Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 10 września 2015 r., sygn. akt II OSK 2138/15

Uzasadnienie

H. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę.

Zarządzeniem z 12 września 2014 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi.

Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 24 października 2014 r.

Postanowieniem z 25 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca została w sposób prawidłowy wezwana do uiszczenia wpisu od skargi oraz pouczona o skutkach jego nieziszczenia. Nie uzupełniła braków skargi w terminie, więc skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.

H. P. wniosła skargę kasacyjną od postanowienia z 25 maja 2015 r., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie:

1. – Art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 239 pkt 4 p.p.s.a. przez odrzucenie skargi z powodu nieziszczenia od niej wpisu w terminie siedmiu dni od wezwania do uzupełnienia braków formalnych, podczas gdy skarżąca wniosła w dniu 31 października 2014 r. wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych i w związku z wniesieniem tego wniosku nie uiściła wpisu sądowego, a następnie postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjne z 10 lutego 2015 r. zostało skarżącej przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym;
2. – art. 49 § 1 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 257 p.p.s.a. przez niewezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku o zwolnienie z kosztów postępowania złożonego 31 października 2014 r. tj niewezwanie do wskazania prawidłowej sygnatury sprawy, której dotyczy wniosek, gdy z okoliczności sprawy jasno wynikało, że wniosek dotyczy innego postępowania niż podano sygnaturę;
3. – art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 219 § 2 p.p.s.a. przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że skarga złożona przez skarżącą nie została opłacona w terminie i tym samym podlegała odrzuceniu, podczas gdy skarżącej zostało przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym na wniosek strony złożony w terminie do uiszczenia wpisu;
4. – naruszenie art. 45 Konstytucji RP w związku z art. 220 § 3 p.p.s.a. polegające na wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi, która powinna podlegać rozpoznaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy przez zamknięcie skarżącej drogi do sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że skarżąca nie uzupełniła braków skargi w terminie. Słusznie Sąd przyjął również, że nie można również traktować wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego przez skarżącą w dniu 31 października 2014 r. jako złożonego do niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Skarżąca w terminie otwartym do uiszczenia wpisu złożyła wniosek o prawo pomocy. Podała w nim wyraźnie, do jakiej sprawy wniosek ten się odnosił. Wskazała sygnaturę akt sprawy, a także oznaczyła zaskarżoną decyzję. W tej sytuacji nie było podstaw, aby sąd wzywał skarżącą do doprecyzowania wniosku. To na skarżącym spoczywa bowiem ciężar prawidłowego oznaczenia pisma i to skarżący musi wykazać się w tym zakresie należytą starannością – np. sprawdzając pismo pod kątem oczywistych błędów przed jego wysłaniem.

Na marginesie, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zaakceptowanie przeciwnego stanowiska prowadziłoby do przyjęcia, że w stosunku do każdego pisma należy wezwać skarżącego do doprecyzowania jego treści.

Wniosek o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie został wniesiony dopiero w dniu 6 listopada 2014 r. – a więc po upływie terminu do uzupełnienia braków skargi. W tej sytuacji Sąd prawidłowo uznał, że skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.

Nie są więc zasadne zarzuty skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.