Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2670/11 oddalił skargę P. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] (powinno być [...]) września 2011 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z [...] lipca 2011 r. cofającą P. B. pozwolenie na broń palną myśliwską. Komendant Wojewódzki Policji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z ustaleniem, że przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o przestępstwa z art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 12, art. 228 § 1 k.k., art. 228 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 284 § 2 k.k., w zb. z art. 271 § 3 k.k., w zb. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 18 § 1 k.k., w zw. z art. 21 § 2 k.k., w zw. z art. 12 k.k., art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 228 § 1 k.k., art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 18 § 1 k.k. w zw. art. 21 § 2 k.k., w zw. z art. 12 k.k. i art. 228 § 1 k.k. Za podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organ przyjął art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r. Uznał bowiem, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji podnosząc, iż fakt toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego w związku z pomówieniem przez dwóch pseudo-przedsiębiorców nie wystarcza do cofnięcia mu pozwolenia na broń. Zgodnie bowiem z ustawą z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, obowiązują inne przepisy dotyczące procedur cofnięcia pozwolenia na broń. Zdaniem skarżącego, dopiero prawomocne rozstrzygnięcie sprawy, w której postawiono mu zarzuty, pozwoli ustalić organowi administracji, czy zaistniały przesłanki do cofnięcia mu pozwolenia na broń. W związku z tym wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji z powodu rażącego naruszenia prawa.
Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Komendant Główny Policji wyjaśnił, że ustawodawca ustawą z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, zmienił m.in. katalog przyczyn cofnięcia pozwolenia na broń. Ustawa ta weszła w życie 10 marca 2011 r. i zgodnie z nowym brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom prawomocnie skazanym za jakiekolwiek przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe. Jednak zmiany wprowadzone powyższą ustawą nie mają zastosowania w postępowaniu o cofnięcie skarżącemu pozwolenia, ponieważ zgodnie z art. 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe.
Zatem skoro postępowanie zostało wszczęte w 2009 r., to do postępowania tego należy stosować przepisy w brzmieniu sprzed 10 marca 2011 r. Oznacza to, że cofnięcie pozwolenia na broń palną myśliwską przez organ I instancji nie naruszało prawa, ponieważ zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organ Policji cofa pozwolenie na broń osobom, o których mowa, m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. wzbudzającym uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast jako okoliczność tę obawę w szczególności uzasadniającą ustawodawca wskazał, m. in. toczące się przeciwko osobie postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu.
Komendant Główny Policji wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko różnego rodzaju dobrom chronionym prawem, w tym z art. 284 § 2 k.k., tj. przeciwko mieniu, co obliguje organy Policji do cofnięcia mu pozwolenia na broń palną. Organ podniósł, że przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie przewidział żadnych wyjątków od tej reguły. Wyjaśnił, że wobec oskarżonych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, gdyż oceny, że obawa w takim przypadku istnieje, dokonał już sam ustawodawca.
Organ stwierdził, że na zmianę stanowiska organów Policji nie mogły mieć wpływu argumenty skarżącego, iż postępowanie karne przeciwko niemu toczy się od marca 2007 r., gdyż organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest uprawniony do orzekania o winie w postępowaniach karnych, a także do oceny, czy i jakie przestępstwo posiadacz pozwolenia faktycznie popełnił. Nie ma też kompetencji do badania prawidłowości postępowania karnego, w tym weryfikacji zasadności jego wszczęcia i zastosowanej kwalifikacji prawnej zarzucanych przestępstw. Prawnokarna zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym. Dla tego postępowania istotne jest ustalenie, że strona jest oskarżona o popełnienie przestępstwa wymierzonego w mienie, gdyż okoliczność ta determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy. Organ podkreślił, iż wykluczone jest zachowanie pozwolenia na broń osobie, która zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a tym samym nawet korzystnie o takiej osobie świadczące dowody, jak opinie środowiskowe z miejsca zamieszkania, byłej pracy i wśród myśliwych oraz prawidłowe przechowywanie broni, nie mają istotnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego, ponieważ nie niwelują obawy, o której w tym przepisie ustawy mowa.
Organ ponadto podał, że z treści zastosowanych w sprawie norm prawa materialnego wynika, że warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń nie jest ani związek między zarzucanym przestępstwem i użyciem broni, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie użyła czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem tylko domniemanie takiego zachowania oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. W ocenie organu, w sprawie niewątpliwie przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zostały spełnione, gdyż wobec skarżącego toczy się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko m.in. mieniu.
W skardze na powyższą decyzję P. B. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez uznanie, że w odniesieniu do skarżącego, z uwagi na toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu, istnieje wyłączna przesłanka obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy doszedł do przekonania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw.
Sąd podkreślił, że materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w wersji obowiązującej do 10 marca 2011 r., z uwagi na datę wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. Przesądza o tym art. 3 ustawy z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. Nr 38, poz. 195), zgodnie z którym do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie przepisów niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.
Sąd stanął na stanowisku, że osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Dla uzasadnienia tego stanowiska, w ocenie Sądu, zasadnym jest odwołanie się do argumentów zawartych w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, LEX nr 527545. Uchwała ta w swoim meritum dotyczy co prawda jedynie kwestii cofnięcia pozwolenia na broń osobie prawomocnie skazanej za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże rozważania zawarte w jej uzasadnieniu, w ocenie Sądu, mają walor uniwersalny i dotyczą również sytuacji osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Jak bowiem zauważył Sąd, po zwrocie "w szczególności" oprócz skazanych prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa tam wskazane, ustawodawca zawarł również kategorię osób "wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Oznacza to, że ustawodawca zróżnicował osoby prawomocnie skazane i objęte postępowaniem karnym, które tworzą jedną grupę. W świetle powyższego przepisu nie ma przy tym znaczenia rodzaj przestępstwa, jeżeli tylko należy ono do grupy przestępstw wymienionych w tym przepisie. Drugą grupę stanowią skazani za popełnienie wszelkich innych przestępstw czy wykroczeń, bądź którym zarzucono takie czyny.
Dalej, powołując się na uzasadnienie powyższej uchwały, Sąd wskazał, że użycie słów "w szczególności", oznacza, że co do osób wymienionych po tym stwierdzeniu ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się, a wydane cofa, zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, co do których, jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Jak zaznaczył Sąd, treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych i brak jest podstaw do odstąpienia od stosowania wykładni językowej tego przepisu. Samo zatem prawidłowe ustalenie, że w dacie wydania decyzji ostatecznej toczyło się przeciwko skarżącemu postępowanie karne m. in. o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, upoważniało organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń bez potrzeby dalszego wykazywania bezpośredniego związku przyczynowego pomiędzy popełnionym czynem a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Skoro zatem przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne, m.in. o przestępstwo przeciwko mieniu, to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa, a w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Okoliczność ta stanowiła wystarczającą przesłankę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Na wydane rozstrzygnięcie nie mogły mieć zatem wpływu dowody pozytywnie świadczące o skarżącym, w tym opinia z miejsca pracy, zamieszkania i ze środowiska myśliwskiego. Dotyczy to również dotychczasowego prawidłowego posługiwania się przez skarżącego bronią, jak również prawidłowego jej przechowywania. Dowody te nie mają bowiem wpływu na ustanowione przez ustawodawcę domniemanie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez osobę, wobec której prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu.
Sąd uznał również, że wydanie decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską nie narusza art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, statuującego ogólną zasadę prawa karnego – zasadę domniemania niewinności. Jednakże nie można wiązać cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu z naruszeniem zasady domniemania niewinności, gdyż domniemanie to jest naruszone tylko wówczas, jeżeli sąd w wyroku wypowie się na temat winy bez uprzedniego jej udowodnienia oskarżonemu zgodnie z prawem, a zwłaszcza bez umożliwienia skorzystania z prawa do obrony.
Natomiast z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w postępowaniu publicznoprawnym dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W sprawie tej organy administracji nie traktują skarżącego jako winnego popełnienia przestępstwa przed stwierdzeniem tego przez właściwy sąd karny, gdyż kwestia winy nie była przesądzana w rozpoznawanej sprawie. Ani organy administracji publicznej, ani też sąd administracyjny nie są uprawnione do oceny, czy zebrany w sprawie karnej materiał dowodowy potwierdza, czy też nie potwierdza faktu popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu.
Sąd stwierdził również, że na ocenę legalności zaskarżonej decyzji pozostaje bez wpływu nowelizacja przepisu stanowiącego podstawę jej wydania. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w nowym brzmieniu obowiązuje od 10 marca 2011 r., a zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał przepis poprzedni, prawidłowo zinterpretowany i zastosowany przez organ.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku P. B., reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył w całości wyrok zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez:
- - uznanie, iż w odniesieniu do osób oskarżonych o przestępstwa wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji istnieje samoistna i bezwarunkowa przesłanka obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń palną objęta dyspozycją art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy tj. uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, podczas gdy prawidłowa wykładnia przytoczonego przepisu winna prowadzić do uznania, że oskarżenie o przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy stanowi dopiero przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, która jest rozpatrywana łącznie z innymi okolicznościami dotyczącymi osoby oskarżonej (np. opinia w miejscu pracy i zamieszkania, sposób sprawowania pełnionych funkcji, staż łowiecki, dotychczasowy sposób obchodzenia się z bronią, okoliczności w jakich doszło do postawienia zarzutów);
- - nieuwzględnienie odmienności sytuacji prawnej osób oskarżonych o przestępstwa wymienione w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i osób skazanych prawomocnie za te przestępstwa;
- - nieuwzględnienie w interpretacji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji rezultatów wykładni historycznej opartej o analizę zmian treści tego przepisu i uwzględnieniu konsekwencji zmiany brzmienia przedmiotowego przepisu z dniem 10 marca 2011 r.
- 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak odniesienia się do zgłoszonych przez skarżącego zarzutów uzasadniających błędną wykładnię przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uwzględnienie skargi i uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie w przedmiocie zasądzenia kosztów procesu za obydwie instancje.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o oddalenie tej skargi oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według obowiązujących w tym zakresie norm.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw a tym samym nie mogła prowadzić do uchylenia wyroku.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z treścią tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
W niniejszej sprawie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji przedstawił w sposób prawidłowy ustalony w sprawie stan faktyczny oraz dokonując jego oceny, wskazał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Stwierdzić również należy, że Sąd odniósł się należycie do argumentów podnoszonych w skardze. Powyższe świadczy o braku zasadności podniesionego zarzutu.
Nie znajdując usprawiedliwienia dla podniesionego w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzutu naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) wskazać należy, że przepisy te w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowiły, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 wskazano, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym i z tego względu posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu, w związku z czym osoby takie powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w konflikt z prawem.
Uchwała ta podnosi także, iż w przypadku osób, które nie zostały skazane za wymienione w tym przepisie przestępstwa, organy Policji, mające upoważnienie do swobodnej oceny okoliczności i faktów, mogących przesądzać o wystąpieniu takiej uzasadnionej obawy, winny szczegółowo te okoliczności i fakty analizować, oceniać je w sposób zindywidualizowany, a następnie winny wyczerpująco uzasadnić tę ocenę w perspektywie przyjęcia, iż istnieje określona w przepisie "uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego".
W niniejszej sprawie za zasadne należy uznać stwierdzenie Sądu I instancji, że okoliczności rozpoznawanej sprawy uzasadniały zastosowanie przez organ powołanych wyżej przepisów. Nie budzi wątpliwości fakt, że wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską nastąpiło po uzyskaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku informacji o przedstawieniu przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w Poznaniu aktu oskarżenia przeciwko m.in. P. B., oskarżonemu o popełnienie szeregu przestępstw, kwalifikowanych przede wszystkim jako przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko mieniu oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu.
W świetle przytoczonego brzmienia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji okoliczność wystąpienia z aktem oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 k.k., tj. przestępstwa przeciwko mieniu oraz popełnienia innych przestępstw szeroko opisanych w akcie oskarżenia z dnia [...] marca 2011 r. oraz w postanowieniach o przedstawieniu zarzutów z dnia [...] marca 2007 r., [...] maja 2007 r., [...] czerwca 2007 r., [...] września 2007 r. i [...] kwietnia 2009 r., stanowiła w okolicznościach rozpoznawanej sprawy wystarczającą podstawę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Fakt, iż zarzut popełnienia przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. został zakwalifikowany w zbiegu z innymi zarzutami naruszenia przepisów karnych, nie może świadczyć o braku istnienia tego zarzutu, a tym samym poddawać w wątpliwość dokonywania oceny istnienia przesłanki uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w oparciu o całokształt materiału dowodowego.
Zasadnie zatem Sąd I instancji stwierdził, że powyższe elementy stanu faktycznego w świetle pojęcia "uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" usprawiedliwiały wyprowadzenie przez organ wniosków uzasadniających cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń.
Nie sposób zgodzić się również z wywodami autora skargi kasacyjnej podnoszonymi w związku z nieuwzględnieniem przez Sąd zmiany stanowiących podstawę prawną decyzji przepisów ustawy o broni i amunicji. Wskazać należy, że obowiązujące standardy odnoszące się do prawa karnego w myśl których pierwszeństwo ma zasada stosowania przepisów względniejszych (korzystniejszych dla sprawcy) w przypadku zmiany stanu prawnego pomiędzy zaistnieniem czynu a jego osądzeniem, nie mogły dać podstawy do przyjęcia, że w niniejszej sprawie organy Policji bezzasadnie przyjęły, iż zaistniały przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Wskazać należy, że Sąd I instancji, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, orzeka mając na uwadze stan faktyczny i prawny z daty wydania tej decyzji. A zatem Sąd nie może uwzględnić zmiany stanu prawnego zaistniałej po wydaniu tej decyzji.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 3 ww. ustawy sprostował oczywistą omyłkę w wyroku Sądu I instancji, gdyż decyzję Komendanta Głównego Policji wydano dnia [...] września 2011 r., a nie jak to napisano [...] września 2011 r.