Prosto w prawo Skróty klawiszowe⌘KCtrl KPrzejdź do przepisu, ustawy albo sygnatury/Pole pytania albo wyszukiwania na stronie← →Poprzedni i następny artykuł albo strona listyCKopiuj przypis; z zaznaczonym tekstem cytat z przypisemLKopiuj linkFUkryj albo pokaż spis treści ustawyEscZamknij panel, menu albo okno?Lista skrótów Dla profesjonalistyPro
Spis treści, przepisy i wyszukiwarka

Powołane przepisy 5

Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2112/12

Metryka

Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Skład
sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz przewodniczący
sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary
sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski
starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski protokolant
Rozpoznanie
w dniu 30 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej
Sprawa
sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania
Od orzeczenia
od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 540/12

Sentencja

postanawia:

  1. 1. umorzyć postępowanie kasacyjne,
  2. 2. zwrócić Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska ze środków finansowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2012r., sygn.akt IV SA/Wa 540/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] S.p. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012r., Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, uchylił zaskarżone postanowienie i rozstrzygnął o kosztach postępowania sądowego.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Główny Inspektor Ochrony Środowiska, zaskarżając w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2012r.. Skarga kasacyjna została skierowana do rozpatrzenia na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014r..

W dniu 2 stycznia 2014r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska złożył pismo, w którym oświadczył, iż na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) cofa skargę kasacyjną z dnia 12 lipca 2012r. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2012r., sygn. akt IV SA/Wa 540/12 uchylającego postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2012r., [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. z tytułu opłaty za brak sieci zbierania pojazdów za 2006 rok.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący może cofnąć skargę a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Na podstawie art. 193 p.p.s.a. przepis art. 60 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przy czym "odpowiednie zastosowanie" w kontekście art. 183 p.p.s.a. oznacza, iż strona może cofnąć skargę kasacyjną, a sąd jest tym wnioskiem związany.

Skarżący kasacyjnie może więc rozporządzać skargą kasacyjną po jej wniesieniu, ponieważ jego oświadczenie w tej kwestii jest, co do zasady, wiążące dla sądu. Stanowi to wyraz zasady dyspozycyjności, obowiązującej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast odpowiednie stosowanie w postępowaniu kasacyjnym art. 60 p.p.s.a. oznacza, że należy odmówić uwzględnienia żądania skarżącego w sytuacji, gdy cofnięcie spowodowałoby uprawomocnienie się zaskarżonego wyroku wydanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotkniętym wadą nieważności, którą stosownie do art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod rozwagę z urzędu, niezależnie od granic skargi kasacyjnej (por. postanowienia NSA z dnia: 20 czerwca 2008r., w sprawie o sygn. akt II FSK 575/07; z dnia 27 czerwca 2008r., w sprawie o sygn. akt II FSK 573/07; z dnia 23 września 2010r., w sprawie o sygn. akt I OSK 1517/10; z dnia 18 stycznia 2013r., w sprawie o sygn. akt I OSK 959/12; z dnia 9 stycznia 2014r., w sprawie o sygn.akt I OSK 2369/13 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Dlatego zdanie trzecie art. 60 p.p.s.a., traktujące o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, nie może być stosowane w odniesieniu do skargi kasacyjnej (postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2012r., w sprawie o sygn.akt I FSK 2152/11 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, iż zachodzi jakakolwiek przesłanka nieważności postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.. Cofnięcie skargi nie doprowadzi do uprawomocnienia się wyroku Sądu I instancji wydanego w postępowaniu dotkniętym wadą nieważności co oznacza, że dopuszczalne jest cofnięcie skargi kasacyjnej w tej sprawie. A skoro cofnięcie skargi sprowadza się do rezygnacji strony skarżącej kasacyjnie z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego, to postępowanie takie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a.. O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..

Treść dosłownie; przetworzyliśmy: podział na sekcje, układ według wzoru orzeczenia (metryka, punkty sentencji, nagłówki ze zdań sądu), linki do przepisów, wyróżnienia i zakrycie numerów PESEL, dowodów, paszportów i rachunków, których anonimizacja u wydawcy nie objęła.