Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1383/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. B. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego - uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.
Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych kontrolowanej sprawy:
Wnioskiem z dnia 15 listopada 2013 r. B. B. (dalej zwany skarżącym), będący właścicielem lokalu mieszkalnego położonego przy ul. M. w Przemyślu (dalej zwanego lokalem), zwrócił się do Prezydenta Miasta Przemyśla o wymeldowania J. B. z pobytu stałego w tym lokalu. Podał przy tym, że J. B. opuścił zajmowany lokal w 2010 r. i przebywa pod innym adresem.
Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Prezydent Miasta Przemyśla (dalej zwany organem I instancji), powołując art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.); dalej jako u.e.l. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267); dalej jako k.p.a., orzekł o wymeldowania J. B. z lokalu. Decyzja ta była już drugim z kolei rozstrzygnięciem tego organu wydanym w tej sprawie, gdyż poprzednia decyzja organu I instancji o wymeldowaniu została uchylona przez Wojewodę Podkarpackiego (decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r.), a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. organ I instancji wskazał, że J. B. (dalej zwany uczestnikiem) opuścił miejsce stałego pobytu stałego w lokalu w 2010 r. i zamieszkał pod innym adresem (ul. S. w Przemyślu), gdzie znajduje się jego centrum życiowe, co potwierdziła osoba u której zamieszkał. Podał, że okoliczność tą potwierdziły też zeznania innych świadków oraz oględziny pomieszczenia, które zajmował uczestnik, a także zeznania skarżącego. Organ I instancji ocenił, że uczestnik opuścił dobrowolnie sporny lokal, a decyzja ta nie była spowodowana przymusem fizycznym ani psychicznym. Ustalił ponadto, że uczestnik, po kilku latach od opuszczenia lokalu zwracał się do skarżącego w sprawie możliwości powrotu do lokalu, w tym z kobietą mu towarzyszącą, jednak skarżący nie wyraził na to zgody, a ponadto oświadczył, że brak jest możliwości powrotu uczestnika do lokalu z uwagi na jego agresywne i nieobliczalne zachowanie.
W odwołaniu od powyższej decyzji uczestnik zarzucił organowi I instancji naruszenie art. 15 u.e.l., poprzez bezpodstawne przyjęcie, że samowolnie i dobrowolnie opuścił lokal oraz, że ma zapewnione potrzeby mieszkaniowe na stałe w innym lokalu. Podniósł, że organ I instancji nie wziął pod uwagę, że przysługuje mu prawo służebności osobistej do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu na podstawie umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego. Wskazał, że właściciel lokalu nie wywiązał się z tej umowy, bowiem przydzielił uczestnikowi do zamieszkania pomieszczenie piwniczne nie nadające się do tego celu, a nie pokój. Ponadto uczestnik podniósł, że wystąpił z powództwem o dopuszczenia do korzystania ze służebności osobistej mieszkania, ale ta okoliczność została pominięta przez organ I instancji, podobnie jak okoliczność wymiany zamków w lokalu.
Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Wojewoda Podkarpacki (dalej zwany organem odwoławczym), powołując m.in. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie wymeldowania uczestnika z lokalu. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy zrelacjonował stan faktyczny sprawy. Podał, że skarżącemu przysługuje odrębna własność lokalu, zaś uczestnikowi przysługuje dożywotnia, nieodpłatna służebność osobista mieszkania w jednym pokoju usytuowanym w tym lokalu. Na podstawie zeznań uczestnika i skarżącego organ odwoławczy ustalił, że w 2010 r. uczestnik z własnej woli wyprowadził się z lokalu i zamieszkał z A. J. przy ul. S. w Przemyślu. Wskazał, że w 2013 r. uczestnik chciał zamieszkać w spornym lokalu w pokoju na górze z kobietą; chciał ponownie zamieszać także w suterenie, ale na to nie wyraził zgody skarżący, który jesienią 2013 r. wymienił zamki w drzwiach. Zaznaczył, że z zeznaniami skarżącego zgodne są zeznania jego żony, która wyjaśniła, że nie ma takiej możliwości, aby uczestnik zamieszkał w pokoju na górze, gdyż w chwili obecnej zamieszkują w jednym pokoju ich synowie, a w drugim matka. Dodał, że protokół oględzin potwierdził, że w suterenie spornego lokalu znajdują się stare meble telewizor, stare ubrania, umywalka z wodą bieżącą, piec, światło i garnki.
W ocenie organu odwoławczego, dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma znaczenie, czy uczestnik opuścił w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.e.l. miejsce pobytu stałego w lokalu. Powołał się przy tym na orzecznictwo, z którego wynika, że za równoznaczne z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.e.l., należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu, ale także sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została przez najemcę usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługującym jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu. Podał, że jak wynika z akt sprawy, uczestnik skorzystał z takiego środka prawnego, wnosząc pozew do Sądu Rejonowego o dopuszczenie do korzystania ze służebności mieszkania, co oznacza, że nie opuścił swojego miejsca pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.e.l.
Skargę na powyższą decyzję wywiódł skarżący zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie: art. 7, art. 77 § 7 i art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a., a ponadto art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 u.e.l. W oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie tej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Uwzględniając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd I instancji zważył, że w świetle art. 15 ust. 2 u.e.l., przesłanką wydania decyzji o wymeldowaniu jest opuszczenie miejsca pobytu przy jednoczesnym niedopełnieniu obowiązku meldunkowego. Powołując się na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym przyjął, że o opuszczeniu lokalu w rozumieniu powołanego przepisu możemy mówić, jeżeli miało ono charakter trwały i dobrowolny, przy czym charakter dobrowolny ma takie opuszczenie lokalu, które wynika z woli danej osoby, a nie jest wynikiem bezprawnych działań lub zachowań innych. Uznał jednocześnie, że rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny, bądź dorozumiany – przez zachowanie, które nie wyraża woli stałego przebywania w miejscu, w którym dotychczas koncentrowały się sprawy życiowe danej osoby. Wywiódł, że dla kwestii przyjęcia istnienia lub braku dobrowolności w opuszczeniu dotychczasowego lokalu zameldowania, kluczowe znaczenie ma także okoliczność długotrwałego okresu zamieszkiwania w innym lokalu, przy jednoczesnym braku aktywności w skutecznym dochodzeniu ochrony prawa do posiadania poprzedniego lokalu. Stwierdził, że zaniechanie to jest wyrazem woli dobrowolnego opuszczenia lokalu, w którym faktycznie zainteresowana osoba nie przebywa, a jedynie niezgodnie z przepisami o ewidencji ludności jest nadal zameldowana. Skonstatował, że ustalenie tej okoliczności nie może być jednak jedyną i wyłączną przesłanką wydania decyzji o odmowie wymeldowania.
Zdaniem Sądu I instancji, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ ten w istocie na tym stwierdzeniu oparł swoje rozstrzygnięcie o braku podstaw do wymeldowania uczestnika nie dokonując analizy innych przesłanek wymeldowania z lokalu pod kątem wykazania, że opuszczenie nie miało charakteru trwałego i dobrowolnego wskazującego na brak możliwości zastosowania art. 15 ust. 2 u.e.l. Sąd I instancji ocenił, że samo wytoczenie powództwa o dopuszczenie do korzystania ze służebności mieszkania, nie jest przesłanką wystarczającą do przyjęcia, że uczestnik nie opuścił miejsca stałego pobytu. Wskazał, że organ w szczególności nie wyjaśnił, jaki charakter ma wytoczone przez uczestnika powództwo i czy jest ono obwarowanie terminem czy też nie, podczas gdy tylko terminowe wytoczenie takiego powództwa pozwala na przyjęcie, że opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny. Uznał, że organ ten nie wykazał także, jakoby w spornym lokalu znajdowało się w chwili obecnej tzw. centrum życiowe uczestnika, a więc miejsce (lokal), w którym nocuje, mieszka, spożywa posiłki, korzysta z przedmiotów urządzenia domowego, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, przyjmuje korespondencje itd. Wskazał, że z akt sprawy zdaje się wynikać zupełnie odmienny wniosek. W tych okolicznościach Sąd I instancji uznał, że stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony oraz rozpatrzony w sposób dostateczny do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a postępowanie przed organem odwoławczym dotknięte jest brakami w zakresie postępowania dowodowego, co narusza art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Przyjął przy tym, że uchybienia w postępowaniu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i zasadnym czynią uwzględnienie skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ odwoławczy reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając ten wyrok w całości organ odwoławczy zarzucił Sądowi I instancji naruszenie:
- przepisów postępowania, to jest:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 2 u.e.l., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a tym samym uwzględnienie skargi mimo nie naruszenia przez organ art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a., poprzez uznanie, że pomimo przeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie nie można uznać, że uczestnik nie opuścił miejsca pobytu stałego w lokalu, co powinno skutkować odmową wymeldowania go z miejsca pobytu stałego pod tym adresem, jak również niewyjaśnienie całego materiału dowodowego i nierozważenie wszystkich okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
- art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 15 ust. 2 u.e.l., poprzez jego niezastosowanie i uwzględnienie skargi podczas, gdy Sąd I instancji powinien był oddalić skargę jako nieuzasadnioną;
- prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 2 u.e.l., przez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie poprzez uznanie, że pomimo przeprowadzenia postępowania dowodowego w pełnym zakresie nie można uznać, że uczestnik nie opuścił miejsca pobytu stałego w lokalu i odmówić wymeldowania go z miejsca pobytu stałego pod tym adresem.
W oparciu o te zarzuty organ odwoławczy wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ odwoławczy ocenił, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, ustalił, jakie powództwo wytoczył uczestnik przeciwko skarżącemu. Podał, że z uzasadnienia uchylonej przez Sąd I instancji decyzji wprost wynika, że jest to powództwo o dopuszczenie do korzystania z nieruchomości, czyli powództwo windykacyjne. Zauważył, że zgodnie z art. 223 § 1 Kodeksu cywilnego, wniesienie takiego powództwa nie jest ograniczone żadnym terminem. Skonstatował, że skoro uznał wniesienie tego powództwa za istotny element stanu faktycznego sprawy, to jednocześnie przyjął, że zostało ono wniesione w terminie pomimo tego, że wprost nie wyartykułował w uzasadnieniu swojej decyzji iż jest ono bezterminowe.
Za niesłuszny organ odwoławczy uznał również zarzut Sądu I instancji dotyczący zaniechania przez ten organ ustaleń, gdzie znajduje się obecnie centrum życiowe strony. Podał, że w uzasadnieniu swojej decyzji wprost stwierdził, że centrum życiowe uczestnika jest obecnie skoncentrowane w lokalu przy ul. S. w Przemyślu. Dodał, że nie może być inaczej, skoro uczestnik nie ma wstępu do spornego lokalu pomimo posiadania stosownego tytułu prawnego, a stan ten powstał na skutek wymiany zamków w drzwiach i postawy właściciela lokalu, który uniemożliwia uczestnikowi korzystanie ze swojego prawa, czyli wprowadzenie się do lokalu. Uznał, że dodatkowe ustalenia co do centrum życiowego uczestnika nie wniosłyby nic nowego do sprawy, gdyż spór w rzeczywistości nie dotyczy tego, czy opuszczenie lokalu było dobrowolne, lecz czy jest trwałe. Ocenił przy tym, że w niniejszej sprawie brak jest trwałości opuszczenia lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.e.l. Wywiódł, że trwałość opuszczenia polega de facto na woli osoby, która ma być wymeldowana, przy czym wola ta ma być skierowana na zerwanie więzi z dotychczasowym lokalem. Podał, że jak wynika z uzasadnienia decyzji tego organu, w niniejszej sprawie nie został zachowany element trwałości opuszczenia lokalu, gdyż uczestnik nie tylko wykazywał wolę powrotu do lokalu, ale podjął również kroki mające na celu urzeczywistnienie tej woli (rozmowy ze skarżącym i wniesienie powództwa windykacyjnego). Przyjął więc, że w sprawie zakończonej wydaniem tej decyzji nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a uzasadnienie tej decyzji zawierało wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 3 k.p.a., co oznacza, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji został wydany z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu swojego stanowiska w sprawie skarżący ocenił, że zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się jedynie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Podzielił ocenę Sądu I instancji, że organ odwoławczy oparł się jedynie na fakcie wytoczenia przez uczestnika powództwa o dopuszczenie do korzystania z lokalu, nie dokonując analizy innych przesłanek wymeldowania z lokalu, głównie pod kątem wykazania, że opuszczenie nie miało charakteru trwałego. Stwierdził przy tym, że samo wytoczenie rzeczonego powództwa nie jest przesłanką wystarczającą do przyjęcia, że uczestnik nie opuścił miejsca stałego pobytu. Podkreślił, że tak jak zameldowanie w lokalu nie daje jeszcze żadnych praw do niego, tak też wymeldowanie w żaden sposób praw do lokalu nie ogranicza.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, gdyż zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 powołanej ustawy, tym samym sprawa ta może być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w zw. z art. 174 powołanej ustawy – tworzą, podnoszone przez strony, zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych. Sądowi I instancji zarzucono bowiem zarówno naruszenie prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 2 u.e.l., jak i przepisów postępowania, to jest: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. (oba przepisy w zw. z art. 15 ust. 2 u.e.l.). Zarzuty te nie mogą odnieść jednak zamierzonego skutku.
Zgodnie z art. 15 ust. 2 u.e.l., organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W świetle tego przepisu, warunkiem wydania decyzji o wymeldowaniu osoby z miejsca stałego pobytu jest uprzednie ustalenie przez organ, że osoba opuściła miejsce stałego pobytu, nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. Wymaga przy tym podkreślenia, że zgodnie z art. 6 ust. 1 u.e.l., pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W orzecznictwie sądowym ukształtował się pogląd, który podziela także skład orzekający w niniejszej sprawie, że miejscem stałego pobytu osoby jest miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, ma tam urządzone centrum życiowe (mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego użytku, przyjmuje i nadaje korespondencję) – zob. wyrok NSA z 25 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1120/13, dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl. W orzecznictwie sądowym słusznie przyjmuje się także, że w przypadku wszczęcia przez osobę postępowania o egzekucję sądową prawa do korzystania z lokalu, z którego ma nastąpić wymeldowanie tej osoby, okoliczność ta stanowi elementem stanu faktycznego, który należy uwzględnić przy ocenie wystąpienia przesłanek wymeldowania tej osoby z rzeczonego lokalu (zob. wyroki NSA z 19 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2218/11 oraz z 19 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2195/14, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Okoliczność ta może mieć bowiem wpływ w konkretnej sprawie na ocenę zamiaru danej osoby co do stałego przebywania pod oznaczonym adresem. Sam fakt wytoczenia takiego powództwa nie jest jednak równoznaczny z brakiem takiego zamiaru uniemożliwiającym wymeldowanie danej osoby z lokalu na podstawie art. 15 ust. 2 u.e.l.
Wymaga bowiem podkreślenia, że o charakterze opuszczenia lokalu decydują nie tylko kwestie subiektywnej woli konkretnej osoby, lecz przede wszystkim okoliczności faktyczne sprawy. Zameldowanie i wymeldowanie są bowiem jedynie aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu - opuszczenia lokalu. Ewidencja ludności służy zatem zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkiwania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego poprzez rejestrowanie uprawnień do lokalu przez organ meldunkowy (por. wyrok TK z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01, OTK-A 2002, Nr 3, poz. 34). Samo zaś zameldowanie nie daje tytułu prawnego do lokalu.
W świetle tych argumentów za prawidłową uznać należy ocenę Sądu I instancji, wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że samo wytoczenie powództwa o dopuszczenie do korzystania ze służebności mieszkania, nie jest przesłanką wystarczającą do przyjęcia, że uczestnik nie opuścił miejsca stałego pobytu. Jak bowiem podano powyżej, okoliczność ta może w konkretnym przypadku stanowić ewentualnie tylko jeden z elementów stanu faktycznego danej sprawy, który należy mieć na względzie przy ocenie wystąpienia przesłanek do wymeldowania konkretnej osoby z lokalu, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.e.l. Nie można przy tym tracić z pola widzenia, że w przypadku opuszczenia miejsca zamieszkania, a następnie ponownego faktycznego zamieszkania we wcześniej zajmowanym lokalu, z mocy art. 10 u.e.l., powstaje obowiązek ponownego zameldowania się w tym lokalu, innymi słowy zarejestrowania aktualnego miejsca pobytu. W świetle bowiem tego przepisu, osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące najpóźniej w 30. dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu.
Powyższe rozważania pozwoliły Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na konstatację, że zaskarżony wyrok Sądu I instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie jednak jego uzasadnienie w części, w której wskazano na potrzebę dalszego wyjaśniania stanu sprawy, nie może być uznane za prawidłowe. W kontrolowanej sprawie organy obu instancji, w sposób nie budzący wątpliwości ustaliły bowiem, że uczestnik w 2010 r., bez przymusu i dobrowolnie, wyprowadził się z dotychczasowego miejsca zamieszkania do mieszkania kobiety (lokal przy ul. S. w Przemyślu), z którą rozpoczął prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. W tym to mieszkaniu, w dacie wydania decyzji organu odwoławczego, skoncentrowane było centrum życiowe uczestnika. Natomiast z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że uczestnik w dniu 15 kwietnia 2014 r. wniósł do Sądu Rejonowego w Przemyślu pozew o dopuszczenie go do korzystania ze służebności mieszkania w lokalu (a odpis tego pozwu znajduje się nawet w aktach sprawy). W tych okolicznościach, za nieuprawnione uznać należało stawianie organowi odwoławczemu przez Sąd I instancji zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, materiał zgromadzony w aktach kontrolowanej sprawy jest bowiem wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pomimo kompletności materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w okolicznościach kontrolowanej sprawy brak było jednak podstaw do oddalenia skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przy wydawaniu zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji, organ odwoławczy dopuścił się bowiem naruszenia prawa materialnego, to jest art. 15 ust. 2 u.e.l., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., winno skutkować uchyleniem decyzji organu odwoławczego. Jak już bowiem podano, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że sam fakt wytoczenia powództwa o dopuszczenie do korzystania ze służebności mieszkania, nie jest przesłanką wystarczającą do przyjęcia, że uczestnik nie opuścił miejsca stałego pobytu. Okoliczność ta stanowi tylko jeden z elementów stanu faktycznego tej sprawy, który należy wziąć pod uwagę dokonując oceny wystąpienia w tej sprawie przesłanek wymeldowania. Niewątpliwie przy ocenie tej należy także uwzględnić fakt, że do opuszczenia lokalu przez uczestnika doszło w 2010 r., a rzeczone powództwo zostało wytoczone przez uczestnika dopiero w 2014 r., a zatem przeszło 4 lata później. Nie sposób więc przyjąć, aby wytoczenie tego powództwa, w okolicznościach niniejszej sprawy, uniemożliwiało wymeldowanie uczestnika z pobytu w lokalu na podstawie art. 15 ust. 2 u.e.l.
Skoro w kontrolowanej sprawie istniały podstawy do uchylenia decyzji organu odwoławczego, a takie właśnie rozstrzygnięcie zawiera zaskarżony wyrok Sądu I instancji, to skargę kasacyjną należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalić. Zaskarżony wyrok, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada bowiem prawu. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a.