Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2592/15, oddalił skargę M. G. (dalej jako skarżący) na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Naczelnik Urzędu Celnego w Przemyślu wystąpił do Komendanta Placówki Straży Granicznej w Medyce z wnioskiem o wydanie wobec M. G., obywatela U., urodzonego [...]., decyzji o zobowiązanie cudzoziemca do powrotu, na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 9 w związku z art. 310 pkt 2 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2014 r. poz. 463 ze zm.), tj. z uwagi na konieczność ochrony bezpieczeństwa fiskalnego państwa oraz z uwagi na fakt, że cel pobytu cudzoziemca na terytorium Polski jest niezgodny z deklarowanym. Powodem wystąpienia z wnioskiem było to, że [...] marca 2015 r. cudzoziemiec przywiózł z zagranicy i nie dokonał przedstawienia oraz zgłoszenia celnego towaru w postaci papierosów produkcji zagranicznej bez polskich znaków skarbowych akcyzy różnych marek o ilości 12400 sztuk, dopuszczając się czynu zabronionego. Dodał, że w okresie od [...] kwietnia 2014 r. do [...] lutego 2015 r. prowadzone były wobec cudzoziemca postępowania karno-skarbowe (zakończone prawomocnym wyrokiem oraz mandatem gotówkowym) w związku z przemytem papierosów i alkoholu.
Komendant Placówki Straży Granicznej w Medyce, decyzją z [...] marca 2015 r. zobowiązał cudzoziemca do powrotu na Ukrainę bez określenia terminu dobrowolnego powrotu, orzekł o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania decyzji, jednocześnie nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
W wyniku rozpoznania odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że zebrany materiał dowodowy był wystarczający do stwierdzenia, że wobec cudzoziemca zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach. Organ podkreślił, że cudzoziemiec popełniając przestępstwa skarbowe na terytorium Polski naruszył obowiązujący porządek prawny. Zdaniem organu, cudzoziemiec przyjeżdżając do Polski jako kierowca autobusu międzynarodowego (relacji C. – W.) uczynił sobie źródło zarobku ze sprzedaży wyrobów akcyzowych (papierosy i alkohol) bez polskich znaków akcyzy. Organ podkreślił, że cudzoziemiec [...] kwietnia 2014 r. popełnił pierwsze przestępstwo skarbowe, lecz wymierzona wówczas kara nie odwiodła cudzoziemca od dalszego naruszania prawa. Kolejne popełnione przez cudzoziemca przestępstwa cechowały się znacznie większym rozmiarem działalności i godziły bezpośrednio w interes finansowy (fiskalny) Rzeczypospolitej Polskiej.
W okresie od [...] kwietnia 2014 r. do [...] marca 2015 r. cudzoziemiec naraził interes państwa na stratę w wysokości [...] zł. Tym samym brak było pozytywnych rokowań w stosunku do zachowania cudzoziemca w przyszłości. Organ podkreślił, że w sprzeczności z interesem Rzeczypospolitej Polskiej pozostawałoby legalizowanie pobytu cudzoziemcowi, który wykazuje lekceważący stosunek do obowiązującego w Polsce porządku prawnego, traktuje go instrumentalnie i ostentacyjnie go narusza.
Wbrew temu co podnosił skarżący w odwołaniu organ zapewnił mu czynny udział w postępowaniu. W skierowanym do niego zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, doręczonym mu [...] marca 2015 r. otrzymał pouczenie o zasadach i trybie postępowania w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu, w którym zawarta była lista organizacji pozarządowych wraz z ich danymi teleadresowymi, zajmujących się udzielaniem cudzoziemcom pomocy, w tym pomocy prawnej.
Organ odwoławczy nie stwierdził również, aby wobec cudzoziemca zachodziła którakolwiek przesłanka zobowiązująca organ do odmowy wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Zauważył, że w toku postępowania cudzoziemiec zeznał, iż nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia i nie będzie tam zagrożone jego prawo do życia rodzinnego lub prywatnego, wolności i bezpieczeństwa osobistego, oraz, że nie jest mężem obywatelki Polski, ani innego państwa należącego do Unii Europejskiej. Cudzoziemiec stwierdził, że podporządkuje się decyzji organu i opuści terytorium Polski.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] czerwca 2015 r. M. G. zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik postępowania, a mianowicie art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i art. 138 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a., a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 lutego 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 2592/15, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) oddalił skargę albowiem uznał, że nie zasługiwała ona na uwzględnienie.
Sąd I instancji przywołał treść art. 302 ust. 1 pkt 9, art. 315 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 4 i 5, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 319 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2013 r., poz. 1650, ze zm.) stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji i wskazał, że z unormowań tych wynika bezwzględny obowiązek wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu, jeżeli wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej.
Sąd wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, przy jednoczesnym braku przesłanek, z art. 303 ust. 1 tej ustawy, wydanie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jest obligatoryjne i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. W konsekwencji organ nie ma wyboru co do treści rozstrzygnięcia, jeżeli ustalony stan faktyczny sprawy odpowiada treści tego przepisu, powinien orzec o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu.
Sąd wskazał na ujawnienie podczas kontroli celnej przeprowadzonej w dniu [...] marca 2015 r. u skarżącego, który był kierowcą autokaru wykonującym regularny transport osób, 12400 sztuk papierosów bez polskich znaków akcyzy skarbowej, przez co spowodował on narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie należności celnych w kwocie [...] zł, podatku akcyzowego w wysokości [...] zł oraz podatku VAT w wysokości [...] zł. Ponadto zauważył, że z materiału dowodowego wynika, iż od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] lutego 2015 r. skarżący kilkakrotnie był sprawcą wykroczeń skarbowych. W dniu [...] kwietnia 2014 r. skarżący wprowadził na polski obszar celny 2800 sztuk papierosów bez polskich znaków akcyzy skarbowej, przez co naraził interes fiskalny państwa na straty w kwocie [...] zł. Sąd Rejonowy w Jarosławiu wyrokiem z dnia 11 września 2014 r., który jest prawomocny, skazał skarżącego za ten czy na karę grzywny w wysokości 600 zł. Z kolei w dniu [...] listopada 2014 r. skarżący wprowadził na polski obszar celny alkohol bez polskich znaków akcyzy w ilości 7 litrów, przez co naraził interes fiskalny państwa na straty w kwocie [...] zł. Za to wykroczenie skarbowe skarżący został ukarany mandatem gotówkowym.
Dalej w dniu [...] lutego 2015 r. skarżący wprowadził na polski obszar celny 6000 sztuk papierosów produkcji zagranicznej oraz 7 litrów alkoholu, nie posiadających oznaczeń polskimi znakami akcyzy skarbowej, przez co naraził interes fiskalny państwa na straty w kwocie [...] zł. Postępowanie karno-skarbowe w tej sprawie było w toku.
W ocenie Sądu materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał stwierdzenie, że względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego wymagają aby skarżący opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd zwrócił uwagę, że wobec skarżącego kilkakrotnie wszczynano postępowania karno-skarbowe, dwa z tych postępowań zostały zakończone i mimo to skarżący dopuszczał się dalszych naruszeń prawa. Sąd stwierdził, że organy zasadnie uznały, iż skarżący wykazuje lekceważący stosunek do obowiązującego w Polsce porządku prawnego.
Sąd podkreślił, że ochrona porządku publicznego jest nierozerwalnie związana z ochroną porządku prawnego (przestrzegania przepisów prawa) i choć jest ona pojęciem szerszym niż ochrona porządku prawnego, to każde naruszenie porządku prawnego (przepisów prawa) stanowi jednocześnie naruszenie porządku publicznego, będącego w swej istocie wolnym od zakłóceń biegiem życia zbiorowego, uporządkowanym przepisami prawnymi.
Sąd uznał, że wysoki stopień szkodliwości czynów, których popełnienia dopuścił się skarżący niekorzystnie wpływa na bezpieczeństwo fiskalne państwa, co uzasadniało stwierdzenie, że pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zarazem Unii Europejskiej jest niepożądany i stanowi zagrożenie dla porządku prawnego obowiązującego w Polsce.
Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe, ustaliły stan faktyczny i wydały rozstrzygnięcie odpowiadające zebranym dowodom oraz przepisom prawa. Wbrew zarzutom skargi strona miała zapewnioną możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, uzupełnienia go oraz złożenia wniosków i oświadczeń. Skarżący z prawa tego nie skorzystał oświadczając do protokołu, że żadnych zastrzeżeń do okazanego mu materiału dowodowego nie wnosi. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym mógł uzupełnić materiał dowodowy, złożyć nowe wnioski oraz odnieść się do zgromadzonych dowodów.
Tym samym za chybione uznać należało zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6 k.p.a, art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu sprawa została prawidłowo uzasadniona, zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyrok wniósł skarżący, zaskarżając go w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 2) P.p.s.a. powyższemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające oraz zagwarantował stronie prawo do czynnego udziału w postępowaniu, podczas gdy organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne i wydał merytoryczną decyzję jednego dnia, tj. 6 marca 2015 r.,
- b) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy i podjął wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, podczas gdy organ I instancji nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym nie wyjaśnił okoliczności transportu i ujawnienia papierosów produkcji zagranicznej bez polskich znaków skarbowych,
- c) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego,
- d) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż organ I instancji nie naruszył przedmiotowych przepisów, podczas gdy organ ten w sposób nienależyty uzasadnił decyzję z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwiło realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwiło dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji,
- e) art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. poprzez błędne jego niezastosowanie i nie orzeczenie o uchyleniu skarżonej decyzji, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy powinna prowadzić do wniosku, iż skarżoną decyzję należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1) p.p.s.a. skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach poprzez uznanie, iż względy porządku publicznego oraz interes Rzeczypospolitej Polskiej nakazują zobowiązanie cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Strona wystąpiła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący kasacyjnie podnosi, że argumentacja przedstawiona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zasługuje na uwzględnienie. W jego ocenie organy obydwu instancji dopuściły się naruszenia przepisów art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. Organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego oraz pozbawił stronę prawa do czynnego udziału w postępowaniu.
Wskazano na pogląd prawny wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1252/12, zgodnie z którym wszczęcie postępowania administracyjnego i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w jednym dniu prowadzi do naruszenia przepisów art. 6, 7, 8, 10 § 1 k.p.a.
Skarżący kasacyjnie uważa, że nie zapewniono mu możliwości gruntownego zapoznania się z materiałem dowodowym, rozważenia zgłoszenia stosownych wniosków dowodowych. Organ I instancji nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a także nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organ w szczególności nie ustalił szczegółów dotyczących transportu i ujawnienia papierosów produkcji zagranicznej bez polskich znaków skarbowych. Okoliczności te w linii prostej przekładają się na ocenę, czy zachowanie cudzoziemca godzi w porządek publiczny oraz interes Rzeczypospolitej Polskiej. Organ II instancji powielił przedmiotowy błąd.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie, organ niedostateczne i w sposób niepełny sporządzi! uzasadnienie decyzji, a nadto zawarł w niej zbyt wiele ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji oraz zrozumienie toku postępowania.
Zauważa, iż organ w zawiadomieniu wskazał, iż wszczął postępowanie z urzędu, natomiast w uzasadnieniu decyzji, iż postępowanie wszczęto na wniosek. Zatem przyjęta podstawa prawna wskazana w decyzji nie jest prawidłowa. Organ II instancji nie dopatrzył się naruszenia ww. przepisów, co skutkowało ich naruszeniem.
Sąd administracyjny dopuścił się również naruszenia art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. poprzez błędne jego niezastosowanie i oddanie skargi, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy prowadzi do wniosku, iż skarżoną decyzję należało uchylić i sprawę przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Samo ogólne stwierdzenie, iż zachowanie cudzoziemca godzi w porządek publiczny oraz interes fiskalny Rzeczypospolitej Polskiej, nie jest wystarczające do zastosowania przedmiotowej normy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem NSA, skarga kasacyjna wniesiona przez M. G. jest pozbawiona podstaw.
W art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach określone zostały przypadki, w których właściwy organ zobowiązany jest wydać cudzoziemcowi decyzję o zobowiązaniu go do powrotu. O obligatoryjnym charakterze świadczy sformułowanie, iż organ "wydaje" decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu. Wśród licznych sytuacji przewidzianych w tym przepisie w pkt 9 wskazano na okoliczność, gdy wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej.
Należy tutaj wyjaśnić, że dla zastosowania powyższego przepisu wystarczające jest ustalenie, że decyzja zobowiązująca do powrotu jest konieczna ze względu na wskazane w art. 302 ust. 1 pkt 9 szczególne wartości tj. obronność lub bezpieczeństwo państwa lub ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Wystarczy zatem by organ uznał, że występujący w sprawie stan faktyczny wskazuje na zagrożenie jednej z wymienionych w cytowanym przepisie wartości i koniecznym staje się wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu. Przy tym zauważyć należy, że stwierdzenie naruszenia ww. wartości nie zawsze wymaga obszernego postępowania wyjaśniającego i przeprowadzania różnego rodzaju dowodów. Tak było w niniejszej sprawie, kiedy to organ I instancji już w oparciu o dane przekazane mu przez Naczelnika Urzędu Celnego w Przemyślu o przeprowadzonej w dniu [...] marca 2015 r. kontroli celnej, podczas której stwierdzono, że skarżący będąc kierowcą autokaru wykonującym regularny transport osób, przewoził 12400 sztuk papierosów bez polskich znaków akcyzy skarbowej, czym spowodował narażenie Skarbu Państwa na uszczuplenie należności celnych w kwocie [...] zł, podatku akcyzowego w wysokości [...] zł oraz podatku VAT w wysokości [...] zł, mógł stwierdzić, że zachowanie cudzoziemca narusza fiskalne interesy Rzeczypospolitej Polskiej a ponadto naraża porządek publiczny wyznaczony obowiązującymi przepisami prawa.
W tych okolicznościach było to wystarczające by uznać, że wypełniła się dyspozycja z art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach i należało wydać decyzję zobowiązującą skarżącego do powrotu. Organ I instancji nie poprzestał jednak tylko na tych ustaleniach. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ I instancji wziął także pod uwagę szerszy materiał dowodowy, z którego wynikało, iż od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] lutego 2015 r. skarżący kilkakrotnie był sprawcą wykroczeń skarbowych, które zostały szczegółowo przedstawione w decyzji. Podkreślił, że za dwa wykroczenia skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądowym, a trzecia sprawa karno - skarbowa była w toku a mimo to skarżący kolejny raz dopuścił się przemytu w dniu [...] marca 2015 r.
W ocenie NSA, biorąc powyższe pod uwagę, słusznie Sąd I instancji uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uzasadniał stwierdzenie, że względy ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego wymagają aby skarżący opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uzupełnienie materiału dowodowego, jak domaga się tego skarżący i wobec czego czyni zarzut organowi I instancji naruszenia przepisów postępowania dowodowego, było niecelowe i pozbawione podstaw. Skoro z dostępnych materiałów wynikało, że skarżący swoim dotychczasowym postępowaniem naraził chroniony prawem porządek publiczny, to poszukiwanie dalszych, potwierdzających ten stan dowodów było niezasadne.
Zatem organ mając jasną od strony dowodowej sytuację mógł wydać decyzję już tego samego dnia. Skarżący został przesłuchany na okoliczność zdarzenia z dnia [...] marca 2015 r. i zajął stanowisko. Z decyzji organu I instancji dowiedział się jakie były motywy wydania tej decyzji i skorzystał z prawa odwołania. Mógł zgłaszać wnioski dowodowe i składać dalsze oświadczenia, czego jednak nie uczynił. Tym samym organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę uznał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji i niestwierdzając uchybień w postępowaniu kontrolowanego organu utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do takich samych wniosków na podstawie akt sprawy doszedł Sąd I instancji i uznał, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. a zatem skarga stosownie do art. 151 P.p.s.a. podlegała oddaleniu.
Sąd I instancji właściwie zauważył, że organy zasadnie uznały, iż skarżący wykazuje lekceważący stosunek do obowiązującego w Polsce porządku prawnego.
Należy uznać zarzuty naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 6, art. 8, art. 10 § 1, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. za bezzasadne. Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji i słusznie uznał, że organy administracji wydając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą nie naruszyły przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z nimi ustaliły stan faktyczny sprawy, który odniosły do przepisów prawa materialnego i w oparciu o nie tj. art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach wydały decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu umieszczając tam dalsze postanowienia wynikające z regulacji art. 315 ust. 2 pkt 2 oraz ust. 4 i 5, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz art. 319 pkt 4 tej ustawy. W żaden sposób Sąd I instancji nie dopuścił się zaniechań przy kontrolowaniu zaskarżonej decyzji. Wbrew stanowisku skarżącego decyzja ta zawiera wszystkie elementy niezbędne dla decyzji.
Uzasadnienie zawiera ustalony przez organ stan faktyczny, wskazuje na dowody, które stanowiły podstawę ustaleń tego stanu a także podaje podstawę prawną decyzji i wyjaśnia dokonaną subsumpcję stanu faktycznego do przepisów zastosowanego prawa materialnego.
Oczywiście nie został też naruszony art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach poprzez, jak twierdzi skarżący, ogólne stwierdzenie, iż zachowanie cudzoziemca godzi w porządek publiczny oraz interes fiskalny Rzeczypospolitej Polskiej. Jego zdaniem, nie jest to wystarczające do zastosowania przedmiotowej normy.
Wbrew stanowisku skarżącego uznać należy, że zarówno organy administracji wydając decyzje o zobowiązaniu do powrotu w oparciu o art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach jak i Sąd I instancji dokonując kontroli ich prawidłowości pod względem ich zgodności z prawem nie zaniedbały obowiązku wyjaśnienia dlaczego uznały, że zachowanie skarżącego wypełnia znamiona naruszenia porządku publicznego oraz interesu fiskalnego Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyraźnie i jednoznacznie wskazano, że to wysoki stopień szkodliwości czynów, których popełnienia dopuścił się skarżący niekorzystnie wpływa na bezpieczeństwo fiskalne państwa, a to w konsekwencji uzasadniało stwierdzenie, że pobyt skarżącego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zarazem Unii Europejskiej jest niepożądany i stanowi zagrożenie dla porządku prawnego obowiązującego w Polsce. W żadnym porządku prawnym demokratycznych państw nie może być przyzwolenia na działania niezgodne z prawem, a w szczególności te, które bezpośrednio godzą w obowiązujący w danym kraju porządek prawny.
Skoro skarżący nie zaprzestał naruszenia obowiązującego w Polsce prawa i kontynuował przemyt papierosów i alkoholu ze szkodą dla interesów fiskalnych Polski, to nie można uznać, że taka postawa nie zagraża porządkowi prawnemu a szerzej porządkowi publicznemu. Dlatego też wydanie decyzji zobowiązującej do powrotu z wszelkimi tego konsekwencjami dla skarżącego było w niniejszej sprawie usprawiedliwione a nawet konieczne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.