Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 78/15 oddalił skargę G.L., A.S., B.J., D.M., M.N., M.M., R.D., S.M., T.K. i W.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2008 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. ww. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r., po rozpoznaniu odwołań szeregu osób fizycznych, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008 r. ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na budowie budynku dydaktyczno-laboratoryjnego [...] Wydziału [...] Politechniki W. wraz z garażem wielopoziomowym oraz elementami infrastruktury technicznej. Organ odwoławczy uznał, że budowa jest celem publicznym o znaczeniu lokalnym bądź ponadlokalnym - powiatowym. Kolegium stwierdziło także, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego W. podjętego uchwałą Rady Miejskiej W. a z dnia [...] lipca 2006 r., [...]. Uznało, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależniają ustalenia lokalizacji celu publicznego od wymagań zachowania ładu przestrzennego, właściwego uzbrojenia, czy dostępu do drogi publicznej. Organ wskazał jednocześnie, że ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż uzbrojenie terenu jest wystarczające dla lokalizacji planowanej inwestycji oraz że teren objęty inwestycją nie jest gruntem rolnym, ani też gruntem leśnym. Zgodnie z danymi znajdującymi się w ewidencji gruntów i budynków oznaczony jest symbolem "B" i "Bi", co kwalifikuje go jako teren mieszkaniowy. Kolegium uznało wszelkie ustalenia organu I instancji w sprawie za właściwe i prawidłowe.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli W.P., S.M., T.K., M.M., D.M., M.N., B.J., A.S., G.L. i R.D.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Pismem z dnia [...] listopada 2009 r. E.B., dopuszczony do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, zarzucił organom naruszenie art. 7, 8 i 9 k.p.a.
Wyrokiem z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 37/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2008 r.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 762/11, uwzględniając skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. W motywach NSA wskazał, że jedną z podstaw do uchylenia wydanych w tej sprawie decyzji było uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że decyzje te zostały wydane niezgodnie z wnioskiem inwestora. Sąd stwierdził bowiem, że wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2004 r. Politechnika W. wystąpiła o lokalizację inwestycji celu publicznego w postaci budynku dydaktyczno-laboratoryjnego [...] Wydziału [...], zaś zaskarżone decyzje określiły inwestycję jako budynek dydaktyczno-laboratoryjny wydziału wraz z garażem wielopoziomowym oraz elementami infrastruktury technicznej. Zdaniem Sądu I instancji przedmiot inwestycji i obszar zajęty pod nią nie odpowiada danym określonym we wniosku inwestora z dnia [...] kwietnia 2004 r., zmienionym wnioskiem z dnia [...] czerwca 2004 r. Kwestionując te ustalenia strona wnosząca skargę kasacyjną wykazała, że wniosek inicjujący postępowanie był kilkakrotnie uzupełniany. W załączniku do wniosku, zawierającym opis inwestycji inwestor wskazał, iż należy do niej również budowa podziemnego, wielomiejscowego parkingu samochodowego. W aktach sprawy znajduje się też oświadczenie inwestora z dnia [...] lutego 2008 r., stanowiące załącznik do uzupełnienia wniosku z dnia [...] lutego 2008 r. (karta 95 akt organu I instancji), gdzie inwestor wprost określił przedmiot inwestycji jako budynek dydaktyczno-laboratoryjny [...] Wydziału [...] Politechniki W. wraz z garażem wielopoziomowym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. W sprawie nie było więc wątpliwości co do przedmiotu inwestycji, o czym świadczy szereg pism zarówno inwestora, jak i organu w sprawie uzgodnień inwestycji przez inne organy współdziałające. Skarga kasacyjna zasadnie zarzuciła więc, iż ustalenie Sądu co do braku zgodności wniosku z przedmiotem inwestycji określonym w zaskarżonych decyzjach nastąpiło z naruszeniem art. 133 § 1 zdanie 1 p.p.s.a., to jest niezgodnie z treścią zgromadzonego w sprawie materiału. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniony jest też zarzut kasacji dotyczący błędnego uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, że organ I instancji nie zastosował się do zaleceń zawartych w poprzedniej decyzji SKO w W. uchylającej wcześniejszą decyzję Prezydenta W., zaś Kolegium przy ponownym rozpoznaniu sprawy pominęło tę kwestię i "przeszło nad nią do porządku". Dotyczyło to konieczności uzupełnienia materiału dowodowego przez oznaczenie granic oddziaływania inwestycji oraz dokonanie analizy wymaganej przepisem art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej u.p.z.p. Wbrew stanowisku wyrażonemu w zaskarżonym wyroku organ I instancji wypełniając wskazania zawarte w decyzji SKO wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W odpowiedzi na to wezwanie inwestor pismem z dnia [...] lutego 2008 r. załączył mapę terenu planowanej inwestycji z jej otoczeniem w skali 1:500. W aktach sprawy zgromadzono też dowody w postaci wypisów z ewidencji gruntów w celu ustalenia prawidłowego kręgu osób uznawanych za strony postępowania. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika także, że organ ten dokonywał analizy stanu faktycznego i prawnego terenu zamierzonej inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, jak tego wymaga przepis art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Organ odwoławczy utrzymując w mocy tę decyzję w pełni zaakceptował jej ustalenia. Skarga kasacyjna zasadnie więc podniosła, iż przyjęcie przez WSA, że w postępowaniu administracyjnym nie doszło do wyjaśnienia wskazanych kwestii nastąpiło z naruszeniem art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Zasadniczą podstawą zakwestionowania przez Sąd I instancji zaskarżonych decyzji było uznanie za niewystarczające uzasadnienie do zaliczenia zamierzonej inwestycji, w ramach której planowana jest także budowa wielopoziomowego garażu, do inwestycji celu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie zakwestionował przy tym stwierdzenia, że budowa budynku służącego Wydziałowi [...] Politechniki W. jest takim celem w rozumieniu definicji ustawowej zawartej w art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., iż możliwe jest zakwalifikowanie budowy budynku Wydziału [...] Politechniki W. jako inwestycji celu publicznego zaś wielopoziomowego parkingu podziemnego jako inwestycji wymagającej wydania decyzji o warunkach zabudowy jest następstwem uznania, że wnioskodawca zamierza zrealizować dwie niezależne od siebie inwestycje. Tymczasem postępowanie dotyczy przyszłej budowy budynku dydaktyczno-laboratoryjnego Politechniki W., którego częścią ma być podziemny parking samochodowy. Skarga kasacyjna zasadnie więc podniosła, iż przyjęcie zaprezentowanego przez Sąd I instancji stanowiska doprowadziłoby do konieczności wydania dwóch różnych decyzji dla poszczególnych części projektowanego budynku: warunków zabudowy dla kondygnacji podziemnych zawierających garaże i o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla pozostałej części obiektu. Sytuacja taka byłaby jednak niedopuszczalna. Zamierzona budowa garażu ma stanowić część obiektu budowlanego realizowanego jako inwestycja celu publicznego, a realizacja znajdujących się w nim miejsc parkingowych stanowiłaby wykonanie obowiązku uwzględnienia w decyzji warunków wynikających z odrębnych przepisów dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej (por. art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p.). Zgodnie bowiem z przepisem § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji celu publicznego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589) w decyzji lokalizacyjnej ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej określa się, między innymi, przez wskazanie wymaganej ilości miejsc postojowych. Mając na uwadze przyszłe przeznaczenie projektowanego obiektu budowlanego, ilość osób z niego korzystających oraz aktualny stan wyposażenia społeczeństwa w pojazdy samochodowe nie można uznać, iż budowa podziemnego parkingu samochodowego w przyszłym [...] nie stanowi uzasadnionego elementu infrastruktury technicznej tego obiektu. Skarga kasacyjna zasadnie zarzuciła więc naruszenie zarówno wskazanych w niej przepisów regulujących postępowanie, jak i art. 2 pkt 5 w związku z art. 50 ust. 1 u.p.z.p., a także art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez wadliwe zastosowanie tych przepisów.
Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 660/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożył T.K.
Wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1056/13 NSA uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania stwierdzając nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) z uwagi na naruszenie art. 136, 137 § 1 i 2 oraz art. 143 p.p.s.a., a także art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a.
W toku ponownego rozpoznania Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika J.L. (art. 33 § 2 p.p.s.a.).
Oddalając skargę wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w rozpoznawanej sprawie istotne jest, że stosownie do art. 190 p.p.s.a., Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle motywów rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 762/11 w postępowaniu sądowym zostało przesądzone, że inwestor (ostatecznie) prawidłowo określił przedmiot inwestycji i w konsekwencji organy dokonały właściwego i dostatecznego zgromadzenia materiału dowodowego w sprawie. Zdaniem NSA, organ pierwszej instancji zastosował się do zaleceń zawartych w poprzedniej decyzji SKO w W. i uzupełnił materiał dowodowy poprzez oznaczenie granic oddziaływania inwestycji oraz dokonanie analizy wymaganej przepisem art. 53 ust. 3 u.p.z.p., a także wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych wniosku. W konsekwencji inwestor dołączył do akt organu pierwszej instancji mapę terenu planowanej inwestycji z jej otoczeniem w skali 1:500. Ustalono także prawidłowy krąg stron postępowania. Organy badały także i analizowały wymagania z przepisu art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Organ odwoławczy utrzymując w mocy tę decyzję w pełni zaakceptował jej ustalenia. Nadto NSA wskazał także, że w postępowaniu administracyjnym nie nastąpiło naruszenie art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu nie zakwestionował zakwalifikowania budowy budynku Wydziału [...] Politechniki W. jako inwestycji celu publicznego, to kwalifikacja ta obejmuje również część tej inwestycji w postaci podziemnego parkingu samochodowego. NSA uznał, że uwzględniając przeznaczenie obiektu budowlanego, ilość osób z niego korzystających oraz aktualny stan wyposażenia społeczeństwa w pojazdy samochodowe podziemny parking samochodowy, stanowi uzasadniony element infrastruktury technicznej obiektu.
Sąd nie podzielił także pozostałych zarzutów skargi. Jeśli chodzi o naruszenie art. 144 k.c., to po pierwsze, organ lokalizacyjny pierwszej instancji określił na s. 2 in fine uzasadnienia decyzji, że "przez analogię do przepisu art. 144 k.c. inwestor powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymać się od działań, które zakłóciłyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, (...) w tym od działań polegających na pozbawieniu kogokolwiek dostępu do drogi publicznej", nadto wskazany przepis dotyczy tzw. stosunków sąsiedzkich i nie jest domeną prawa administracyjnego. Sąd dodał, że kwestię nienaruszenia interesów osób trzecich będzie badał szczegółowo organ architektoniczno-budowlany w trybie art. 3 Prawa budowlanego, o ile inwestor będzie się starał o pozwolenie na budowę. Również w tamtym postępowaniu organ będzie badał tzw. linijkę słońca, czyli wpływ nowej inwestycji na nasłonecznienie istniejących lokali, czy budynków. W tamtym postępowaniu będzie także podlegała kontroli wyspecjalizowanych służb możliwość realizacji inwestycji z punktu widzenia ich dostępności tak do budynku projektowanego, jak i pozostałych, już istniejących.
Sąd wskazał, że organy zwróciły się do wyspecjalizowanego organu, celem wyjaśnienia usytuowania terenu planowanego zainwestowania z punktu widzenia ochrony przeciwpowodziowej. Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w W. pismem z dnia [...] marca 2008 r. (k. 99 akt administracyjnych I instancji) jednoznacznie odpowiedział (między innymi), że teren inwestycji znajduje się poza obszarem zagrożenia zalania wodami powodziowymi Q1% i Q10% rzeki O. Sąd nie podzielił także zarzutu, aby decyzja nie zawierała rozwiązań odnośnie do "potrzeb mieszkańców ościennych kamienic". Sąd pokreślił, że organy obu instancji dostatecznie opisały w decyzji wymogi ochrony interesów osób trzecich, a ewentualne dodatkowe kwestie będą przedmiotem rozważań i analizy organów kompetentnych w sprawach o pozwolenie na budowę.
Zdaniem Sądu, organy w dostateczny (na etapie lokalizacji inwestycji celu publicznego) sposób określiły wymagania dotyczące zabezpieczenia interesu osób trzecich, dlatego skarga wobec swej bezzasadności podlega oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J.L., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:
- na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz art. 145 § 1 lit. c w związku z art. 53 ust. 3 pkt 2 u.p.z.p. błędną analizę stanu faktycznego dotyczącą lokalizacji i niezbędności lokalizacji w związku z możliwością lokalizacji swego przedsięwzięcia kilkaset metrów dalej na gruncie należącym do wnioskującego, będącą naruszeniem interesu osób trzecich z zastosowaniem tak radykalnych w skutkach instytucji prawnych jak wywłaszczenie. Natomiast Sąd nie określił szczegółowo obszaru oddziaływania inwestycji, pełnej analizy stanu prawnego terenu objętego planowaną inwestycją oraz błędnie określił charakter inwestycji, gdyż część planowanego budynku ma niewątpliwie charakter typowo komercyjny, a nie tylko publiczny;
- na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. zarzucono, że Sąd I instancji nienależycie wyjaśnił wszystkie okoliczności sprawy, a w szczególności określenie oddziaływania inwestycji, a także pozbawienie mieszkańców dostępu do drogi publicznej (bezpośredni dojazd do budynków mieszkalnych), jak również jednoznacznego określenia odległości od istniejących, secesyjnych kamienic, brak wyznaczonej drogi pożarowej, określenia o oddziaływaniu na zmniejszenie dostępu do światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, dokładnej nieprzekraczalnej odległości pomiędzy planowanym budynkiem a istniejącymi kamienicami;
- na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. w związku z § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p., art. 80 pkt 4, art. 83 ustawy z 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne, jak i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164, poz. 1589) zarzucono nieprawidłowe zakwalifikowanie planowanego przedsięwzięcia, mogącego znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko, uwzględniając lokalizację w dolinie [...] położonej w depresji, co jednoznacznie wynika z rzędnych terenu, w stosunku do tzw. Wody 200-letniej, a nawet "tylko" tzw. 100-letniej. Budowa i eksploatacja podziemnych kondygnacji (gdyby doszła do skutku) może przyczynić się do katastrofy budowlanej, zmieniając w istotny sposób stosunki wodne w otoczeniu inwestycji;
- na podstawie art. 173 § 1, art. 174 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 107 § 3 k.p.a., zarzucono nie odniesienie się w sposób należyty do zarzutów dr hab. E.B., dotyczących udziału i zapoznania się ze sprawą od początku toku postępowania w sprawie, jako strony postępowania;
- na podstawie art. 175 pkt 1 p.p.s.a., art. 2 pkt 5, art. 50 ust. 1 u.p.z.p., art. 6 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.) zarzucono także, iż poprzez niewłaściwe założenia budowa komercyjna budynku [...] z warsztatami akustycznymi oraz garażami wielopoziomowymi i inną infrastrukturą mogąca mieć bez problemu i zgodnie z przepisami inną lokalizację, została niewłaściwie zakwalifikowana do realizacji celu publicznego;
- na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 151.p.p.s.a., zarzucono, że organy w niedostateczny sposób zabezpieczyły interes osób trzecich, a inwestor nie poczynił właściwych kroków, celem wyjaśnienia swojego działania mieszkańcom, oraz przejrzystego przeprowadzenia postępowań wyjaśniających odnośnie przewidzianych odszkodowań, rekompensujących straty materialne dla osób poszkodowanych w wyniku ustalenia zakwestionowanej lokalizacji celu publicznego;
- zarzucono, że w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 78/15) występują osoby nie będące stroną postępowania, co może mieć bezpośredni wpływ na proces postępowania sądowego oraz wynik sprawy (osoba M. i K. nie są stroną);
- wskazano również, że ponownie złożono skargę kasacyjną, bowiem wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1056/13 Naczelny Sąd Administracyjny przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, stwierdzając nieważność postępowania z uwagi na naruszenie art. 136, 137 § 1 i 2 oraz art. 143 p.p.s.a., a także art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a. i w związku z tym nie oceniał pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych; ewentualnie - na podstawie art. 188 p.p.s.a. - uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi będącej przedmiotem zaskarżonego wyroku (jej oddalenie) oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej postawiono szereg zarzutów, zawierających liczne przepisy zarówno prawa procesowego, jak i materialnego, jednakże nie korespondują one z uzasadnieniem skargi kasacyjnej, w którym kwestionuje się prawidłowość stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, akceptującego przeprowadzoną przez organy analizę stanu faktycznego terenu planowanej inwestycji, jak również wyrażoną przez ten Sąd ocenę, że sporna inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego.
Mając to na uwadze, wskazać należy, że zgodnie z art. 190 zd. 1 p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Istotne jest również, że stosownie do art. 190 zd. 2 p.p.s.a., nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powyższe oznacza, że Sąd I instancji, rozpoznając sprawę ponownie, nie może dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, a wnoszący skargę kasacyjną nie może kwestionować prawidłowości tego rozstrzygnięcia, opierając skargę na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Niniejsza sprawa była przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 762/11 uchylił wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wr 37/09.
W wyroku z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 762/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ I instancji dokonywał analizy stanu faktycznego i prawnego terenu zamierzonej inwestycji oraz warunków i zasad zagospodarowania terenu i jego zabudowy, jak tego wymaga przepis art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Organ odwoławczy utrzymując w mocy tę decyzję w pełni zaakceptował jej ustalenia. NSA uznał, że organy wyjaśniając powyższe kwestie nie naruszyły art. 7, 77 i art. 107 § 3 k.p.a. NSA wskazał również, że zamierzona budowa garażu ma stanowić część obiektu budowlanego realizowanego jako inwestycja celu publicznego, a realizacja znajdujących się w nim miejsc parkingowych stanowiłaby wykonanie obowiązku uwzględnienia w decyzji warunków wynikających z odrębnych przepisów dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. NSA stwierdził, że budowa podziemnego parkingu samochodowego w [...] stanowi uzasadniony element infrastruktury technicznej tego obiektu.
W sprawie zostało zatem przesądzone, że organy dokonały prawidłowej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu zamierzonej inwestycji, jak i to, że sporna inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie stanowią zaś niedopuszczalną polemikę ze stanowiskiem wyrażonym w ww. wyroku NSA.
Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.