Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2018r. w sprawie sygn. akt II SAB/Lu 9/18 oddalił skargę R.S., A.P., R.P. i M.P. na bezczynność Rady Gminy S. w przedmiocie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
R.S., A.P., R.P. i M.P. wnieśli w dniu [...] 2017 r. (data wpływu do organu) - na podstawie art. 101 a ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2017, poz. 1875), dalej "u.s.g." - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Rady Gminy S..
Zarzucili, że organ wbrew przepisom art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (j.t. Dz. U. z 2016, poz. 1131 ze zm.), dalej zwanej też "p.g.k." w zw. z art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 7 i art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz. U. 2017, poz. 1073 z późn. zm.), dalej "u.p.z.p." - nie wprowadził do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. udokumentowanego złoża piasków "Z. I" w kat. C1 w miejscowości Z.K., gminy S., powiat ł., województwo l., zatwierdzonego decyzją Marszałka Województwa L. z dnia [...] 2013r. Nr [...], zlokalizowanego na działkach gruntu Nr [...],[...],[...],[...],[...] i [...], w obrębie [...] Z. oraz wprowadzonego do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr [...]Rady Gminy S. z dnia [...] 2001 r. z późn. zm. Zdaniem skarżących, wprowadzenie spornego złoża piasków do Studium, obligowało Radę Gminy S. do dalszej procedury planistycznej w celu wprowadzenia złoża również do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. - ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, a art. 15 ust. 1 u.p.z.p. obliguje wójta do sporządzenia projektu planu miejscowego, zgodnie z zapisami studium.
Ponadto w świetle art. 14 ust. 7 u.p.z.p., plan miejscowy sporządza się obowiązkowo, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne, a takim przepisem jest – zdaniem skarżących - art. 95 ust. 1 p.g.k. - nakazujący wprowadzenie udokumentowanego złoża kopaliny do planu miejscowego. Organy gminy powinny w ciągu 2 lat od zatwierdzenia dokumentacji geologicznej wprowadzić udokumentowane złoże kopaliny do studium, a następnie niezwłocznie - zgodnie z procedurą planistyczną do planu miejscowego, czego nie uczyła Rada Gminy S. Złoże piasków "Z. I" zostało bowiem wprowadzone do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z opóźnieniem, a pomimo upływu prawie pięciu lat od zatwierdzenia dokumentacji geologicznej nadal nie zostało wprowadzone do planu miejscowego. Bezczynność ta uniemożliwia skarżącym wystąpienie o koncesję i eksploatację złoża, a w konsekwencji powoduje szkody, ponieważ występuje duże zapotrzebowanie na piasek w związku z inwestycjami na drogach publicznych, a wnioskodawcy nie mogą korzystać ze swoich nieruchomości zgodnie z ich charakterem i przeznaczeniem w studium. W aktualnym planie nieruchomość wnioskodawców nadal znajduje się na terenie oznaczonym symbolem RP/RL - teren upraw polowych zalecany do zalesień.
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy S. wniosła o jej oddalenie wskazując m.in. na to, że wobec wprowadzenia spornego złoża piasku do Studium, organowi nie można zarzucić bezczynności, ani opieszałości w zakresie procedury planistycznej, gdyż przepis art. 95 ust.1 p.g.k. nie przewiduje terminu na wprowadzenie udokumentowanego złoża do planu miejscowego. Jednocześnie pismem z dnia [...] 2017 r. Przewodnicząca Rady Gminy S. poinformowała skarżących o podjętych czynnościach planistycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę uznając, że brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności Rady Gminy S.. Podkreślił min., że jednym z podstawowych warunków koniecznych do uwzględnienia skargi wniesionej na bezczynność organu gminy w trybie art. 101a u.s.g. jest istnienie normy prawnej nakazującej organowi gminy wykonanie określonych czynności. Musi zatem istnieć ustawowy obowiązek do podjęcia przez organ określonych czynności, aby można było mówić – w razie jego niewykonania – o bezczynności organu. Niezasadna będzie natomiast skarga w sytuacji, gdy organ uchwałodawczy ma jedynie możliwość, a nie obowiązek podjęcia stosownej uchwały.
Sąd nie uwzględnił zarzutu skarżących, że Rada Gminy S. nie dokonała zmiany obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przez wprowadzenie to tego planu udokumentowanego złoża piasków "Z. I", zatwierdzonego decyzją Marszałka Województwa L. z dnia [...] 2013r., zlokalizowanego na działkach skarżących, uwzględnionego w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy S. z dnia [...]2016 r., Nr [...], ponieważ wbrew ich stanowisku obowiązujące przepisy nie określają terminu na wprowadzenie takich zmian do planu miejscowego, a ponadto Rada Gminy S. podjęła już czynności zmierzające do wprowadzenia tych zmian w planie. Są wskazał, że zgodnie z art. 95 p.g.k.: 1. Udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa.
2. W terminie do 2 lat od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez właściwy organ administracji geologicznej obszar udokumentowanego złoża kopaliny oraz obszar udokumentowanego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla obowiązkowo wprowadza się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (...).
Z treści tego przepisu wprost wynika, że dwuletni termin na wprowadzenie obszaru udokumentowanego złoża kopaliny (np. piasku) istnieje wyłącznie w odniesieniu do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nie ma natomiast żadnego terminu na wprowadzenie takiego obszaru następnie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przepisu art. 95 ust. 1 p.g.k. wynika, że udokumentowane złoża kopalin w celu ich ochrony ujawnia się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że organ gminy ma obowiązek uwzględnić w treści planu miejscowego istnienie takich złóż, z żadnych przepisów nie wynika natomiast obowiązek wszczęcia procedury planistycznej w tym celu w określonym terminie.
Sąd podkreślił, że sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mieści się we władztwie planistycznym gminy, która może, ale nie musi takiego planu uchwalać, chyba, że obowiązek taki wynika z przepisów szczególnych (art. 14 ust. 7 u.p.z.p.). Chodzi tu co do zasady o przepisy odrębne, które dla określonych rodzajów terenów wymagają sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania terenu, a taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Organ gminy w postępowaniu planistycznym działa w ramach przysługującego mu władztwa planistycznego i tylko on uprawniony jest do podjęcia (bądź też nie) stosownej uchwały. Nie ulega wątpliwości, że uchwalając plan organ związany jest zapisami studium. Jednakże z przepisu art. 9 ust. 4 u.p.z.p. nie sposób wywieść obowiązku organu dostosowania planu do zmienionego studium po tym jak już plan został uchwalony i prowadzona jest procedura zmierzające do zmiany planu.
Przepis powyższy może jedynie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności planu czy to przez organ nadzoru, czy to przez sąd administracyjny w przypadku ustalenia, że tenże plan został wydany niezgodnie z zapisami wiążącego studium. Innymi słowy, uchwalenie zmian do studium jest elementem procedury planistycznej zmierzającej do zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ale nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że na organie gminy ciąży obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., II OSK 59/13).
W świetle powyższego stwierdzić należy, że choć Rada Gminy S. uchwałą z dnia [...] 2016 r., Nr [...] zmieniła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, to jednak nie miała ustawowego terminu na podjęcie czynności planistycznych zmierzających do uwzględnienia zmienionego Studium w obowiązującym planie miejscowym, a więc nie można jej zarzucić bezczynności. Sformułowanie "czynności nakazane prawem", o którym mowa w art. 101 a u.p.z.p., na podstawie którego skarżący wnieśli skargę, zawiera bowiem w sobie element obligatoryjności tej czynności, o której można mówić tylko wtedy, gdy jest ona nakazana zarówno co do zakresu, jak i co do czasu jej wykonania. Nakaz wykonania czynności musi wynika wprost z treści przepisu. Czas jej wykonania może być różnie określony np. terminem wprost wskazanym, zaistnieniem zdarzenia, czynnością, nakazem bezzwłocznego działania ale zawsze musi być możliwy do ustalenia wprost.
W przypadku braku wskazania terminu wykonania czynności, nie można więc mówić o konieczności wykonania czynności nakazanej prawem (zob. postanowienie NSA z dnia 6 października 2011 r., II OSK 1501/11). W świetle powyższego brak jest podstaw do przyjęcia, że w związku z zatwierdzeniem decyzją Marszałka Województwa L. z dnia [...] 2013 r. dokumentacji geologicznej złoża piasków "Z. I", Rada Gminy S. dopuściła się bezczynności polegającej na nieuwzględnieniu tego złoża w planie miejscowym. Wobec braku przepisu prawnego, który wprost nakazuje radzie gminy wprowadzenie w planie miejscowym zmian, o których mowa w art. 95 ust. 1 p.g.k. w określonym terminie, nie można Radzie Gminy S. zarzucić bezczynności, tym bardziej, że po dokonaniu zmiany Studium, Rada wszczęła również procedurę zmiany planu.
Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz.1369 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s..a). oddalił skargę.
W skardze kasacyjnej R.S., A.P., R.P. i M.P. zarzucili błędną wykładnię art. 9 ust. 4, art. 14 ust. 1 i ust. 7, art. 15 ust. 1 oraz art. 17 pkt 1-14 w zw. z art. 27 u.p.z.p. w zw. z art. 95 ust.1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze polegające na błędnym przyjęciu, że Rada Gminy nie ma żadnego terminu na wprowadzenie udokumentowanego złoża kopaliny do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kiedy plan miejscowy nie może pozostawać w sprzeczności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a zatem po uchwaleniu studium rada gminy powinna niezwłocznie przystąpić do zmiany i przeprowadzić procedurę zmiany planu miejscowego, zwłaszcza wtedy gdy obowiązek ujawnienia udokumentowanego złoża kopaliny w miejscowym planie wynika z przepisu szczególnego. Odmienna wykładnia tych przepisów spowodowałaby, że norma art. 95 ust.1 Prawa geologicznego i górniczego pozostałaby do wykonania swobodnemu uznaniu rady gminy i mógłby to być martwy przepis.
W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi lub uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że art. 95 ust.1 Prawa geologicznego i górniczego jest przepisem odrębnym, na podstawie którego rada gminy ma obowiązek, a nie prawo w ramach władztwa planistycznego ujawnienia w planie udokumentowanego złoża kopaliny. To plan jest aktem prawa miejscowego i dopiero w oparciu o plan miejscowy – godnie z art. 7 ust.1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze można eksploatować kopalinę, a to jest celem poszukiwania, dokumentowania i zatwierdzania złóż kopalin. Stosownie do art.9 ust.4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, dlatego utrzymywanie niezgodności planu ze studium przez dłuższy czas niż przewidziany procedurą planistyczną jest niezgodne z prawem. Celowi dostosowania planu miejscowego do sytuacji rzeczywistej służy art.32 u.p.z.p. obligujący organ do analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy.
Do zadań własnych gminy w dziedzinie planowania przestrzennego należy nie tylko realizacja zapisów obowiązujących planów zagospodarowania przestrzennego, ale i reagowanie na zaniechania w ich realizacji i podejmowanie stosownych działań.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana w opisanym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarga na bezczynność została oparta na podstawie art.101 ust.1 i art.101a ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r.,poz. 1875). Stosownie do treści art. 101 ust. 1 tej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (art. 101a ust. 1 ustawy).
Skarżący uważają, że Rada Gminy S. pozostaje w bezczynności, ponieważ nie przystąpiła niezwłocznie do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. w oparciu o art. 95 ust.1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, z którego w ich ocenie wynika obowiązek ujawnienia udokumentowanego złoża kopaliny w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w sytuacji gdy na działkach stanowiących ich współwłasność zostały udokumentowane złoża piasków "Z. I". Wskazali, że złoża te zostały uwzględnione w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy S. z dnia [...]2016r., nr [...].
Stanowisko skarżących nie jest słuszne, ponieważ w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych aby uznać, że Rada Gminy S. pozostaje w bezczynności.
Regulacja zawarta w art. 101a ustawy o samorządzie gminnym będzie miała zastosowanie w tych przypadkach, gdy odpowiedni przepis nakłada na organ gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały z zakresu administracji publicznej. Uwzględnienie skargi na podstawie wymienionego przepisu wymaga istnienia unormowania, z którego wynika obowiązek uchwałodawczy organów samorządu i równoczesnego wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organów gminy w wykonywaniu tych czynności, a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego.
Co do zasady, sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego ma fakultatywny charakter. Jest to wyraz samodzielności gminy i przysługującego jej władztwa planistycznego. Gmina może, ale nie musi takiego planu uchwalać, chyba że obowiązek taki wynika z przepisów odrębnych (art. 14 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Chodzi tu o przepisy odrębne, które dla określonych rodzajów terenów wymagają sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania terenu. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca w niniejszej sprawie.
Z art. 95 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, na który powołują się skarżący kasacyjnie wynika, że udokumentowane złoża kopalin oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, w celu ich ochrony ujawnia się w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego oraz planach zagospodarowania przestrzennego województwa. Z treści tego przepisu wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej nie wynika obowiązek sporządzenia planu lub zmiany planu, wynika z niego natomiast to, że gdy zostanie udokumentowane złoże kopaliny oraz udokumentowane wody podziemne, w granicach projektowanych stref ochronnych ujęć oraz obszarów ochronnych zbiorników wód podziemnych, a także udokumentowane kompleksy podziemnego składowania dwutlenku węgla, to należy je ujawnić (uwzględnić) w celu ich ochrony w studiach, miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego złoża, gdy taki plan jest sporządzany lub zmieniany.
Ma rację Sąd pierwszej instancji, że dwuletni termin na wprowadzenie obszaru udokumentowanego złoża kopaliny istnieje wyłącznie w odniesieniu do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co wprost wynika z art.95 ust.2 Prawa geologicznego i górniczego stanowiącego, że w terminie do 2 lat od dnia zatwierdzenia dokumentacji geologicznej przez właściwy organ administracji geologicznej obszar udokumentowanego złoża kopaliny oraz obszar udokumentowanego kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla obowiązkowo wprowadza się do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z w/w art. 95 ust. 2 wynika obowiązek formalnego ujawnienia w studium istnienia określonych złóż geologicznych na terenie gminy (zatwierdzonych wcześniej przez właściwe organy administracji geologicznej).
Nie ulega wątpliwości, że uchwalając miejscowy plan organ związany jest zapisami studium. Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdza, że z przepisu art. 9 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu i planowaniu przestrzennym stanowiącego, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, nie można wywieść obowiązku organu dostosowania planu do zmienionego studium po tym, jak już plan został uchwalony. Innymi słowy uchwalenie zmian do studium jest elementem procedury planistycznej zmierzającej do zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ale nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że na organie gminy ciąży obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślić należy, że wiążący charakter ustaleń studium polega na tym, że treść uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powinna być zgodna z ustaleniami studium, w przeciwnym razie może dojść do stwierdzenia przez organ nadzoru lub sąd administracyjny nieważności postanowień planu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że celowi dostosowania planu zagospodarowania przestrzennego do sytuacji rzeczywistej służy art.32 u.p.z.p. obligujący organ gminy do analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy.
Stosownie do treści tego przepisu, w celu oceny aktualności studium i planów miejscowych wójt, burmistrz albo prezydent miasta dokonuje analizy zmian w zagospodarowaniu przestrzennym gminy, ocenia postępy w opracowywaniu planów miejscowych i opracowuje wieloletnie programy ich sporządzania w nawiązaniu do ustaleń studium, z uwzględnieniem decyzji zamieszczonych w rejestrach, o których mowa w art. 57 ust. 1-3 i art. 67, oraz wniosków w sprawie sporządzenia lub zmiany planu miejscowego (art. 32 ust. 1 u.p.z.p.). Ponadto wójt, burmistrz albo prezydent miasta przekazuje radzie gminy wyniki analiz, o których mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, co najmniej raz w czasie kadencji rady. Rada gminy podejmuje uchwałę w sprawie aktualności studium i planów miejscowych, a w przypadku uznania ich za nieaktualne, w całości lub w części, podejmuje działania, o których mowa w art. 27 (art. 32 ust. 2 u.p.z.p.).
Cytowany przepis nakłada na wójta, prezydenta miasta bądź burmistrza określone obowiązki związane z aktualnością planów miejscowych.
Ustawodawca nie określił jednak terminu, w jakim rada gminy powinna podjąć uchwałę w sprawie przystąpienia do zmiany planu, nie określił również maksymalnego terminu przeprowadzenia procedury planistycznej. Brak takich ograniczeń jest oczywistą konsekwencją samodzielności gminy w podejmowaniu tego typu działań. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 u.p.z.p., zarówno kształtowanie, jak i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do wykonywanych samodzielnie zadań własnych gminy, dlatego ustawodawca nie wprowadza systemu sankcji przymuszających gminę do realizacji obowiązku (a więc przystąpienia do zmiany studium bądź planu w przypadku podjęcia uchwały w przedmiocie jego częściowej bądź całkowitej nieaktualności.
Zasadnie zatem podniósł Sąd pierwszej instancji, że choć Rada Gminy S. uchwałą z dnia [...] 2016r. zmieniła Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wprowadzając do niego udokumentowane złoża piasków "Z. I"., to jednak nie dopuściła się bezczynności z uwagi na brak szczególnego przepisu prawa nakazującego w określonym terminie dokonać, w związku ze zmianą Studium, zmiany planu zagospodarowania przestrzennego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego na podstawie art. 184 P.p.s.a. skargę tę oddalił.
Dla wyjaśnienia dodać jeszcze trzeba, że skarżący krytykując stanowisko Sądu pierwszej instancji zawarte w zaskarżonym wyroku nie zauważają, że eksploatacja kopaliny, pod warunkiem uzyskania koncesji, jest możliwa mimo braku stosownych zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, gdy nie pozostaje to w sprzeczności z zapisami studium.
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 2 tej ustawy, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w odrębnych przepisach.
Jak wynika z treści powołanych przepisów, ustawodawca zasadniczo uzależnił możliwość podejmowania i wykonywania działalności określonej w ustawie (w tym wydobywania kopalin) od przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednak w ustępie drugim art. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w celu zapobieżenia sytuacjom, w których prowadzenie działalności określonej ustawą (np. wydobywanie kopalin) nie byłoby możliwe ze względu na nieuchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustawodawca dopuścił prowadzenie takiej działalności także na terenach, na których nie obowiązują plany miejscowe, pod warunkiem, że działalność ta nie naruszy sposobu wykorzystywania nieruchomości ustalonego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w przepisach odrębnych.
Nie można zatem podzielić stanowiska skarżących zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że dopiero (w znaczeniu "wyłącznie" – przyp. Sądu) w oparciu o plan miejscowy zgodnie z art.7 ust.1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze można eksploatować kopalinę.