Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1833/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę A. T. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 czerwca 2019 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych.
A. T. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie - § 63 ust. 1 i § 239 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. Z 2019 r. poz. 1065) w związku z § 242 ust. 4 tego rozporządzenia, a także art. 50 i 51 Prawa budowlanego (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186).
Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ewentualnie o uchylenie ww. wyroku oraz poprzedzających go decyzji administracyjnych Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy i Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd Wojewódzki prawidłowo orzekł o oddaleniu skargi na decyzję Mazowieckiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 czerwca 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 4 kwietnia 2019 r., którą w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm., dalej: Prawo budowlane) nałożono na skarżącą obowiązek wykonania określonych robót budowlanych.
W zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki w pełni zaakceptował stan faktyczny przyjęty w kontrolowanych decyzjach stwierdzając, że postępowanie administracyjne przeprowadzone w sprawie odpowiada wymogom z art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a.
Powyższa ocena nie została w skardze kasacyjnej podważona, a zatem wiążące były ustalenia organu powiatowego wskazujące, iż drzwi wejściowe w przedmiotowym mieszkaniu położonym na drugim piętrze budynku wielorodzinnego otwierane są na zewnątrz, przez co zawężają drogę ewakuacyjną, w szczególności przesłaniają drzwi wejściowe do lokalu sąsiedniego, pozostawiając ok. 0,33 m drogi ewakuacyjnej z tego lokalu.
Uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy, Sąd Wojewódzki zasadnie stwierdził, iż zastosowane przez organy obu instancji przepisy Prawa budowlanego uzasadniały podjęcie decyzji w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
Wbrew zarzutowi kasacyjnemu, przy rozstrzyganiu sprawy nie doszło do naruszenia przepisów § 63 ust. 1, § 239 ust. 1 oraz § 242 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: Rozporządzenie).
Organy obu instancji w wydanych decyzjach zaznaczyły, że możliwość montażu drzwi otwierających się na zewnątrz mieszkania jest ograniczona wówczas, gdy takie rozwiązanie stoi w kolizji z wymaganiami bezpieczeństwa ludzi określonymi w przepisach dotyczących zagrożeń przeciwpożarowych, w szczególności jeżeli sposób umieszczenia i otwierania drzwi zawęża drogę ewakuacyjną.
Wskazując na treść § 236 ust. 1 i ust. 3 Rozporządzenia wyjaśniono, że drzwi mieszkania w budynku wielomieszkaniowym prowadzące na klatkę schodową stanowią wyjście na drogę ewakuacyjną, a więc muszą spełniać wymogi z §239 ust. 1 Rozporządzenia określające szerokość drzwi w świetle.
Organ odwoławczy, nawiązując do powyższej regulacji, stwierdził trafnie, że nie jest dozwolony montaż drzwi otwierających się na zewnątrz, prowadzących na klatkę schodową, której korytarz stanowi jednocześnie drogę ewakuacyjną dla mieszkańców budynku, jeżeli drzwi te – po całkowitym otwarciu – przesłonią drzwi (tj. wyjście ewakuacyjne) innego pomieszczenia mieszkalnego, zwężając szerokość tego wyjścia poniżej szerokości podanej w § 239 ust. 1 Rozporządzenia lub też, jeżeli po całkowitym otwarciu zmniejszą szerokość klatki schodowej (poziomej drogi ewakuacyjnej) opisaną w § 242 ust. 1 Rozporządzenia.
Wobec tego, że taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, zasadnie organ powiatowy nakazał wymianę drzwi wejściowych w przedmiotowym lokalu w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z przepisem § 242 ust. 4 Rozporządzenia, zgodnie z którym skrzydła drzwi stanowiących wyjście na drogę ewakuacyjną nie mogą, po ich całkowitym otwarciu, zmniejszać wymaganej szerokości tej drogi oraz § 239 ust. 1 Rozporządzenia.
W rezultacie organ odwoławczy prawidłowo wskazał w uzasadnieniu decyzji, że montaż drzwi otwierających się na zewnątrz lokalu mieszkalnego w sposób naruszający ww. przepisy przeciwpożarowe należało zakwalifikować jako roboty budowlane wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, co skutkowało zastosowaniem art. 50 ust. 1 pkt 2 oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
W takim stanie sprawy ocena Sądu Wojewódzkiego co do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji była uprawniona, a tym samym zarzuty kasacyjne okazały się chybione.
Zaznaczyć trzeba, że uwagi strony skarżącej, wskazujące na kolizję pomiędzy przepisami § 63 ust. 1 i § 239 ust. 1 oraz § 242 Rozporządzenia są błędne, gdyż nie pozostają one w relacji norm podrzędnych czy nadrzędnych, a o ich stosowaniu decydują okoliczności faktyczne odpowiadające normom w nim zawartym.
Dla porządku należy też dostrzec, że przepis § 63 ust. 1 Rozporządzenia nie miał w ogóle zastosowania w stanie faktycznym sprawy.
Z kolei twierdzenie strony, że zamontowane drzwi nie przeszkadzały nikomu przez 10 lat nie miało znaczenia, skoro interwencja organu nadzoru budowlanego nastąpiła właśnie wskutek zawiadomienia zarządcy budynku. Długotrwałość stanu naruszającego przepisy przeciwpożarowe nie mogła być okolicznością przemawiającą za odstąpieniem od zastosowania sankcji wynikającej z obowiązujących przepisów prawa, a wręcz przeciwnie, stwierdzenie wykonania robót budowlanych (montażu drzwi) niezgodnych z przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie ochrony przeciwpożarowej, a konkretnie wymogami dotyczącymi drogi ewakuacyjnej, obligowało organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania naprawczego i nałożenia obowiązku służącego do przywrócenia stanu zgodnego z prawem.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a
- - ---------------------- 4