Uzasadnienie
Wyrokiem z 31 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę M. G. i H. G. (dalej również jako "skarżący") na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie (dalej również jako "ZWINB") z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinku (dalej również "PINB"), po ponownym rozpatrzeniu wniosku M. i H. G. z dnia [...] marca 2013 r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przed zakończeniem wszystkich robót budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami przy ul. K. w S., realizowanego na podstawie projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty Szczecineckiego z [...] sierpnia 2011 r., na podstawie art. 59 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.; dalej "prawo budowlane") odmówił pozwolenia na użytkowanie budynku.
W uzasadnieniu decyzji organ podał m.in., że zgodnie z art. 59 ust. 1 prawa budowlanego właściwy organ wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowania obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a tej ustawy. Brak możliwości przeprowadzenia czynności kontrolnych (w tej sprawie inwestorzy byli nieobecni, a obiekt zamknięty) skutkuje koniecznością zastosowania art. 59 ust. 5 prawa budowlanego.
W odwołaniu od tej decyzji M. i H. G. wnieśli o jej uchylenie i udzielenie pozwolenia na użytkowanie. W ich ocenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 27 listopada 2013 r., II SA/Sz 884/13, nie zobowiązał organu powiatowego do przeprowadzenia ponownej obowiązkowej kontroli obiektu. Zarzucili, że organ ponownie rozpoznając sprawę nie podjął rozstrzygnięcia w oparciu o ustalenia faktyczne poczynione w toku dwóch kontroli obiektu, w tym kontroli obowiązkowej. Zdaniem strony, skoro Sąd usunął z obrotu prawnego decyzję o wymierzeniu kary, to brak jest przeciwwskazań do udzielenia im pozwolenia na użytkowanie budynku.
Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że roboty budowlane związane z budową ww. budynku inwestorzy – M. i H. G. wykonują w oparciu o decyzję Starosty Powiatowego w Szczecinku z [...] sierpnia 2011 r. o pozwoleniu na budowę, nakładającą na nich obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie. ZWINB wskazał, że w dniu [...] lutego 2013 r. do PINB w Szczecinku wpłynęło pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków w Szczecinku o stwierdzenie, czy przedmiotowa budowa jest zgodna z projektem budowlanym, gdyż realizacja odbiega od dokonanych uzgodnień konserwatorskich. W tym samym dniu inwestor złożył w PINB w Szczecinku wniosek o wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku przed całkowitym zakończeniem robót, załączając m.in. oświadczenie kierownika budowy o zrealizowaniu robót budowlanych bez zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu.
ZWINB podniósł, że w związku z zawiadomieniem Miejskiego Konserwatora Zabytków w Szczecinku z dnia [...] lutego 2013 r., organ powiatowy przeprowadził w dniu [...] marca 2013 r. kontrolę przedmiotowej budowy i stwierdził m.in., że inwestor podczas realizacji inwestycji zmienił wysokość I kondygnacji obiektu z 3,30 m na 3,56 m. Następnie, na wezwanie inwestora, PINB przeprowadził w dniu [...] kwietnia 2013 r. kontrolę obowiązkową budowy, w trakcie której ustalił, że inwestor prowadził budowę niezgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę, w zakresie projektu architektoniczno-budowlanego, tj. zmienił wysokość i kubaturę budynku. Przy tak określonej wysokości budynku, organ powiatowy stwierdził niezgodność obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Wiatraczna II".
Organ II instancji wskazał, że PINB postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nałożył na inwestora karę w wysokości 2.000 zł z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli obowiązkowej, tj. niezgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym. Decyzją z tego samego dnia, na podstawie art. 59f ust. 6 prawa budowlanego, organ powiatowy odmówił inwestorowi udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu. Po rozpatrzeniu zażalenia inwestora, ZWINB postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. utrzymał w mocy postanowienie PINB z [...] kwietnia 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora, ZWINB decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpatrzeniu skargi M. i H. G., wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r., II SA/Sz 884/13, uchylił postanowienie ZWINB z [...] czerwca 2013 r. i poprzedzające je postanowienie PINB z [...] kwietnia 2013 r., wywodząc, że w sytuacji, gdy inwestor nie został powiadomiony o czynności dowodowej, polegającej na badaniu wysokości i kubatury budynku, należy uznać, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 10 k.p.a., mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji powinien usunąć wszystkie wskazane przez Sąd uchybienia i dokonać rozstrzygnięcia w oparciu o ustalenia faktyczne prawidłowo poczynione w toku obowiązkowej kontroli inwestycji.
Po rozpatrzeniu kolejnej skargi M. i H. G., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014 r., II SA/Sz 888/13, uchylił decyzję ZWINB z dnia [...] czerwca 2013 r. i poprzedzającą ją decyzję PINB z dnia [...] kwietnia 2013 r., podając, że wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji opartej na podstawie art. 59f ust. 1 powoduje utratę podstawy bytu prawnego decyzji wydanej na podstawie art. 59f ust. 6 prawa budowlanego.
Organ II instancji podkreślił, że kolejny raz rozpatrując sprawę PINB zawiadomił inwestora o wyznaczeniu na dzień [...] kwietnia 2015 r. kontroli obowiązkowej obiektu. W wyznaczonym dniu inwestor pomimo prawidłowego zawiadomienia nie stawił się na kontrolę i nie skorzystał z prawa wyznaczenia pełnomocnika, a obiekt był zamknięty.
Wskazując na powyższe ZWINB podał, że wobec niemożności przeprowadzenia obowiązkowej kontroli w celu wypełnienia wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawartych w wyroku z 27 listopada 2013 r., II SA/Sz 884/13, PINB kontrolowaną obecnie decyzją odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. W ocenie organu odwoławczego, decyzja ta została wydana zasadnie. Podkreślając, że wynikające z prawomocnego wyroku wskazania Sądu są wiążące dla organów nadzoru budowlanego, ZWINB stwierdził, że zawarte w omawianym wyroku zdanie: "W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji powinien usunąć wszystkie wskazane przez Sąd uchybienia i dokonać rozstrzygnięcia w oparciu o prawidłowo poczynione w toku obowiązkowej kontroli inwestycji ustalenia faktyczne" zobowiązywało organ powiatowy do ponownego przeprowadzenia kontroli obowiązkowej przedmiotowego obiektu. Uniemożliwiając jej przeprowadzenie, inwestor nie spełnił wymagań określonych w art. 59 ust. 1 prawa budowlanego. W tej sytuacji zastosowanie miał przepis art. 59 ust. 5 tej ustawy.
W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie M. i H. G. wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji i wydanie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu.
Skarżący zarzucili wydanie decyzji z naruszeniem art. 36a ust. 5 i 6 oraz art. 59c prawa budowlanego przez błędną wykładnię tych przepisów, a także z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, 8 i 9, 24 § 3, 145 § 1 pkt 8, 149 § 1 i § 2 k.p.a. oraz dokonanie błędnej interpretacji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 sierpnia 2014 r., II SA/Sz 888/13, w związku z wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r., II SA/Sz 884/13.
Skarżący podali, że z powodu choroby nie mogli uczestniczyć w ponownej obowiązkowej kontroli w wyznaczonym terminie, ani udostępnić obiektu do kontroli. W ich ocenie, skoro PINB dokonał w 2013 r. pomiaru położenia charakterystycznych elementów zrealizowanego budynku, to tym samym dysponował wynikami pomiarów.
Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazał, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 59 ust. 5 prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4. W rozpatrywanej sprawie organy uznały, że skarżący nie spełnili wymagań określonych w art. 59 ust. 1 prawa budowlanego i odmówiły udzielenia im pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu. Przywołując art. 59 ust. 1 i art. 59c prawa budowlanego, Sąd podkreślił, że warunkiem koniecznym do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego jest przeprowadzenie kontroli, która nie jest i nie może być przeprowadzana z urzędu. Jednocześnie art. 59c ust. 2 tej ustawy nakłada na inwestora obowiązek uczestnictwa w obowiązkowej kontroli w podanym przez właściwy organ terminie.
Sąd I instancji wskazał, że pismem z [...] lutego 2015 r. PINB wyznaczył kontrolę obowiązkową przedmiotowego obiektu budowlanego na dzień [...] marca 2015 r. Zawiadomienie o powyższym skarżący odebrali w dniu planowanej kontroli. Uznając, że nie zostali oni skutecznie powiadomieni, organ powiatowy pismem z [...] marca 2015 r. wyznaczył termin kontroli obowiązkowej na dzień [...] kwietnia 2015 r. Zawiadomienie skarżący odebrali w dniu [...] kwietnia 2015 r. Celem kontroli było ustalenie stanu faktycznego i dokonanie wszelkich niezbędnych pomiarów w obecności inwestorów, o czym ich powiadomiono.
Jednocześnie organ zwrócił się do skarżących z prośbą o obowiązkową obecność lub osoby upoważnionej, posiadającej stosowne pełnomocnictwo oraz o udostępnienie obiektu do kontroli. Skarżący jednak nie stawili się w wyznaczonym w zawiadomieniu terminie, a obiekt i teren budowy były zamknięte. Zauważając, że inwestor może z ważnych przyczyn wnosić o przesunięcie terminu kontroli, Sąd uznał, że taka sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Z akt sprawy nie wynika bowiem, żeby skarżący wnosili o przesunięcie terminu obowiązkowej kontroli z powodu choroby, o której mowa dopiero w treści skargi. Nie ustanowili również pełnomocnika, do reprezentowania ich w tej sprawie, choć o takiej możliwości zostali poinformowani przez organ.
W świetle powyższego Sąd uznał, że skarżący mając wiedzę o terminie kontroli nie wykonali obowiązku, o którym mowa w art. 59c prawa budowlanego. Tym samym organy prawidłowo odmówiły im udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego. Dlatego też sformułowane w treści skargi zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego oraz błędnej interpretacji wyroku z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 888/13, nie zasługiwały na uwzględnienie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. i H. G., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokowi temu zarzucili naruszenie:
- 1. art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) – poprzez niewłaściwe zastosowanie i niedopełnienie obowiązku kontroli działalności organów administracji, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinku i Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, pod względem zgodności z prawem;
- 2. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 138 § 2 i art. 77 i 80 k.p.a. – poprzez jego niezastosowanie w sprawie i wydanie wyroku bez uwzględnienia całości akt sprawy, tj. z pominięciem tych dowodów sprawy, z których wynika, że:
- a. PINB w dniu [...] kwietnia 2013 r. przeprowadził obowiązkową kontrolę budynku na wniosek skarżących o wydanie pozwolenia na użytkowanie przed całkowitym zakończeniem robót budowlanych, nadto w dniu [...] marca 2013 r. organ ten na podstawie zawiadomienia Miejskiego Konserwatora Zabytków przeprowadził kontrolę budowy, sporządzając stosowne protokoły, a stwierdzone ustalenia faktyczne – rzekome odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczyły zmian nieistotnych, która to kwestia nie ma prawnego znaczenia przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania, nie powinna zatem stanowić przesłanki wstrzymującej wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ww. budynku;
- b. w wyniku "wznowienia" postępowania zakończonego decyzją odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku organy obu instancji nie dokonały oceny stanu faktycznego na podstawie przeprowadzonych już kontroli, w tym obowiązkowej na podstawie art. 59a prawa budowlanego, co nakazał WSA w Szczecinie wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r., II SA/Sz 884/13, a zarządzono jedynie i to bezpodstawnie kolejną obowiązkową kontrolę budynku;
- 3. "w zw. z" art. 151 p.p.s.a. – poprzez błędne oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja ZWINB z [...] czerwca 2015 r. została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z "59 usart. t. 1 i 5" prawa budowlanego, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przyjęcie, że organ I instancji nie przeprowadził obowiązkowej kontroli budynku i inwestor nie spełnił wymagań określonych w art. 59 ust. 1 prawa budowlanego, podczas gdy obowiązkowa kontrola była już przeprowadzona [...] kwietnia 2013 r., a inwestor spełnił wszystkie wymagania wynikające z prawa budowlanego, czym uchybił procedurze administracyjnej w sposób powodujący konieczność uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji;
- 4. art. 2 Konstytucji RP – albowiem Sąd wbrew zasadzie sprawiedliwości społecznej przyjął jedynie niepełne ustalenia organów nadzoru budowlanego I i II instancji, czyli uwzględnił wyłącznie jedną czynność organu I instancji – zarządzenie drugiej kontroli obowiązkowej "po wznowieniu postępowania";
- 5. art. 45 Konstytucji RP, gdyż Sąd wykazał się nieuzasadnioną zwłoką trwającą od 25 sierpnia 2015 r. do 31 marca 2016 r. i nie zbadał całości materiału dowodowego w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W świetle podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 884/13. Istota tych zarzutów sprowadza się bowiem do stanowiska, iż z treści powyższego wyroku wynika, że organy nadzoru budowlanego powinny były dokonać oceny stanu faktycznego na podstawie przeprowadzonych już kontroli, w tym obowiązkowej, przeprowadzonej na podstawie art. 59a prawa budowlanego w dniu 3 kwietnia 2013 r., a zarządzenie kolejnej obowiązkowej kontroli było bezpodstawne.
Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.
Ocena prawna i wskazania zawarte w wyżej wymienionym prawomocnym wyroku sądowym wiązały zatem zarówno organy administracyjne obu instancji przy podejmowaniu kontrolowanych decyzji, jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przy wydawaniu zaskarżonego wyroku. Wiążą także Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie.
W motywach omawianego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wypowiadał się zarówno co do obowiązkowej kontroli, jak i w kwestii istotności odstępstw inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego. W ocenie Sądu, zasadny był "zarzut wadliwości postępowania przed organem I instancji polegający na pozbawienia inwestora prawa czynnego udziału w postępowaniu polegający na tym, iż inwestor nie został powiadomiony o czynności dowodowej polegającej na badaniu wysokości i kubatury budynku, którą to czynność organ ten zlecił zewnętrznej firmie geodezyjnej, która o tych czynnościach nie powiadomiła inwestorów, tj. skarżących". Zdaniem Sądu, "Dokonanych w ten sposób ustaleń nie można uznać za prawidłowe, co znalazło zresztą swoje potwierdzenie w konstatacji organu odwoławczego, który w wyniku podniesionych w odwołaniu argumentów uznał, iż wysokość budynku jest jednak prawidłowa, jednakże stwierdza, iż uległa zmianie geometria dachu, co też stanowi nieprawidłowość wskazaną w art. 59a ust.2 pkt 2 lit.c Prawa budowlanego, jednakże ani postanowienie organu I instancji ani zaskarżone postanowienie organu odwoławczego nie zawierają żadnych ustaleń w tym zakresie (kąt nachylenia, układ połaci dachowych, itp.".
Wskazując na powyższe Sąd uznał, że "zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa, a także art. 10 kpa, mogące w tym wypadku mieć wpływ na wynik sprawy. Kara wymierzona na podstawie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego dotyczyć winna ściśle i jednoznacznie wykazanej nieprawidłowości stwierdzonej w trakcie obowiązkowej kontroli. Zmiana geometrii dachu, podniesiona dopiero w postanowieniu wydanym przez organ odwoławczy, a zatem nie została ona stwierdzona w trakcie takiej kontroli, gdyż ZWINB jej nie przeprowadzał, a zatem wymierzenie inwestorowi kary z tytułu takiej nieprawidłowości, nie znajduje uzasadnienia w dokonanych przez organ ustaleniach". W rezultacie Sąd stwierdził, że: "W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji powinien usunąć wszystkie wskazane wyżej uchybienia i dokonać rozstrzygnięcia w oparciu o prawidłowo poczynione w toku obowiązkowej kontroli inwestycji ustalenia faktyczne".
Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie, z treści powyższego wyroku nie wynika, że organy nadzoru budowlanego powinny były dokonać oceny stanu faktycznego na podstawie przeprowadzonych już kontroli, w tym obowiązkowej, przeprowadzonej na podstawie art. 59a prawa budowlanego w dniu [...] kwietnia 2013 r. Przeciwnie, z motywów przywołanego wyroku wynika jednoznacznie konieczność przeprowadzenia nowej obowiązkowej kontroli. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził bowiem, że w toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji powinien usunąć wszystkie wskazane przez ten Sąd uchybienia i dokonać rozstrzygnięcia "w oparciu o prawidłowo poczynione w toku obowiązkowej kontroli inwestycji ustalenia faktyczne". Istotnym powodem uchylenia zaskarżonych w tamtej sprawie postanowień było wymierzenie inwestorowi kary z tytułu nieprawidłowości nie stwierdzonej w toku obowiązkowej kontroli, co powodowało, że wymierzenie tej kary nie znajdowało uzasadnienia w dokonanych przez organ ustaleniach.
Podkreślić także należy, że w wyroku z 27 listopada 2013 r., II SA/Sz 884/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, iż "skarżący nie ma racji podnosząc kwestię nieistotności odstępstw inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego. Karę wymierzaną na podstawie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego nakłada się bowiem w przypadku zaistnienia jakiejkolwiek nieprawidłowości, a nie tylko w przypadku nieprawidłowości stanowiących istotne odstąpienie od pozwolenia na budowę. Takie odstępstwo powoduje skutki wskazane w art. 36 a prawa budowlanego. Art. 59f ust. 1 mówi o nieprawidłowościach, których rodzaj określa art. 59a ust.
2. Przepis ten nie odwołuje się zatem do kwestii istotności odstępstw". W świetle powyższego nie są trafne wywody skarżących kasacyjnie, zawarte w zarzucie 2 pod literą "a", iż "rzekome odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczyły zmian nieistotnych – która to kwestia nie prawnego znaczenia przy dopuszczeniu obiektu do użytkowania".
Nie są zatem uzasadnione zarzuty naruszenia art. 184 Konstytucji RP i art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 2 Konstytucji RP, ponieważ Sąd I instancji prawidłowo dokonał kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, uwzględniając zarówno przepisy prawa budowlanego, w tym w szczególności jego art. 59 ust. 5, jak i ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 884/13. Z art. 59 ust. 5 prawa budowlanego wynika jednoznacznie, że brak możliwości przeprowadzenia obowiązkowej kontroli był wystarczający do podjęcia decyzji o odmowie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Stanowił bowiem przypadek niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 art. 59.
Nie znajduje też usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 2 i art. 77 i 80 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji nie pominął żadnych istotnych dla rozstrzygnięcia dowodów, ale uwzględnił treść wspomnianego wyroku z 27 listopada 2013 r., z którego motywów wynikała konieczność przeprowadzenia prawidłowo obowiązkowej kontroli, o jakiej mowa w art. 59a prawa budowlanego. Zarządzenie kolejnej obowiązkowej kontroli przedmiotowego budynku nie było więc bezpodstawne, lecz – co już wyżej podkreślano – wynikało z treści wyżej wskazanego wyroku sądowego, wiążącego organy i sądy.
Zauważyć przy tym wypada, że gdyby obowiązkowa kontrola obiektu przeprowadzona w dniu [...] kwietnia 2013 r. była prawidłowa, to nie zachodziłaby potrzeba eliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięć ocenianych w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 884/13 oraz z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 888/13.
W tej sytuacji oddalenie skargi nie było błędne, a zatem nie doszło do naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a.
Sąd ten nie naruszył też art. 45 Konstytucji RP, ponieważ abstrahując od tego, czy okres od 25 sierpnia 2015 r. do 31 marca 2016 r. stanowił nieuzasadnioną zwłokę, stwierdzić należy, że długość postępowania nie miała wpływu na jego wynik.
Wadliwie ponadto w skardze kasacyjnej w zarzucie 2 pod literą "b" podano: "w wyniku wznowienia postępowania zakończonego decyzją odmawiającą udzielenia pozwolenia na użytkowanie", bowiem zamiast "w wyniku wznowienia" powinno być: "w wyniku ponownie prowadzonego postępowania". Tak samo wadliwie w zarzucie 4 podano: "zarządzenie drugiej kontroli obowiązkowej po wznowieniu postępowania", gdyż prawidłowo powinno być: "zarządzenie drugiej kontroli obowiązkowej podczas ponownego rozpatrywania sprawy". Zauważyć należy, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do wznowienia postępowania w rozumieniu rozdziału 12 działu II Kodeksu postępowania administracyjnego, a jedynie ponownie rozpatrywano sprawę po wyeliminowaniu z obrotu prawnego wcześniej zapadłych rozstrzygnięć.
Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.