Uzasadnienie
W piśmie z dnia 18 czerwca 2018 r. (data stempla pocztowego 20 czerwca 2018 r.) J. N. (dalej jako skarżący), reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu. W skardze tej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.)
Postanowieniem z 26 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1766/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 1 i 5 P.p.s.a. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Według Sądu przedstawiona we wniosku argumentacja dała podstawy do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zauważył, że nałożone na skarżącego zobowiązanie sprowadza się do rozebrania przebudowanej części dachu i wybudowania jej na nowo. Przeprowadzenie tego typu prac narazi stronę przede wszystkim na możliwość pojawienia się niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody finansowej, ponieważ rozbiórka przedmiotowej lukarny i dachu wiązałaby się ze zniszczeniem materiałów budowlanych, które mogłyby się nie nadawać do ewentualnego ponownego wykorzystania.
Sama rozbiórka spowodowałaby zatem powstanie kosztów pracy i materiałów, które zwiększyłyby się przy ewentualnym otworzeniu lukarny. Sąd uznał, że wykonie obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją byłoby równoznaczne z zaistnieniem w majątku skarżącego znacznej szkody, a to uzasadniało wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1766/18 oddalił skargę J. N. (dalej jako skarżący lub wnioskodawca) na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu.
Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. Jednocześnie skarżący wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd.
Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania pełnomocnik skarżącego wskazał, że uzasadnieniem są argumenty, które Sąd rozważył i uznał na poprzednim etapie niniejszego sporu tj. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1102/15, stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący stwierdził, że wykonanie przebudowy spornej lukarny narazi skarżącego na znaczną szkodę materialną oraz doprowadzi do skutków trudnych do odwrócenia. Rozebranie części dachu i wybudowanie jej na nowo spowoduje znaczne koszty i szkody po stronie skarżącego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o wydanie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem wniosek skarżącego nie został w sposób właściwy umotywowany. Na stronie ciąży bowiem obowiązek wskazania konkretnego stanu faktycznego oraz materiału dowodowego na jego poparcie. Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśnić, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W ocenie organu skarżący nie spełnił tego obowiązku zatem jego wniosek podlegać powinien oddaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Postępowanie zainicjowane wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podlegało umorzeniu.
Stosownie do normy art. 61 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: (1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; (2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.
W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 26 września 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1766/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2018 r. znak [...], którą utrzymano w mocy decyzję Stołecznego Konserwatora Zabytków z [...] października 2017 r. nr [...], w której to organ zobowiązał I. N. oraz J. N. do doprowadzenia zabytku – strefy ochrony konserwatorskiej "[...]" do jak najlepszego stanu poprzez rozebranie lukarny na północnej połaci dachu budynku przy ul. C. [...] w W. i wykonanie w tym miejscu lukarny zgodnie z pozwoleniem Stołecznego Konserwatora Zabytków nr [...] z [...] maja 2012 r., wyznaczając termin wykonania prac do 31 sierpnia 2018 r.
W związku z tym, że w dniu 27 lutego 2019 r., w sprawie pod sygn. akt VII SA/Wa 1766/18, zapadł wyrok Sądu pierwszej instancji oddalający skargę, a postępowanie zainicjowane skargą kasacyjną wywiedzioną przez skarżącego od tego wyroku nie zostało jeszcze zakończone, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji nie jest jeszcze prawomocne. Wobec tego, na mocy art. 61 § 6 pkt 2 P.p.s.a., ochrona tymczasowa udzielona przez Sąd pierwszej instancji ww. postanowieniem nadal trwa. W tym stanie rzeczy bezprzedmiotowa jest ocena, czy wykonanie objętej przedmiotowym wnioskiem decyzji może wywołać u skarżącego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Skoro zatem skarżący dalej korzysta z udzielonej mu postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2018 r., ochrony tymczasowej, postępowanie wywołane zawartym w skardze kasacyjnej wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uznać należało za bezprzedmiotowe.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. i art. 61 § 3 i 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.