Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 marca 2017 r., II SA/Gd 25/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Gdańsku oddalił skargę E. M.-O. i A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO lub Kolegium) w [...] z dnia [...] października 2016 r., nr [...], w przedmiocie warunków zabudowy. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Wójt Gminy [...], na wniosek K. Ł. (inwestor, uczestnik), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] w miejscowości [...] gm. [...], dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku stajni i budowie przydomowej oczyszczalni ścieków. Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji E. M. – O. i A. O. SKO w [...] decyzją z dnia [...] maja 2014 r., utrzymało w mocy w/w decyzję organu I instancji.
Wyrokiem z dnia 7 stycznia 2015 r., II SA/Gd 547/14, WSA w Gdańsku uchylił powyższą decyzję organu odwoławczego zobowiązując Kolegium przy ponownym rozpoznaniu sprawy do ustalenia charakteru działalności prowadzonej na działce nr [...] oraz zweryfikowania twierdzeń inwestora, że planowana zabudowa jest niezbędna do uzupełnienia istniejącej zabudowy na potrzeby prowadzenia gospodarstwa rolnego.
W wyroku przytoczono dalej, że w konsekwencji ponownego rozpoznania sprawy SKO w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. w całości i przekazało mu sprawę do ponownego rozpoznania wskazując na istotne dla jej rozstrzygnięcia okoliczności podlegające ustaleniu, takie jak to, czy przedmiotowa działka jest siedliskiem rolniczym, czy jej właściciel prowadzi gospodarstwo rolne, a planowana zabudowa jest niezbędna dla tego gospodarstwa.
Jak dalej w wyroku wskazano, rozpoznając sprawę kolejny raz Wójt Gminy [...], decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie budynku stajni, dobudowie wiaty do budynku stajni oraz budowie przydomowej oczyszczalni ścieków na działce nr [...] (dawny nr [...]) w miejscowości [...] w gminie [...].
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że po przeprowadzeniu ponownej analizy urbanistyczno-architektonicznej, po uwzględnieniu dodatkowej dokumentacji przedłożonej przez wnioskodawcę, pozytywnie zweryfikowano przesłanki ustalenia warunków zabudowy.
W odwołaniu od powyższej decyzji A. O. i E. M. – O. zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego. Odwołujący wnieśli o uchylenie w całości decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie o jej uchylenie i odmowę ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że rozpoznając powyższe odwołanie SKO w [...], opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2016 r. utrzymało w mocy decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia Kolegium mając na uwadze związaniem wskazaniami i oceną prawną sformułowaną w wyroku WSA w Gdańsku w sprawie II SA/Gd 547/14, wykazywało, że działka objęta wnioskiem jest siedliskiem rolniczym, że właściciel tej działki powadzi na niej gospodarstwo rolne, a planowana rozbudowa ma na celu uzupełnienie istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Wyjaśniono, że działka objęta wnioskiem znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Borów Tucholskich i w Obszarze Natura 2000. Zabudowania położone na działce położone są w odległości mniejszej niż 100 m od linii brzegowej jeziora. Zgodnie z § 5 ust. 8 uchwały Sejmiku Województwa Pomorskiego nr 1161/XLVII/10 z dnia 28 kwietnia 2010 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie pomorskim (Dz. Urz.
Woj. Pom. Nr 80, poz. 1455, "uchwała Sejmiku") na obszarach chronionego krajobrazu, wymienionych w § 1 ust. 1 tej uchwały, zabrania się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej.
Działka nr [...] (obecnie działka nr [...]) zabudowana budynkiem mieszkalnym oraz budynkiem gospodarczym stanowiła siedlisko gospodarstwa rolnego, co potwierdza umowa darowizny w celu uzyskania świadczeń z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników oraz ustanowienia służebności zawarta w dniu [...] marca 2001 r. między S. K. a R. i M. S., poprzednikami prawnymi K. Ł. (Rep. A Nr [...] - akt not. spisany przez notariusza J. C. prowadzącą kancelarię notarialną w [...]).
K. Ł. prowadzi działalność rolniczą - jest hodowcą koni od 1990 r., co potwierdzać ma zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Za bezsporne w tych okolicznościach Kolegium uznało prowadzenie przez inwestora działalności rolniczej. Nabyta nieruchomość stanowiąca obecnie działkę nr [...] wraz z domem mieszkalnym i budynkiem gospodarczym (użytkowanym jako stajnia) stanowi siedlisko gospodarstwa rolnego. K. Ł. nie posiada innego siedliska (domu mieszkalnego rolnika wraz z zabudowaniami gospodarczymi). W tym stanie rzeczy Kolegium uznało, że planowana inwestycja - rozbudowa i nadbudowa budynku gospodarczego dla potrzeb stajni, a także dobudowa wiaty do tego budynku jest niezbędna dla prowadzonej przez inwestora działalności hodowlanej i mieści się w granicach określonych przepisami § 7 ust. 3 uchwały Sejmiku.
Podkreślono dalej w decyzji organu odwoławczego, że z uwagi na stosunkowo niewielki rozmiar prowadzonej działalności, zakres inwestycji nie będzie znacząco oddziaływać negatywnie na środowisko, w szczególności na obszar Natura 2000, co potwierdziło uzgodnienie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (RDOŚ) w [...].
W skardze na powyższą decyzję Kolegium E. M.-O. i A. O. zarzucono naruszenie:
- 1. przepisów postępowania tj. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., K.p.a.) oraz prawa materialnego, tj. art. 59 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778, Upzp) oraz § 5 ust. 8 i § 7 ust. 3 uchwały Sejmiku, poprzez zaniechanie uwzględnienia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2015 r., II SA/Gd 547/14, jak też zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz bezspornego i zgodnego z prawem wyjaśnienia sprawy;
- 2. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie przeprowadzenie w ogóle oceny materiału dowodowego przez organ II instancji pod kątem spełnienia wszystkich warunków z Upzp, a nadto brak odniesienia się do wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu od decyzji.
Skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2015 r. oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący kwestionowali prawidłowość ustalenia głównych w sprawie okoliczności, od których zależy jej rozstrzygnięcie, w postaci charakteru działki nr [...], profilu prowadzonej tam działalności oraz związku z nią planowanej rozbudowy. Skarżący zaprzeczają, aby organy w zgodzie z wytycznymi sądu, prawidłowo udokumentowały wskazane okoliczności.
W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację sformułowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gdańsku oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że materiał zgromadzony w sprawie potwierdzać ma, że działka nr [...] objęta planowaną inwestycją ma charakter działki siedliskowej rozumianej jako wydzielony obszar gospodarstwa rolnego przeznaczony na utworzenie siedliska (dom mieszkalny, budynki inwentarskie i budowlane rolnicze oraz podwórko).
W ocenie sądu pierwszej instancji przedłożone przez właściciela dokumenty w postaci wyciągu z rejestru koniowatych Polskiego Związku Hodowców Koni z dnia [...] lutego 2015 r., obejmującego stan posiadania koni przez K. Ł., zaświadczenia członka zarządu Stada Ogierów [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wyciągu z książki leczenia zwierząt gospodarskich dokumentującego leczenie klaczy [...] należącej do K. Ł., dyplomu za ogiera "[...]" na pokazie w [...] oraz faktur za usługi hodowlane i utrzymania koni, usługi krycia i usługi zootechniczne, potwierdzają, że K. Ł. od wielu lat zajmuje się hodowlą koni, a ciągłość tej działalności i jej charakter wypełnia przesłankę prowadzenia działalności rolniczej w zakresie chowu zwierząt.
W realiach niniejszej sprawy – zdaniem sądu wojewódzkiego – nie ma wątpliwości, że teren projektowanej inwestycji stanowi podwórko zabudowane budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi służącymi inwestorowi do prowadzenia hodowli koni. W takiej sytuacji uprawniony jest wniosek organów, że projektowana inwestycja stanowi element siedliska rolniczego i jest z nim funkcjonalnie związana. Stanowiska tego nie może zmienić rozmiar projektowanej rozbudowy oraz okoliczność, że również poza działką nr [...] K.Ł. prowadził lub prowadzi działalność w zakresie hodowli koni.
Sąd wojewódzki zważył, że inwestor w sposób wystarczający i zgodny ze wskazaniami wyroku w sprawie II SA/Gd 547/14 udokumentował okoliczności istotne z punktu widzenia uchylenia zakazu lokalizacyjnego z przepisu § 5 ust. 3 pkt 2 uchwały Sejmiku, nie pozostawiając uzasadnionych wątpliwości co do tego, że na działce nr [...] K. Ł. prowadzi hodowlę koni kwalifikowaną jako prowadzenie działalności wytwórczej w rolnictwie, a siedlisko to stanowi zaplecze dla wskazanej działalności. Natomiast objęta wnioskiem inwestycja polegająca na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego jest funkcjonalnie związana z prowadzoną działalnością hodowlaną, skoro służyć ma poprawie warunków bytowania koni, co też należy potraktować jako motywację zasługującą na szczególne uwzględnienie, a dodatkowo działalnością, której charakter nie sprzeciwia się wymogom ochrony środowiska i wpisuje się w istniejący krajobraz podlegający szczególnej ochronie.
W ocenie sądu pierwszej instancji prawidłowo zatem uznały organy, że skoro w sprawie mają zastosowanie odstępstwa od ustanowionego zakazu lokalizacji w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, to ustalenie warunków rozbudowy obiektów budowlanych zlokalizowanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegowej jeziora nie naruszy tego zakazu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiedli A. O. i E. M.-O. – reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, którzy na podstawie art. 173 Ppsa zaskarżyli go w całości.
W ramach podstaw ujętych w art. 174 Ppsa, niniejszą skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach:
naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 Ppsa, art. 135 Ppsa, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez oddalenie skargi przez sąd pierwszej instancji w konsekwencji przeprowadzenia przezeń wadliwej kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej w zakresie stosowania przez organy obu instancji przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez: 1) nie przeprowadzenie w ogóle postępowania wyjaśniającego na pozostałe okoliczności i przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 Upzp oraz nieodniesienie się do zarzutów w tym zakresie sformułowanych w odwołaniu, 2) przyjęcie, że możliwe było odstąpienie od zakazu sytuowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegowej jezioro, tj. że działka nr [...] objęta planowaną inwestycją ma charakter działki siedliskowej, w konsekwencji niezastosowania przez WSA w Gdańsku środków przewidzianych w ustawie w postaci uchylenia w całości decyzji organu II instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c Ppsa oraz uchylenia w całości poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 135 Ppsa;
b) naruszenie art. 141 § 4 i art. 133 § 1 i 106 § 4 i art. 3 § 1 oraz § 2 pkt 1 Ppsa poprzez nie dokonanie w ogóle kontroli sądowoadministracyjnej oraz braku w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej na pozostałe okoliczności i przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 Upzp oraz nie odniesienie się do zarzutów w tym zakresie sformułowanych w skardze, jak również naruszenie art. 133 § 1 i art. 106 § 4 Ppsa poprzez uzupełnienie materiału dowodowego, tj. wysłuchanie na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. uczestnika postępowania, w konsekwencji orzeczenie nie tylko na podstawie akt sprawy przedłożonych przez organ odwoławczy, ale dokonanie samodzielnych ustaleń faktycznych w indywidualnej sprawie administracyjnej prowadzonej przez organ administracji publicznej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem dokonanie tych samodzielnych ustaleń faktycznych pozwoliło oddalić skargę;
c) naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 153 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i a i art. 151 Ppsa poprzez nieuwzględnienie przez WSA w Gdańsku oraz organy oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku w sprawie o II SA/Gd 547/14, w sytuacji gdy w w/w wyroku WSA w Gdańsku wskazał, iż organy powinny uzupełnić materiał dowodowy i ustalić, czy działka objęta inwestycją jest nie tylko siedliskiem rolniczym, ale czy właściciel działki prowadzi na niej gospodarstwo rolne, a także czy planowana rozbudowa ma na celu uzupełnienie istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jako że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie nie tylko organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, ale także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 185 i art. 188 Ppsa, strony skarżące kasacyjnie wnoszą o: a/ uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku, albo jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, b/ zasądzenie na rzecz skarżących od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, c/ rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Skarżący kasacyjnie rozwijając sformułowane podstawy kasacyjne podkreślają, że WSA w Gdańsku w zaskarżonym wyroku błędnie wskazał, iż materiał zgromadzony w sprawie potwierdza, że działka nr [...] ma charakter działki siedliskowej. Co więcej, pomimo związania oceną prawną i wskazaniami co dalszego postępowania organów administracji obu instancji oraz WSA w Gdańsku, w dalszym ciągu nie uzupełniono materiału dowodowego i nie ustalono, że właściciel działki prowadzi na niej gospodarstwo rolne. Skarżący podkreślają, że sąd wojewódzki w zaskarżonym wyroku błędnie wskazał, iż przedłożone uprzednio dokumenty w postaci wyciąg z rejestru koniowatych Polskiego Związku Hodowców Koni z dnia [...] lutego 2015 r., zaświadczenia zarządu Stada Ogierów [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wyciągu z książki leczenia klaczy [...], dyplomu za ogiera [...], faktur za usługi hodowlane i usługi zootechniczne, potwierdzać mają, że K. Ł. od wielu lat zajmuje się hodowlą koni.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie Ppsa. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 Ppsa, jednoznacznie określając zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną.
W ocenie Sądu Naczelnego nie można stwierdzić, aby skarga kasacyjna była oparta na usprawiedliwionych podstawach.
A. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 153 Ppsa, a w konsekwencji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa poprzez brak uwzględnienia oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku WSA w Gdańsku wydanego w sprawie II SA/Gd 547/14, zatem w granicach tej samej sprawy, co obecnie kontrolowany wyrok. Wypadnie przeto przypomnieć, że powodem uwzględnienia skargi w cyt. powyżej wyroku były stwierdzone uchybienia przepisom art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., należało bowiem wyjaśnić, gromadząc na tę okoliczność stosowne dowody, że działka objęta inwestycją jest siedliskiem rolniczym, że właściciel działki prowadzi na niej gospodarstwo rolne, a planowana rozbudowa ma na celu uzupełnienie istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Orzekający wówczas WSA w Gdańsku zalecił, aby uzupełnić materiał dowodowy i ustalić, czy w przedmiotowej sprawie zaktualizowała się hipoteza przepisu § 7 ust. 3 pkt 2 uchwały Sejmiku.
W przywołanym wyroku zalecono ponadto, aby ustalenia zmierzały w kierunku wyjaśnienia charakteru działalności inwestora prowadzonej na działce nr [...] oraz zweryfikowania jego twierdzeń, że planowana zabudowa jest niezbędna do uzupełnienia istniejącej zabudowy na potrzeby prowadzenia gospodarstwa rolnego. W wyroku II SA/Gd 547/14 wskazano, że po dokonaniu powyższych ustaleń organ będzie mógł przejść do zastosowania przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 Upzp wprowadzającego zasadę dobrego sąsiedztwa, celem weryfikacji czy wymogi ustalone w tym przepisie zostały w niniejszej sprawie spełnione.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, sąd a quo kontrolujący działalność administracji publicznej wyrokiem II SA/Gd 25/17 trafnie przyjął, że organy orzekające w postępowaniu administracyjnym nie naruszyły związania wynikającego z oceny prawnej i wytycznych zawartych w pierwszym z wyroków, jakie zapadły w związku z ubieganiem się przez K. Ł. o ustalenie warunków zabudowy na zamierzenie określone w jego źródłowym wniosku. Akta administracyjne zostały uzupełnione o ponownie przeprowadzoną analizę urbanistyczno-architektoniczną, dołączono stosowne dokumenty z których wynika, że zabudowa na działce inwestycyjnej nabyta przez K. Ł. stanowiła siedlisko gospodarstwa rolnego. Trafnie także sąd pierwszej instancji w świetle przedłożonych w toku postępowania administracyjnego przez inwestora dokumentów uznał, że K. Ł. prowadzi gospodarstwo rolne, w którym hoduje konie, a do tej działalności wykorzystuje budynek, zlokalizowany na działce inwestycyjnej, a który planuje rozbudować.
B. Nie jest trafny zarzut naruszenia przepisów art. 141 § 4 i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Ppsa przez wywodzenie o braku dokonania w ogóle kontroli sądowoadministracyjnej oraz braku wyjaśnienia podstawy prawnej "na pozostałe okoliczności i przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 -5 Upzp" oraz nie odniesienie się do zarzutów w tym zakresie sformułowanych w skardze.
Zdaniem Sądu zarzutu naruszenia cyt. przepisu stanowiącego, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania", skarżący kasacyjnie nie uzasadnili w stopniu, który nakazywałby uwzględnić go w aspekcie treści art. 174 pkt 2 Ppsa. Zarzut taki może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012).
Naruszenie cyt. przepisu musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tymczasem skarżący kasacyjnie stawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa w istocie zarzucają sądowi wojewódzkiemu lakoniczne – w ich przekonaniu – uzasadnienie oznaczonych kwestii czy też brak ustosunkowania się do określonych zagadnień podnoszonych w skardze. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej sąd wojewódzki wskazał – w subiektywnym odczuciu stron być może zbyt lakonicznie – przyczyny, z powodu których ocenił skargę jako nieuzasadnioną.
Z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde jego naruszenie może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny oddala wszak skargę kasacyjną nie tylko wtedy, gdy nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, ale także i wówczas, gdy zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 Ppsa). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem.
Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest zatem jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że skutkuje to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązkiem wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., II OSK 1620/10, CBOSA.nsa.gov.pl). Zaskarżony wyrok spełnia te wymagania. Skarżący kasacyjnie – wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa – nie uzasadnili podstaw kasacyjnej, gdy idzie o zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa.
Podobnie, skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia zarzutu naruszenia przepisów art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 Ppsa, z których wynika odpowiednio, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie oraz, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę na decyzję administracyjną, zatem jego wyrok jest elementem kontroli działalności administracji publicznej, a oddalając skargę zastosował środek przewidziany w ustawie, określony w art. 151 Ppsa.
C. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 i art. 106 § 4 Ppsa. Z pierwszego z tych przepisów wynika m. in., że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, drugi zaś określa, iż "Fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony". Zarzut naruszenia tych przepisów skarżący kasacyjnie upatrują w tym, że sąd pierwszej instancji miał uzupełnić materiał dowodowy poprzez dopuszczenie w trakcie rozprawy wyjaśnień inwestora, czym miał dokonać samodzielnych ustaleń faktycznych. Rzecz jednak w tym, że sąd wojewódzki – jak to wyraźnie wynika z uzasadnienia skarżonego wyroku – wpierw uznał przeprowadzone przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego dowody na okoliczności wskazane w wyroku II SA/Gd 547/14, jako wystarczające do stwierdzenia zasadniczych faktów wyłuszczonych w wytycznych cyt. wyroku, a pozwalających do ustalenia warunków zabudowy.
Dopiero w dalszej kolejności w zaskarżonym wyroku wskazano, że zasadniczą okoliczność prowadzenia przez inwestora na działce inwestycyjnej jako siedlisku rolniczym działalności rolniczej w postaci hodowli koni, potwierdzają wyjaśnienia K. Ł. złożone podczas rozprawy. Nie jest zatem tak, że zasadnicze fakty istotne dla oceny trafności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, ustalał dopiero sąd a quo. Uczestnik postępowania miał prawo brać udział w rozprawie i zabierać głos, składać oznaczone oświadczenia. Sąd w zaskarżonym wyroku przytoczył tylko te wyjaśnienia, uznając je zarazem za potwierdzające okoliczności ustalone w toku postępowania administracyjnego. Aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 Ppsa są zarówno akta sądowe, jak i przedstawione sądowi administracyjnemu akta administracyjne. W judykaturze trafnie wskazuje się, że do naruszenia art. 133 § 1 Ppsa dochodzi np. wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 Ppsa oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 Ppsa.
Z przepisu tego wynika więc nakaz wyprowadzania oceny prawnej na gruncie faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2019, I OSK 386/17, CBOSA.nsa.gov. pl.). Do naruszenia zatem przepisu art. 133 § 1 Ppsa wskutek wyłącznie przywołania w motywach zaskarżonego wyroku wyjaśnień uczestnika złożonych na rozprawie, w ocenie Sądu Naczelnego nie doszło.
Co się tyczy naruszenia art. 106 § 4 Ppsa to zarzut tak postawiony jest niezrozumiały, nie został on zresztą w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięty i uzasadniony.
D. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 i 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi przez sąd pierwszej instancji w konsekwencji przeprowadzenia przezeń wadliwej kontroli zgodności z prawem działalności organów administracji publicznej w zakresie stosowania przez organy obu instancji przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Rozwijając ten zarzut skarżący kasacyjnie podają w wątpliwość przydatność przeprowadzonych w sprawie przez organ I instancji dowodów na okoliczność prowadzonej przez uczestnika hodowli koni w zabudowaniach gospodarczych na działce inwestycyjnej, wywodzą iż dokumenty w postaci np. wyciągu z rejestru koniowatych Polskiego Związku Hodowców Koni, faktury za usługi hodowlane i usługi zootechniczne dowodzą jedynie własności koni, względnie odnoszą się do "okresów minionych i odległych" i jako takie nie mogą stanowić podstawy do uznania, że K. Ł. aktualnie prowadzi gospodarstwo rolne.
Wbrew jednak takiemu wywodowi, za trafne uznać należy stanowisko sądu wojewódzkiego akceptującemu co do reguły uznanie, że przeprowadzone i włączone do akt sprawy dowody pozwalały uznać, że inwestor prowadzi hodowlę koni na działce inwestycyjnej. Nie sposób przyjąć, jak to wywodzi się w skardze kasacyjnej, jakoby wyciąg z rejestru koniowatych sporządzony w 2015 r., czy też faktury za usługi hodowlane i zootechnicze wystawione w tym samym roku, miały odnosić się do okresów "odległych". Wypadnie przypomnieć, że postępowanie w sprawie o wydanie warunków zabudowy zostało wszczęte w grudniu 2012 r., zaś dokumenty wytworzone w 2015 r. zostały złożone do akt sprawy w konsekwencji i w następstwie wyroku z dnia 7 stycznia 2015 r., II SA/Gd 547/14. Z tego względu wywodzenie, iż mają one być niejako nieaktualne czy dotyczyć minionych okresów czasu jest nietrafne.
Z art. 75 § 1 K.p.a. wynika, że dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Chybione przeto jest odmawianie mocy dowodowej przedłożonym w toku postępowania przez uczestnika dokumentom, z których wynikało, że K. Ł. od wielu lat prowadzi hodowlę koni.
E. W konsekwencji nie są uzasadnione zarzuty naruszenia dalszych wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów, a to art. 135 Ppsa oraz art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. Przepisu art. 135 Ppsa sąd wojewódzki nie stosował, skoro oddalił skargę. Nie jest zasadne imputowanie sądowi wojewódzkiemu wadliwego oddalenia skargi, skoro nie jest trafne jakoby organy miały uchybić zasadzie ogólnej ustalenia tzw. prawdy obiektywnej, obowiązkowi wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także dokonania oceny tego, czy dana okoliczność została udowodniona, na podstawie całokształtu materiału dowodowego. W następstwie tych ustaleń nie są także zasadne zarzuty naruszenia art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. odnoszone do oceny, jaką przyjął w zaskarżonym wyroku WSA w Gdańsku odnośnie decyzji organu odwoławczego.
F. Z tych wszystkich powodów uznać należało, że skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach, dlatego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.