Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2013 r., IV SA/Wa 143/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej "WSA") wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (zwanego dalej "GIOŚ") z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie warunków odprowadzania ścieków do środowiska w 2009 r. w sprawie ze skargi Gminy Lubsko na ww. decyzję GIOŚ.
Wyrokiem z dnia 27 maja 2013 r., IV SA/Wa 143/13 WSA oddalił skargę Gminy Lubsko na ww. decyzję GIOŚ.
W dniu 22 lipca 2013 r. Gmina Lubsko wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA, a także ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wskazano, że wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji będzie kontynuacją ochrony tymczasowej udzielonej Gminie Lubsko przez WSA, a udokumentowana sytuacja Gminy Lubsko, uzasadniająca zastosowanie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami - zwanej dalej "ppsa") przez WSA, nie uległa zmianie również w chwili obecnej. Zaniechanie kontynuacji wstrzymania wykonania wadliwej decyzji pociągnie za sobą obowiązek zapłacenia ogromnej dla budżetu Gminy Lubsko kwoty, a tak jak w sytuacji składania poprzedniego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, budżet Gminy Lubsko nie przewiduje śródków finansowych pozwalających na zapłacenie tej kwoty, zaś szukanie tak dużych oszczędności w budżecie Gminy Lubsko na 2013 r. jak i w budżecie na rok 2014 jest praktycznie nie do zrealizowania, biorąc pod uwagę, że kwota naliczonej kary stanowi 1,13 % planowanych dochodów gminy w roku 2013 i 1,28 % w roku 2014. Uzasadniając dalej wniosek Gmina Lubsko wskazała, że zapłata wymierzonej kary pieniężnej pozbawi ją śródków finansowych zarówno na finansowanie realizowanych zadań inwestycyjnych (w tym inwestycji z zakresu ochrony środowiska dofinansowanej przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej z siedzibą w Zielonej Górze), jak również śródków na bieżące funkcjonowanie i realizację zadań własnych gminy.
Zdaniem strony skarżącej wykonanie decyzji GIOŚ, narazi ją na opisane wyżej niebezpieczeństwo poniesienia znacznej szkody majątkowej i zaistnienie nie tylko trudnych do odwrócenia skutków ale wręcz skutków nieodwracalnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek jest zasadny.
Należy wskazać, że strona skarżąca, który wniósł skargę kasacyjną może także wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego (por.: uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego /zwanego dalej "NSA"\ z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07; ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz. 77). Uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe, jeżeli spełnione są przesłanki określone w art. 61 § 3 ppsa.
Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ppsa należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Właśnie o takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 ppsa. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych przesłanka wyrządzenia znacznej szkody dotyczy takiej szkody zarówno majątkowej jak i niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Natomiast trudne do odwrócenia prawne i faktyczne skutki, powodują istotną i trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i śródków. Ustalenie, czy w konkretnej sprawie sądowej zachodzi choćby jedna ze wskazanych przesłanek możliwe jest z jednej strony w oparciu o twierdzenia wnioskodawcy i przedstawioną przez niego dokumentację, z drugiej zaś strony w wyniku analizy całokształtu okoliczności faktycznych danej sprawy (por.: postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., II FZ 39/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zdaniem NSA w rozpoznawanej sprawie przytoczone przez stronę skarżącą okoliczności uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji GIOŚ z dnia [...] listopada 2012 r., znak [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie warunków odprowadzania ścieków do środowiska w 2009 r. w wysokości 1018498,34 zł Gmina Lubsko w sposób wyczerpujący i skrupulatny przedstawiła fakty, które obrazują aktualną sytuację finansową gminy - zestawienie dochodów i wydatków budżetu gminy, oraz okoliczności wskazujące na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Biorąc pod uwagę wysokość wymierzonej kary stwierdzić należy, że uiszczenie jej może rodzić poważne trudności dla strony skarżącej. Ze względu na okoliczność, iż w razie niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, kara podlegałaby ściągnięciu w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych, istnieje prawdopodobieństwo spowodowania destabilizacji ekonomicznej Gminy Lubsko, a w konsekwencji naruszenie interesu publicznego mieszkańców tej gminy.
Należy także podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tego aktu.
W tym stanie rzeczy NSA, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.