycją, polegającą na budowie również stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji, dla której organ I instancji wydał, na rzecz innego inwestora decyzję.
Odwołujący się zaskarżyli jednocześnie postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie (dalej: RDOŚ w Olsztynie) z [...] lipca 2011 r. w przedmiocie uzgodnienia realizacji spornego przedsięwzięcia. Odwołujący się zaskarżyli ponadto postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z [...] lipca 2011 r., pozytywnie opiniujące realizację przedmiotowej inwestycji. Odwołania od decyzji organu I instancji wnieśli również: W. L., która podniosła m. in. zarzut bezpodstawnego podzielenia inwestycji na dwa przedsięwzięcia i wydania dwóch decyzji dotyczących budowy stacji demontażu pojazdów bez uwzględnienia ich wpływu na środowisko, zabudowę mieszkaniową i fermy drobiu oraz J. W., który wniósł o sprostowanie ilości przeznaczonych do zmielenia odpadów błędnie wskazanej w decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: SKO w Olsztynie, Kolegium, organ odwoławczy) w decyzji z [...] maja 2015 r., uchyliło decyzję będącą przedmiotem odwołania i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy zarzucił, że organ I instancji nie przeprowadził prawidłowego postępowania z udziałem społeczeństwa. Kolegium zarzuciło ponadto, że organ I instancji nie ustosunkował się w uzasadnieniu decyzji do złożonych w toku postępowania zarzutów I. i G. W., którzy podnosili, że planowane przedsięwzięcie będzie wywierało szkodliwy wpływ na prowadzoną przez nich hodowlę indyków, na potwierdzenie czego przedstawili kilka opinii.
W ocenie Kolegium, uzasadnienie decyzji organu I instancji nie spełniało też szczególnych wymagań określonych w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b i c ustawy, gdyż wbrew dyspozycji tego przepisu nie zawierało informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie powiatowego inspektora sanitarnego.
W skardze na decyzję SKO w Olszynie z [...] maja 2015 r., I. i G. W. zarzucili, że Kolegium bardzo lakonicznie uzasadniło brak podstaw do zakwestionowania postępowania przed organami współdziałającymi i brak podstaw do uchylenia wydanych przez nie postanowień. Skarżący podnieśli, że na terenie sąsiadującym z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja, istnieją fermy drobiu, które również oddziałują na środowisko. Przed wydaniem decyzji środowiskowej i przed wydaniem uzgodnień, należało więc zbadać, jakie będą skumulowane oddziaływania tych wszystkich inwestycji i czy nie będą one negatywnie oddziaływały na obszar natura 2000.
W odpowiedzi na skargę, SKO w Olsztynie, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: Sąd I instancji) w uzasadnieniu wyroku z 1 października 2015 r., sygn. II SA/Ol 763/15 oddalającym skargę wskazał, że zaskarżona decyzja spełnia powyższe warunki przewidziane w przepisach na podstawie których została wydana. Zdaniem Sądu I instancji, Kolegium wskazało szczegółowo w uzasadnieniu tej decyzji, jakie naruszenia popełnione przez organ I instancji skutkowały koniecznością uchylenia w całości decyzji Wójta Gminy Jonkowo z [...] grudnia 2013 r. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. W szczególności Kolegium stwierdziło konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa, a także za niezbędne uznało uzupełnienie decyzji organu I instancji tak, aby spełniała ona wszystkie warunki wymienione w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b i c ustawy oraz zobligowało organ I instancji do wypowiedzenia się co do wpływu inwestycji na obszar Natura 2000. W ocenie Sądu I instancji, Kolegium zasadnie przyjęło, że realizacja powyższego nie może nastąpić w trybie art. 136 k.p.a. Sąd I instancji podzielił stanowisko Kolegium o braku podstaw do badania skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z oddziaływaniami generowanymi przez fermy drobiu. Powyższe wynika z faktu, że przedsięwzięcia te nie są ze sobą w jakikolwiek sposób powiązane.
W postanowieniu z 10 grudnia 2015 r., sygn. II SA/Ol 763/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy sprostowania z urzędu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 1 października 2015 r. sygn. II SA/Ol 763/15 w sprawie ze skargi I. W. i G. W. na decyzję SKO w Olsztynie z [...] maja 2015 r. nr [...] sprostował z urzędu oczywistą omyłkę pisarską, zawartą w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 1 października 2015 r. sygn. II SA/Ol 763/15 w ten sposób, że w miejsce wyrazów " [...]" wpisał wyrazy "[...]"
W skardze kasacyjnej I. W. i G. W. reprezentowani przez r. pr. M. W. zaskarżyli w całości wyrok Sądu I instancji.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarzucono powyższemu wyrokowi naruszenie:
- - przepisów prawa materialnego, tj. art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w zw. z art. 62 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 8 i 17 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś., ustawa) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że brak było konieczności oceny przez RDOŚ w Olsztynie i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Olsztynie (dalej: PPIS w Olsztynie) raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko oraz analizy i oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 przy uwzględnieniu skumulowanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z przedsięwzięciami istniejącymi w analizowanym obszarze, tj. z fermami drobiu znajdującymi się na działkach o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], należącymi do skarżących i innych przedsiębiorców, bowiem istniejące przedsięwzięcia nie są powiązane technologicznie z inwestycją planowaną.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zarzucono powyższemu wyrokowi naruszenie:
- - przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na decyzję SKO w Olsztynie podczas gdy podniesione w skardze do Sądu merytoryczne argumenty uzasadniały jej uchylenie.
Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie, 2. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że nie można zgodzić się z oceną Sądu I instancji w kwestii braku istnienia naruszenia prawa w decyzji SKO w Olsztynie, jak i przedstawioną oceną prawną istoty oceny oddziaływań skumulowanych inwestycji na obszar Natura 2000. W ocenie skarżących kasacyjnie, właściwa ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Kolegium przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, pwinna prowadzić do jej uchylenia. Zdaniem skarżących kasacyjnie, błędna wykładnia art. 62 ust. 2 u.u.i.ś. przyjęta przez SKO w Olsztynie, a podtrzymana w wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie doprowadziła do sytuacji, że w mocy utrzymane zostały zaskarżone przez skarżących w odwołaniu od decyzji postanowienia RDOŚ w Olsztynie z [...] lipca 2011 r. oraz PPIS w Olsztynie z [...] lipca 2014 r. w sytuacji, gdy organy te nie dokonały oceny oddziaływań skumulowanych istniejących ferm drobiu z planowaną inwestycją pod względem emisji hałasu, czym rażąco naruszyły art. 62 ust. 2 ustawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W świetle art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie.
W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. W pierwszej kolejności rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlegały zarzuty naruszenia prawa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu naruszenia art. 145 § 1 lit a, p.p.s.a. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że został on błędnie sformułowany. Art. 145 § 1 lit. a, p.p.s.a., dotyczy naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a nie obejmuje innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. jest ponadto tzw. przepisem wynikowym, który dochodzi do głosu wówczas, gdy sąd dostrzeże naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego. Norma prawna wynikająca z tego przepisu określa sposób rozstrzygnięcia. Przepis ten zatem, nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Do samoistnego naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a. może dojść, jeżeli z uzasadnienia wyroku wynika, że sąd stwierdził naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mimo to nie uchylił zaskarżonej decyzji. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
Skuteczny zarzut naruszenia tego przepisu można podnieść jedynie w powiązaniu z odpowiednim przepisem prawa materialnego, który w opinii autora skargi kasacyjnej miał zostać w wyroku niewłaściwie zastosowany lub błędnie zinterpretowany. Chcąc podnieść zarzuty uchybienia przepisom proceduralnym strona powinna uwzględnić przy konstruowaniu takich zarzutów, że w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a., podstawa kasacyjna obejmująca zarzut naruszenia przepisów postępowania może być skuteczna, tj. prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej, jedynie w przypadku, gdy zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowa konstrukcja zarzutu opartego na podstawie kasacyjnej przewidzianej art. 174 pkt 2 p.p.s.a., której nie przedstawiono w skardze kasacyjnej uwzględniając treść wniesionego środka zaskarżenia, powinna wskazywać na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., w związku z konkretnymi przepisami postępowania dowodowego, którego naruszenie dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonego aktu.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego obejmujące: art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 w zw. z art. 62 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 8 i 17 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm., dalej: u.u.i.ś., ustawa) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Skarga kasacyjna kumulatywnie zarzuca błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie wskazanych przepisów prawa materialnego. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa.
W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Wewnętrznie sprzeczne jest, przynajmniej zasadniczo, kumulatywne wskazanie w skardze kasacyjnej naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w odniesieniu do tej samej jednostki redakcyjnej przepisu prawa materialnego.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest wykładania art. 62 ust. 2 u.u.i.ś. Norma prawna wynikająca z art. 62 ust. 2 u.u.i.ś. przewiduje, że w ramach oceny przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 określa się, analizuje oraz ocenia oddziaływanie przedsięwzięć na obszary Natura 2000, biorąc pod uwagę także skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Przepis ten wyraźnie wskazuje na obowiązek określenia, dokonania analizy oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000. Treść art. 62 ust. 2 u.u.i.ś. należy odczytywać w kategorii wytycznych dla organu, które służą do przeprowadzenia prawidłowej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, biorąc pod uwagę także skumulowane oddziaływanie przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami.
Zgodnie z zasadami prewencji i przezorności należy uwzględnić, że skumulowane oddziaływania mogą powodować zmiany w środowisku, będące konsekwencją wpływu danego rodzaju przedsięwzięcia, w połączeniu z innymi istniejącymi lub planowanymi przedsięwzięciami. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skumulowane oddziaływane może występować w połączeniu z innymi oddziaływaniami (w tym związanymi z obecnymi lub planowanymi przedsięwzięciami), dotyczącymi tych samych zasobów i/lub przedmiotów oddziaływania, co planowane przedsięwzięcie. Skumulowane oddziaływanie może być efektem istnienia lub planowania innych podobnych przedsięwzięć na danym terenie.
Należy uwzględnić skalę, czas trwania oraz intensywność oddziaływania danego przedsięwzięcia w powiązaniu z innymi. W ustaleniu skumulowanego oddziaływanie istotne znaczenie powinny mieć oddziaływania, które będą utrzymywać się przez dłuższy czas eksploatacji przedsięwzięcia. Chodzi zatem o oddziaływania, które mają powtarzalny i trwały charakter oraz występują przez dłuższy czas. Ocena skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami, o której mowa w art. 62 ust. 2 powinna uwzględniać identyfikację potencjalnych oddziaływań planowanego przedsięwzięcia na środowisko z innymi przedsięwzięciami oraz zastosowanie instrumentów prawnych zgodnie z zasadami prewencji i przezorności, które będą stosowane w ramach realizacji przedsięwzięcia w celu uniknięcia, minimalizacji bądź redukcji oddziaływań. Ustawodawca polski nie wskazał czy powinny to być przedsięwzięcia powiązane technologicznie lub nie.
Skumulowanie dotyczy oddziaływań, a nie przedsięwzięć, które są ich źródłem. Przy ocenie skumulowanego oddziaływania należy uwzględnić definicję ustawową przedsięwzięcia (art. 3 ust. 1 pkt 13 u.u.i.ś.) zgodnie z którą przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty.
Skarżący konsekwentnie zarzucają organowi odwoławczemu oraz Sądowi I instancji brak uwzględnienia skumulowanego oddziaływania na prowadzoną przez nich działalność związaną z hodowlą indyków. Z treści przedstawionych przez skarżących opinii wynika negatywny wpływ planowanej stacji demontażu pojazdów na hodowlę indyków, a w szczególności na przyrost ich wagi. Skarżący chcą bowiem wykazać, że skumulowana emisja hałasu pochodząca z dwóch planowanych do realizacji stacji demontażu oraz urządzeń wykorzystywanych w związku z hodowlą indyków będzie miała negatywny wpływ na warunki hodowli indyków.
W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości UE wskazuje się wyraźnie, że cechy przedsięwzięcia należy ocenić w szczególności w kontekście skumulowanych skutków wywieranych łącznie z innymi przedsięwzięciami, w sytuacji w której brak uwzględnienia skutków skumulowanych mógłby w praktyce prowadzić do ominięcia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (zob. wyrok Trybunału z 11 lutego 2015 r. w sprawie C-531/13 w postępowaniu Marktgemeinde Straßwalchen i in./Bundesminister für Wirtschaft, Familie und Jugend). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. W piśmiennictwie wyrażono pogląd, według którego "Odrębnie ustawodawca traktuje ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Taka ocena, obok elementów określonych w art. 62 ust. 1, powinna dodatkowo zawierać jeszcze ocenę skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami.
W przypadku obszaru Natura 2000 nie wystarczy jedynie dokonanie oceny danego, konkretnego przedsięwzięcia w kontekście jego oddziaływania na ten obszar. Oceny należy dokonać, badając także powiązania tego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami. Chodzi jednak tylko o te przedsięwzięcia, które wespół z tym podstawowym przedsięwzięciem oddziaływają na obszar Natura 2000" (zob. B. Rakoczy, komentarz do art.
62. [w:] Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2010). Należy zgodzić się oceną Sądu I instancji, według którego Kolegium wskazało szczegółowo w uzasadnieniu decyzji, jakie naruszenia popełnione przez organ I instancji skutkowały koniecznością uchylenia w całości decyzji Wójta Gminy Jonkowo z [...] grudnia 2013r. i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. W szczególności Kolegium stwierdziło konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa, a także za niezbędne uznało uzupełnienie decyzji organu I instancji tak, aby spełniała ona wszystkie warunki wymienione w art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b i c u.u.i.ś. oraz zobligowało organ I instancji do wypowiedzenia się co do wpływu inwestycji na obszar Natura 2000. Kolegium zasadnie przyjęło, że realizacja powyższego nie może nastąpić w trybie art. 136 k.p.a.
Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 8 i 17 u.u.i.ś. Art. 3 ust. 1 pkt zawiera definicję ustawową pojęcia "ocena oddziaływania na środowisko", a w art. 3 ust. 1 pkt 17 u.u.i.ś. przedstawiona jest definicja ustawowa pojęcia "znaczącego negatywnego oddziaływaniu na obszar Natura 2000". W skardze kasacyjnej nie wskazano na czym polegało naruszenia wskazanych dwóch definicji legalnych. Sąd I instancji wyjaśnił, że RDOŚ w Olsztynie w postanowieniu z [...] lipca 2011 r. przeanalizował i ocenił wpływ planowanej inwestycji na obszar Natura 2000, położony w odległości 0,25 km na północny wschód od analizowanego przedsięwzięcia – Specjalny Obszar Ochrony Siedlisk [...] – [...] i ocenił, na podstawie informacji zawartych w raporcie oraz jego uzupełnieniu, że działalność stacji demontażu nie będzie powodowała zagrożeń dla tego obszaru w postaci drenażu wód z torfowiska, usytuowanego w jego obrębie, nie będzie związana z poborem wód podziemnych, nie będzie również powodowała zaburzeń warunków wodnych, ani też zmiany stosunków wodnych.
Realizacja i eksploatacja obiektu nie będzie wiązała się z likwidowaniem, zasypywaniem lub przekształcaniem naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy oraz obszarów wodno-błotnych. W ocenie Sądu I instancji, organ uzgadniający stwierdził, że nie istnieje ryzyko kumulowania się oddziaływań. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że niezależnie od powyższego Kolegium nakazało organowi I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy uwzględnienie, że na sąsiedniej działce planowane jest przedsięwzięcie o tożsamym charakterze oraz wskazało na brak przedstawienia przez ten organ w uzasadnieniu decyzji wniosków dotyczących wpływu spornego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000.
Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt 1 skargi kasacyjnej wskazać należy, że nietrafne jest stanowisko skarżących kasacyjnie, według którego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w zaskarżonym wyroku nie dostrzegł naruszeń prawa w decyzji Kolegium. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że decyzja organu II instancji nie narusza prawa. Kolegium uchylając decyzję organu I instancji, wskazało, że skarżący od samego początku podnosili, że planowane przedsięwzięcie będzie wywierało szkodliwy wpływ na prowadzoną przez nich hodowlę indyków. Na potwierdzenie swoich twierdzeń przedstawili kilka opinii sporządzonych przez: lekarzy weterynarii, kierownika Katedry [...] na Wydziale [...] Uniwersytetu [...]. Organ II instancji wyjaśnił, że okoliczność ta winna być przedmiotem analizy bowiem przeprowadzając ocenę oddziaływania na środowisko właściwy organ bada również wpływ przedsięwzięcia na zwierzęta oraz na dobra materialne, jakimi niewątpliwie są zwierzęta hodowlane (art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a i b w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 7 lit. a i c u.u.i.ś.
SKO w Olsztynie zwróciło także uwagę, że uzupełnienie raportu zawiera ustosunkowanie się do kwestii wpływu planowanego przedsięwzięcia na prowadzoną w jego pobliżu hodowlę drobiu, jednak wobec przedłożonych przez stronę opinii, wyjaśnienia te nie są wystarczające do ostatecznego rozstrzygnięcia tego zagadnienia. Kolegium uznało, że w tym zakresie postępowanie wymaga uzupełnienia. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 77 ust. 1 pkt oraz ust. 4 u.u.i.ś. Z uwagi na to, że postanowienie uzgadniające o jakim mowa w art. 77 ust. 3 u.u.i.ś. nie jest zaskarżalne, to Kolegium wydając decyzję w niniejszej sprawie wykonało ciążący na nim obowiązek weryfikacji stanowiska organu współdziałającego. Organ odwoławczy rozpatrując zażalenie na postanowienie RDOŚ w Olsztynie z [...] lipca 2011 r., znak: [...], uznał że nie zasługuje ono na uwzględnienie.
Zdaniem Kolegium, wbrew stanowisku strony organ ten analizował i ocenił wpływ planowanego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 przy uwzględnieniu skumulowanego oddziaływania (str. 9 postanowienia). Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że istotnym jest, że organ ten na podstawie raportu uznał, że oddziaływania przedsięwzięcia nie wykroczą poza teren, do którego inwestor posiada tytuł prawny. W związku z tym przedsięwzięcie to nie będzie oddziaływać na oddalony o 250 m teren obszaru Natura 2000. W ocenie Kolegium, RDOŚ w Olsztynie uwzględnił, że na sąsiedniej działce oznaczonej nr [...] planowana jest budowa innej stacji demontażu pojazdów wycofanych z eksploatacji (str. 8 postanowienia). Z akt sprawy wynika także, że Kolegium dokonało oceny postanowienia PPIS w Olsztynie z [...] lipca 2011 r., znak: [...] o pozytywnym zaopiniowaniu planowanej inwestycji.
A zatem konkludując, wobec przedstawienia nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej, brak było podstaw do jej uwzględnienia. Dlatego też, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.