Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 107/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, oddalił skargę R. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2012 r., znak: [...],[...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), cofnął R. S. pozwolenie na broń palną.
Organ I instancji uznał, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Podstawą tego stwierdzenia było ustalenie, że Główny Sąd Łowiecki w W. orzeczeniem z dnia 31 stycznia 2012 r. utrzymał w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Łowieckiego w P. z dnia 9 września 2011 r., którym R. S. został wykluczony ze Zrzeszenia PZŁ, na podstawie § 19 ust. 2 Statutu PZŁ i utracił z dniem 31 stycznia 2012 r. członkowstwo w tym Zrzeszeniu. Orzeczenie to zapadło wskutek popełnienia przez skarżącego przewinienia łowieckiego.
Od decyzji tej R. S. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie.
Zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy, powołując się na treść art. 18 ust. 4, art. 10 ust. 2 i 3 ustawy o broni i amunicji, wskazał, że broń myśliwską może posiadać – po spełnieniu określonych warunków – każda osoba, która udokumentuje swoje członkostwo w PZŁ i nie zostaną ujawnione inne przesłanki ujemne, dyskwalifikujące daną osobę do posiadania broni. Osoba taka zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm.), może wykonywać polowania. W tym przypadku utrata członkowstwa w PZŁ jest jedną z okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.
Organ II instancji wskazał, że R. S. uzyskał pozwolenie na broń palną myśliwską w 2008 r. ze względu na przynależność do PZŁ, co dawało mu prawo wykonywania polowań. Jednak takie członkostwo utracił, co oznacza, że także utracił prawo do polowania. Zatem w chwili obecnej nie zachodzą okoliczności faktyczne, które zdecydowały o wydaniu w przeszłości pozwolenia na broń, albowiem cel dla którego uzyskał pozwolenie, tj. łowiectwo, nie może być przez zainteresowanego aktualnie realizowany. Nie jest więc słuszne i zasadne z punktu widzenia interesu społecznego zachowanie przez R. S. takiego pozwolenia.
Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, organ II Instancji stwierdził, że w chwili wydawania decyzji R. S. nie był już członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. Wskazał również, że jeżeli strona uzyska korzystne dla siebie rozstrzygnięcie w drodze sądowej i zostanie mu przywrócone członkowstwo w Polskim Związku Łowieckim, będzie mogła ubiegać się o wzruszenie decyzji w sprawie cofnięcia jej pozwolenia na broń palną myśliwską w trybie art. 154 K.p.a.
Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. S., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący podkreślił, że wykluczenie go z PZŁ było niesłuszne.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 107/13, oddalając skargę, powołał się na treść art. 18 ust. 4, art. 10 ust. 2 ustawy o broni i amunicji oraz powtórzył za organem odwoławczym, że każda osoba, która udokumentuje swoje członkostwo w PZŁ i nie zostaną ujawnione inne przesłanki ujemne, dyskwalifikujące daną osobę do posiadania broni, może ubiegać się o takie pozwolenie. Przynależność do PZŁ jest wymogiem uwarunkowanym Prawem łowieckim. Z dyspozycji art. 42 ust. 1 tej ustawy wynika, że polowanie może być wykonywane przez członków Polskiego Związku Łowieckiego lub cudzoziemców.
Ponadto bezspornym jest, że z dniem 31 stycznia 2012 r. R. S. utracił członkowstwo w Polskim Związku Łowieckim, a zatem w okresie wydawania decyzji zarówno przez organ I, jak i II instancji skarżący nie był już członkiem Polskiego Związku Łowieckiego w związku z popełnieniem wykroczenia łowieckiego. Zatem w okresie tym nie wolno mu wykonywać polowania, co stanowi, że w okresie tym odpadła podstawa uzasadniająca celowość posiadania przez skarżącego broni palnej myśliwskiej i dlatego zastosowanie przez organ art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji jest całkowicie trafne i prawidłowo uzasadnione materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Zasadne jest bowiem cofnięcie pozwolenia na broń takiemu myśliwemu, który dopuszcza się wykroczeń łowieckich.
To właśnie popełnienie tego czynu skutkowało pozbawieniem skarżącego praw członkowskich i pociągnęło za sobą w konsekwencji cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, albowiem ustały okoliczności dla których wydano skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. Zatem nieuprawniony jest tu pogląd nadmiernego wyeksponowania przez organ interesu społecznego nad prywatnym.
W ocenie Sądu, oczywistym jest, że utrata przynależności do PZŁ uniemożliwia wykonywanie praw członkowskich – tu przede wszystkim prawa do polowania, co w konsekwencji prowadzi do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W takiej sytuacji brak jest przyczyny uzasadniającej celowość posiadania broni.
Na marginesie Sąd dodał, że jeżeli skarżący uzyska korzystne dla siebie rozstrzygnięcie na drodze sądowej i zostanie mu przywrócone członkowstwo w Polskim Związku Łowieckim, będzie mógł ubiegać się o wzruszenie decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że zarzuty skargi są chybione. Organ I, jak i II instancji nie naruszył zasad określonych w art. 7 i art. 8 K.p.a. oraz oba organy prawidłowo zastosowały przepis prawa materialnego – art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył R. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 133 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwą rekonstrukcję okoliczności sprawy; a także art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia z pominięciem okoliczności faktycznych sprawy oraz ich analizy w kontekście treści art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji.
Ponadto zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 4 ww. ustawy przez niewłaściwą interpretację jego dyspozycji.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalanie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego i materialnego.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie była ocena okoliczności oraz charakteru związanych z popełnieniem przewinienia łowieckiego. Jak zasadnie wskazał Sąd I instancji, kwestia ta może być przedmiotem rozstrzygnięcia na drodze sądowej, tj. przed właściwym sądem powszechnym, który ewentualnie może przywrócić skarżącemu członkostwo w PZŁ. Natomiast w związku z treścią art. 18 ust. 4 i art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o broni i amunicji okolicznością, która wymagała ustalenia w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy było to czy ustały przyczyny, dla których zostało udzielone skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską.
W przedmiotowej sprawie w zasadzie nie było kwestionowanym, że skarżący kasacyjnie utracił członkostwo w PZŁ, co jest równoznaczne z utratą prawa do wykonywania polowania. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji zgodnie z art. 42 ust. 1 Prawa łowieckiego polowanie może być wykonywane przez członków PZŁ. Skoro skarżący utracił takie członkostwo, tym samym istniały podstawy do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską w celach łowieckich. Jak bowiem wynika z akt sprawy, jedną z okoliczności wskazanej w decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...], o wydaniu pozwolenia na broń było to, że wnioskodawca – Ryszard Szewczyk jest członkiem PZŁ, co potwierdzała decyzja PZŁ Zarząd Okręgowy w P. z dnia 31 grudnia 2007 r., znak: [...].
Ponadto w aktach sprawy znajduje się orzeczenie Głównego Sądu Łowieckiego z dnia 31 stycznia 2012 r., [...], zgodnie z którym utrzymano w mocy orzeczenie Okręgowego Sądu Łowieckiego w P. z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt [...], o wymierzeniu R. S. kary dyscyplinarnej zasadniczej wykluczenia ze Zrzeszenia PZŁ. Ponadto Sąd I instancji, dokonując oceny zaskarżonej decyzji, uwzględnił wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela. Sąd wskazał, że wykluczenie skarżącego z PZŁ nastąpiło w związku z popełnieniem wykroczenia łowieckiego, które szeroko zostało opisane przez organ w zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze Sąd prawidłowo stwierdził, że zastosowanie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji było w niniejszej sprawie całkowicie trafne i uzasadnione zgromadzonym materiałem dowodowym. W takiej sytuacji nie można było uznać stanowiska skarżącego, że doszło w niniejszej sprawie do wyeksponowania przez organ interesu społecznego nad prywatnym.
Skoro skarżący utracił członkostwo w PZŁ i prawo wykonywania polowania w wyniku dopuszczenia się przewinienia łowickiego, nie istnieją tym samym okoliczności warunkujące prymat interesu prywatnego nad społecznym. Takie okoliczności nie mogą bowiem prowadzić do premiowania osób, które wyłącznie domagają się uwzględnienia ich interesu, mimo, iż w wyniku własnego działania doprowadziły do utraty członkostwa w PZŁ, a tym samym utraciły prawo wykonywania polowań.
Tym samym brak jest podstaw do uznania, że zaskarżony wyrok zapadł z naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji uwzględnił bowiem wszystkie okoliczności wynikające ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego; zaś skarżący kasacyjnie nie wykazał by materiał ten był niekompletny, domagając się w zasadzie odmiennej oceny tego materiału niż dokonał Sąd I instancji. Dlatego zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw.
Z powyższego wywodu wynika również, że Sąd I instancji dokładnie wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, odnosząc się do treści art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji oraz względów interesu społecznego w kontekście popełnionego przewinienia łowieckiego. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że istotną okolicznością dla wyniku postępowania był fakt wykluczenia skarżącego kasacyjnie z PZŁ i utrata prawa wykonywania polowania w związku z popełnieniem przewinienia łowieckiego. Rozpatrywanie charakteru popełnionego przewinienia łowieckiego w kontekście wystąpienia interesu społecznego lub prywatnego nie mieści się bowiem w granicach sprawy sądowoadministracyjnej. Dlatego zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw.
W tych warunkach brak jest podstaw do uznania, że Sąd I instancji naruszył art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, ponieważ w niniejszej sprawie, wobec ustalenia przez organ, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę wydania pozwolenia na broń, zaistniały przesłanki do zastosowania dyspozycji tego przepisu, tj. cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można tym samym zarzucać Sądowi I instancji, że naruszył w takiej sytuacji interpretację dyspozycji ww. przepisu. Decydujący wpływ miały bowiem ustalenia istnienia hipotezy tego przepisu, tj. określonego stanu faktycznego sprawy, z którego wynikało, że ustał cel, dla którego zostało wydane R. S. pozwolenie na broń palną myśliwską w celach łowieckich. Ustawa o broni i amunicji łączy bowiem przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie. Spójność przepisów ustawy o broni i amunicji, zarówno w zakresie wydawania pozwolenia na broń, jak i jego cofnięcia, powoduje, że przy wykładni przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji pomocny jest m.in. przepis art. 10 ust. 3 pkt 2 tej ustawy.
To z takimi ustaleniami Sąd I instancji związał swoją ocenę co do prawidłowości zastosowania przez organ art. 18 ust. 4 ww. ustawy, uznając, że z oczywistych względów utrata przynależności do PZŁ uniemożliwia wykonywanie praw członkowskich – tu przede wszystkim prawa do polowania, co w konsekwencji prowadzi do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W takiej sytuacji brak jest przyczyny uzasadniającej celowość posiadania broni.
Zarzut naruszenia art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji nie zawiera zatem usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.