Uzasadnienie
Postanowieniem z 15 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę Gminy Darłowo (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z [...] marca 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności uchwał w przedmiocie odwołania i powołania likwidatora spółki wodnej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] stycznia 2020 r. Starosta Sławieński stwierdził nieważność "uchwały merytorycznej" nr [...] z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie odwołania likwidatora spółki wodnej oraz "uchwały merytorycznej" nr [...] w przedmiocie powołania nowego likwidatora spółki wodnej, podjętych przez walne zgromadzenie członków Spółki Wodno-Ściekowej w [...]
Decyzją z [...] marca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie przed organem I instancji.
Skarżąca wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Odrzucając skargę Sąd I instancji odniósł się do pojęcia interesu prawnego jako kryterium dopuszczalności skargi. Wyjaśnił, że odrzucenie skargi uznać należy za dopuszczalne, kiedy brak legitymacji skargowej jest ewidentny, np. skargę wniosła osoba (podmiot), której ustawa szczególna nie przyznaje w konkretnym przypadku tej legitymacji. Z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie, ponieważ skarżąca nie ma "legitymacji procesowej podmiotu skarżącego do dokonania przedmiotowej czynności".
W ocenie Sądu I instancji, brak jest na gruncie obowiązujących przepisów prawa możliwości skutecznego wystąpienia przez gminę ze skargą na decyzję w przedmiocie powołania lub odwołania likwidatora spółki wodnej. Wynika to z przyjętej w ustawie z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 ze zm. – dalej: Prawo wodne), formuły współdziałania osób fizycznych i prawnych w formie spółki wodnej, która regulowana jest przepisami Działu X Prawa wodnego.
Skargą kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła gmina.
Gmina zarzuciła naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 50 p.p.s.a. Polegało to na niewłaściwej wykładni norm prawnych oraz ich zawężającej i niewłaściwej interpretacji. W wyniku tego Sąd I instancji odmówił skarżącej ochrony procesowej.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Zarzuty skargi kasacyjnej, jak i jej uzasadnienie, zmierzają do wykazania, że skarżąca posiada interes prawny we wniesieniu skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z 5 marca 2020 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności uchwał w przedmiocie odwołania i powołania likwidatora spółki wodnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca powołała orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszące się do pojęcia interesu prawnego, z którego wynika, że kryterium "interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej.
Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2018 r. I OSK 3329/15).
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tej sprawie podziela ten pogląd jako ugruntowany zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i literaturze przedmiotu. Jednocześnie jednak skarżąca nie wykazała, że w tej sprawie posiada tak rozumiany interes prawny. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wskazuje żadnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, z którego skarżąca wywodzi swój interes prawny. Całość argumentacji skarżącej opiera się o argumenty dotyczące legalności zaskarżonej decyzji. Natomiast dopuszczalność skargi z art. 50 § 1 p.p.s.a. wymaga powiązania zaskarżonego aktu ze zindywidualizowanym interesem prawnym. Na tego rodzaju powiązanie skarżąca nie wskazuje, nie jest nim bowiem wyłącznie "troska" skarżącej o zachowanie stanu zgodnego z prawem.
Sąd I instancji prawidłowo więc stwierdził, że w tej sprawie skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że zarzut naruszenia tych norm nie zasługiwał na uwzględnienie.
Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.