Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 5/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. F. i W. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2018 r. znak: [...], którym stwierdzono, że odwołanie J. F. i W. F. od decyzji Wójta Gminy [...]z dnia [...] czerwca 2018 r. o zmianie decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pod nazwą Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na części działki nr ewid. [...] w miejscowości [...][...], zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 § 2 k.p.a.
Skargą kasacyjną J. F. i W. F. zaskarżyli powyższy wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], z uwagi na fakt, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków tak dla skarżących jak i pozostałych mieszkańców [...]. Zdaniem skarżących prawdopodobnym jest, że ww. decyzja Wójta nie została im prawidłowo doręczona, a w konsekwencji jej byt prawny budzi poważne wątpliwości. W konsekwencji należałoby wstrzymać jej wykonanie, tym bardziej że w oparciu o tę decyzję prowadzone jest postępowanie przez Starostę [...] o wydanie pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na części działki nr ewid. [...] w miejscowości [...].
Skarżący wskazali, że w przypadku wydania takiego pozwolenia na budowę w oparciu o nielegalną decyzję o lokalizacji i rozpoczęcie a nawet zakończenie budowy spowodowałoby, iż odwrócenie skutków dla skarżących byłoby bardzo trudne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, zaś po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w ww. przepisie należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny (lub akt wydany lub podjęty we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy) zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie objętego wnioskiem aktu faktycznie spowoduje w stosunku do wnioskodawcy znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
W przedmiotowej sprawie skarżący wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęli wydaną w granicach niniejszej sprawy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...]czerwca 2018 r. o zmianie decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pod nazwą Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...]wraz z wewnętrzną linią zasilającą. Mając tak zakreślony zakres przedmiotowej sprawy stwierdzić należało, że decyzja w przedmiocie lokalizacji inwestycji, jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego, nie stwarza realnych skutków w sferze praw i obowiązków stron postępowania i tym samym nie można stwierdzić na tym etapie postępowania zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na podstawie takiej decyzji inwestor nie może rozpocząć jakichkolwiek robót budowlanych. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana w odrębnym postępowaniu administracyjnym, w ramach którego przysługują stronie stosowne środki zaskarżenia.
Dopiero w przypadku zaskarżenia decyzji o pozwoleniu na budowę do sądu administracyjnego w razie wystąpienia ze stosownym wnioskiem może zostać wstrzymane jej wykonanie. Brak jest natomiast podstaw, by na tym etapie postępowania ocenę wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. odnosić do skutków, jakie mogą wynikać z realizacji inwestycji. Argumentacja skarżącej, że w przyszłości w związku z wydaniem objętej wnioskiem decyzji zostaną podjęte akty administracyjne, które doprowadzą do rozpoczęcia procesu budowlanego, nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej. Ponadto podkreślenia wymaga, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie nie dokonuje oceny prawidłowości wydania objętej tym wnioskiem decyzji.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.