Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2008r. sygn. akt. VI SA/Wa 1637/08 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2008r. (pkt 1); stwierdził, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu (pkt 2).
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
W dniu 24 stycznia 2008r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską ze względu na uzyskaną od Prokuratury Rejonowej w Brodnicy informację o toczącym się przeciwko S. W. postępowaniu karnym o czyn z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k.
Z przesłanego aktu oskarżenia wynikało, iż S. W. jest oskarżony o to, że w dniu 14 września 2007r., będąc odpowiedzialny za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełnił swoich obowiązków i przez to naraził pracownika M. N. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że nie dopełniając obowiązku udzielenia instruktażu BHP przed podjęciem pracy przez w/w pracownika dopuścił do wykonywania pracy na terenie tartaku w Górznie Wybudowanie w wyniku czego, doszło do zsunięcia się kłody drewna, która uderzyła w lewą nogę M. N., powodując obrażenia w postaci złamania trzonu lewej kości piszczelowej i strzałkowej oraz kłykcia bocznego lewej kości piszczelowej - naruszenia czynności narządów ciała powyżej 7 dni - tj. przestępstwo z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. W uzasadnieniu wskazano m. in. na postawę oskarżonego dotychczas niekaranego sądownie oraz wyrażoną przez niego zgodę na skazanie go bez przeprowadzenia rozprawy.
Następnie w dniu 1 lutego 2008r. Komendant Powiatowy Policji w Brodnicy sporządził opinię (pozytywną) o S. W. w miejscu zamieszkania. Poza tym, pismem z dnia 24 stycznia 2008r. Polski Związek Łowiecki - Zarząd Okręgowy w Toruniu poinformował, że S. W. jest jego członkiem i nie toczy się i nie toczyło przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne.
Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zwanej dalej jako ustawa o broni i amunicji, oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., cofnął S. W., pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Organ wskazał, iż wobec skarżącego toczy się postępowanie karne na podstawie art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k., co pozwala na zakwalifikowanie go do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stwierdził, że fakt oskarżenia o popełnienie czynu przeciwko życiu i zdrowiu oraz przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową jest podstawą zaliczenia skarżącego do grupy osób nie dających rękojmi bezpiecznego posiadania i używania broni.
S. W. wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, domagając się jej uchylenia. Zaznaczył, że został skazany za niedopełnienie obowiązków związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy. W jego ocenie zapadły w tej sprawie wyrok nie ma związku z wykonywanym przez niego zawodem leśnika ani myśliwego. Podkreślił, iż pozwolenie na broń posiada od 1977r. i dotychczas nie był karany.
Ustalono w sprawie co potwierdza znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa z dnia 16 maja 2008r., iż w Sądzie Rejonowym w Brodnicy w dniu 28 grudnia 2007r. zapadł wyrok w sprawie S. W. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. o sygn. akt VI K 479/07. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 5 stycznia 2008 r.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2008r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...], w sprawie cofnięcia S. W. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Zdaniem organu obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami wynika z faktu, iż dopuścił się on czynu z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k., sklasyfikowanego w kodeksie karnym jako przestępstwo skierowane przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową w zw. z przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu. Komendant Główny Policji podkreślił również, że fakt skazania za powyższe przestępstwo został potwierdzony przez stronę w odwołaniu oraz zweryfikowany w toku czynności przed organem odwoławczym.
W związku z powyższym organ drugiej instancji uznał, iż stronę należy zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 1 i 6 ustawy o broni i amunicji wskazując, iż na niniejszą ocenę nie może mieć wpływu pozytywna opinia z miejsca zamieszkania skarżącego.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż wypadek, za który został skazany dotyczył naruszenia przepisów prawa związanych z bezpieczeństwem i higieną pracy a nie przeciwko życiu i zdrowiu, podkreślając, iż wypadek ten był wynikiem niedopatrzenia. W jego ocenie złamanie przepisów o ochronie pracowników nie mogło być podstawą odebrania mu pozwolenia na broń myśliwską. Poza tym, skarżący powołał się na pozytywną opinię o swojej osobie z miejsca zamieszkania oraz ze środowiska łowieckiego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
W ocenie Sądu, przeciwko skarżącemu nie toczyło się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, tj. przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Skarżący został oskarżony o popełnienie czynu z art. 220 § 1 k.k., tj. przestępstwa zawartego w rozdziale XXVIII Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową, a czyn ten miał tylko związek z art. 157 § 1 k.k., tj. przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu.
Poza tym Sąd pierwszej instancji podkreślił, że prowadzone wobec skarżącego postępowanie karne, a nawet późniejsze skazanie samo w sobie nie uzasadnia jeszcze stwierdzenia organu, iż zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zadaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt prowadzenia postępowania karnego czy nawet fakt skazania wyrokiem, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na uzasadnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że oceniając charakter i cechy konkretnego czynu, należy również uwzględnić okoliczności dotychczasowego wykonywania uprawnień wynikających z pozwolenia na broń, a opinia o posiadaczu takiej broni nie pozostają bez znaczenia.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, organ wziął pod uwagę jedynie sam fakt wydania aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu, nie przeprowadził żadnego dowodu w sprawie, nie przesłuchał strony na okoliczność zdarzenia, pominął stwierdzenia zawarte w samym akcie oskarżenia, w uzasadnieniu którego wskazano m. in. na postawę oskarżonego dotychczas niekaranego sądownie oraz wyrażoną przez niego zgodę na skazanie go bez przeprowadzenia rozprawy, nie ustalił, za jaki czyn został rzeczywiście skazany oskarżony, oraz pominął powoływaną przez skarżącego okoliczność wieloletniego prawidłowego korzystania z pozwolenia na broń.
Zdaniem Sądu ogólnikowe stwierdzenie, iż toczące się postępowanie karne w sprawie o czyn, który ma tylko związek z przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, nie jest wystarczającą przesłanką do uznania, iż skarżący należy do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż organ nie wykazał w dostatecznym stopniu związku między wniesionym aktem oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. i późniejszym skazaniem, a obawą użycia broni niezgodnie z prawem, czym naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz uchylił obie zaskarżone decyzje i na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami8 administracyjnymi postanowił, o wstrzymaniu ich wykonania do czasu uprawomocnienia się wyroku..
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Komendant Główny Policji i zaskarżając go w całości zarzucił:
naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) przez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, gdy tymczasem wymieniony czyn wskazuje na zaistnienie takiej obawy;
naruszenie przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, polegające na przyjęciu, że organy Policji nie rozważyły wszystkich istotnych okoliczności i nie dokonały oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Wskazując na powyższe podstawy, Komendant Główny Policji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), zwanej dalej ustawą, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Stosownie natomiast do brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
W ocenie organu, z treści przytoczonych przepisów wynika zatem, że prawomocne skazanie osoby posiadającej pozwolenie na broń za jedno z przestępstw wymienionych w pkt 6 ust. 1 art. 15 ustawy zobowiązuje do uznania takiej osoby za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i obliguje organy Policji do cofnięcia wydanego jej pozwolenia.
Odnosząc się natomiast do art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy organ uznał, że przepis ten jedynie przykładowo wymienia jako okoliczności budzące uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, prawomocne skazanie orzeczeniem sądowym za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, a zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty.
W jego ocenie bezspornym jest, iż S. W. został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu za przestępstwo związane ze spowodowaniem uszczerbku na zdrowiu - z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k.. Przyjęta przez Sąd karny kwalifikacja prawna czynu dotyczy przede wszystkim narażenia pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, odwołuje się jednak ze względu na zaistniałe skutki do przepisu odnoszącego się do przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, a kwalifikacja ta wiąże organy Policji w zakresie ustalania przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń. Dlatego w ocenie organów Policji popełnione przez skarżącego przestępstwo wskazuje na zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zadaniem organu, pomimo tego iż przestępstwo, którego dopuścił się skarżący nie zostało wyraźnie wskazane w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, stwierdzić należy, iż jego sprawca działał świadomie, a zatem godził się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania.
Ponadto, autor skargi kasacyjnej podkreślił, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, a dostęp do niej jest ograniczony przepisami ustawy. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie z pewnością występuje w przypadku dysponowania bronią przez osobę, która świadomie dopuszcza się czynu przestępczego. Nie można wykluczyć, że w przyszłości taka osoba naruszy również inne przepisy prawa w tym dotyczące posiadania broni i amunicji i zachowa się w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Zdaniem Komendanta Głównego Policji, organy Policji nie mają obowiązku udowodnienia, że posiadacz pozwolenia może użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Wystarczające jest już samo uzasadnione domniemanie takiego zachowania wynikające z faktu skazania lub choćby podejrzenia o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy jest ono jednorazowe, a inne zebrane w postępowaniu dowody świadczą korzystnie o takiej osobie.
Organ podkreślił, że posiadacz pozwolenia na broń musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby mające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem. Świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu, taką rękojmię niweczy i świadczy jednoznacznie, iż osoba taka nie powinna posiadać pozwolenia na broń. W jego ocenie nie ma bardziej realnej obawy użycia broni z naruszeniem porządku i bezpieczeństwa publicznego, niż ta potwierdzona skazującym wyrokiem sądu karnego. Wskazując, że posiadanie broni nie należy do dóbr konstytucyjnie zagwarantowanych podkreślił, iż od takiej osoby wymaga się nieskazitelnej postawy.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, dotyczących pozytywnej opinii w środowisku, autor skargi kasacyjnej powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne stwierdził, że nie można negować, iż strona jest pozytywnie postrzegana w miejscu zamieszkania, a także w środowisku myśliwskim, lecz zmienia to jednak faktu, iż postawa skarżącego wobec ładu prawnego wzbudza obawy, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6, chociaż popełniony przez niego czyn karalny nie miał związku z bronią".
W ocenie organu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył także art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jego zdaniem podkreślenia bowiem wymaga, że Komendant Główny Policji zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Kpa), lecz w świetle przytoczonej powyżej argumentacji dokonał jedynie odmiennej oceny przy rozstrzyganiu o istocie sprawy. Ocena ta była również wynikiem znowelizowanej dyspozycji przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy i podyktowana charakterem sprawy.
W związku z tym stwierdził, że nie dopuścił się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów, oparł się bowiem na wszystkich dowodach zgromadzonych w sprawie oraz dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z dnia 12 września 2002 r. Nr 153, poz. 1270) dalej: P.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w w/w przepisie tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem w okolicznościach przedmiotowej sprawy zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zagadnieniem, które stanowi istotę sporu w przedmiotowej sprawie zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, który rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?", podjął uchwałę następującej treści: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)."
Przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale stanowisko znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, zarówno ze względu na jej przedmiot, jak i powołane w skardze kasacyjnej zarzuty. Stąd też wskazać należy, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Ten przepis nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie aprobuje wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu NSA (zob. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 441.).
Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd zawarty w powoływanej uchwale i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Uzasadniając stanowisko zaprezentowane w wyżej wymienionej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny w poszerzonym składzie wskazał, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować.
Z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W kontekście tym podkreślenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem.
Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy, za uprawnioną uznać należy ocenę organów policji, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Jak wynika z akt sprawy niewątpliwym jest fakt, skazania S. W. prawomocnym wyrokiem Sądu Grodzkiego w Brodnicy w Wydziale Karnym z dnia 28 grudnia 2007r. sygn. akt VI K 479/07 za popełnienie przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. polegającego na tym, że w dniu 14 września 2007r. będąc odpowiedzialny za bezpieczeństwo i higienę pracy, nie dopełnił wynikającego stąd obowiązku i przez to naraził pracownika M. N. na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że nie dopełniając obowiązku udzielenia instruktażu BHP przed podjęciem pracy przez pracownika M. N., dopuścił do wykonywania pracy na terenie tartaku w Górznie w wyniku czego doszło do zsunięcia się kłody drewna, która uderzyła w lewą nogę M. N., powodując obrażenia w postaci złamania trzonu lewej kości piszczelowej tj. naruszenia czynności narządów ciała powyżej 7 dni.
Niespornym jest również okoliczność wynikająca już z aktu oskarżenia sporządzonego przeciwko stronie w dniu 10 grudnia 2007r., że S. W. dobrowolnie poddał się karze za w/w czyn zgadzając się na wydanie wyroku bez przeprowadzenia rozprawy i uzgodniono z nim karę 1 roku pozbawienia wolności (art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt. 1 k.k.), dozór kuratora, nawiązkę w kwocie 1000 zł na rzecz pokrzywdzonego oraz koszty sądowe. Fakt skazana prawomocnym wyrokiem za w/w czyn nie jest kwestionowany przez stronę.
Wskazane wyżej czyny w zbiegu, za które został skazany S. W. znajdują się w różnych rozdziałach Kodeksu karnego bowiem czyn z art. 220 § 1 k.k. pomieszczony został w rozdziale XXVIII dotyczącym przestępstw przeciwko prawom osób wykonujących prace zarobkową zaś art. 157 § 1 k.k. zamieszczono w rozdziale XIX dotyczącym przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. Niewątpliwie zgodnie z art. 11 § 1 k.k. ten sam czyn może stanowić jedno przestępstwo. W rozpoznawanej sprawie wskazany wyżej czyn wyczerpał znamiona określone w dwóch przepisach ustawy karnej choć skazano go z jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.
Tym samym niespornym pozostaje w tej sprawie, że zachowanie S. W. wartościowane był z punktu widzenia dwóch różnych typów czynów zabronionych tym również przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, za który tenże został także skazany albowiem swoim zachowaniem spowodował uszczerbek na zdrowiu innego człowieka. Dlatego też w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać w rozpoznawanej sprawie należy, iż zarzucany stronie czyn i skazanie za niego (bez przeprowadzenia rozprawy) prawomocnym wyrokiem z dnia 28 grudnia 2008r. prowadzi do wniosku, iż S. W. swoim zachowaniem stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zachowanie strony bowiem spowodowało obrażenia u M. N. w postaci złamania trzonu lewej kości piszczelowej oraz kłykcia bocznego lewej kości piszczelowej a więc naruszyło czynności ciała na czas powyżej 7 dni co wypełniło znamiona czynu z art. 157 § 1 k.k. a to stanowi przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu.
Natomiast będąc skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu S. W. jest osobą co, do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofniecie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust.1 pkt.6 i art. 18 ust.1 pkt. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52 z 2004r., poz. 525 ze zm.).
Tym samym w niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku jak trafnie podniesiono w kasacji naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) przez błędną ich wykładnię, polegającą na przyjęciu, że wobec sprawcy przestępstwa z art. 220 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 1 k.k. nie zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Nie można tym samym podzielić zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa procesowego a to art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które nie zaistniały w prowadzonym postępowaniu. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy administracji był wystarczający do rozstrzygania przez nie o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską.
Mając powyższe na uwadze, skoro zasadny okazał się wskazany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę na podstawie art. 188 p.p.s.a.
Rozpoznając skargę S. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r., znak [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi na mocy art. 151 w związku z art. 193 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania od skarżącego na rzecz organu Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.