Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 10 maja 2013 r. oddalił skargę B.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, z dnia [...] stycznia 2013 r., w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Prezydent Miasta Łodzi, po rozpatrzeniu wniosku D.K. i B.J, ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji w Łodzi przy ul. [...], fragmenty działek o nr ew. [...]/2, [...]/1 oraz części działki drogowej nr [...]/2.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. K., kwestionując wyznaczoną linię zabudowy, która doprowadzi do zamknięcia jej nieruchomości, w szczególności do pozbawienia dojazdu. Wyjaśniła, iż kupując działkę otrzymała informację, że prawdopodobny wyjazd z tej posesji będzie w prawo do ul. [...] poprzez działkę nr [...]/10, gdyż obowiązujący wówczas miejscowy plan zagospodarowania nie przewidywał budowy na tak małych powierzchniach. Plan upadł, dom stoi, a odwołującej pozostał hipotetycznie wyjazd w lewo z posesji poprzez działki nr [...]/5, [...]/4, [...]/4 ale po drodze znajduje się sporna działka nr [...]/2, gdzie organ wydaje zezwolenie nie uzurpując sobie prawa do ewentualnego, przyszłego ciągu drogowego. Odwołująca nie zgadza się na odizolowanie jej działki oraz argument organu, iż nie ma kompetencji do zmuszenia aby odcinek drogi został pozostawiony bez zabudowy na poczet przyszłej drogi. W ocenie strony organ winien mieć kompetencje, w oparciu o które może nie wydać pozwolenia na budowę lub wskazać konkretne miejsce posadowienia budynku.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, iż istotą niniejszego postępowania jest rozważenie, czy planowana inwestycja wobec braku planu zagospodarowania przestrzennego może powstać na danym terenie, tj. czy spełnione są łącznie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej: u.p.z.p.), jak również dokonano stosownych uzgodnień z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 tej ustawy. Organ wskazał, że ustalenie warunków zabudowy podjęte zostało po wyznaczeniu obszaru analizowanego, stosownie do postanowień rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U.
Nr 164, poz. 1588 ze zm., dalej: rozporządzenie) i analizie urbanistyczno – architektonicznej, w oparciu o mapy zasadnicze, projekty inwestycji z uwzględnieniem wymagań wynikających z przepisów. Mając na względzie argumenty odwołania Kolegium wskazało, iż nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona zgodnie z § 4 rozporządzenia, jako przedłużenie zabudowy istniejącej na działce sąsiedniej nr [...]/2. Dojazd do inwestycji odbywać się będzie z ul. [...], drogi gminnej poprzez projektowany zjazd. Organ stwierdził, iż w zasadzie odwołująca oczekuje ustalenia warunków w zakresie komunikacji dla działki nr [...]/6, w zakresie nie objętym wnioskiem inwestorów. Decyzja o warunkach zabudowy określa wyłącznie sposób zagospodarowania i zabudowy na terenie objętym takim wnioskiem i nie może zastępować miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Nadto ustalenie warunków zabudowy na sąsiedniej działce nie spowoduje ograniczenia dostępu działki odwołującej do drogi publicznej, gdyż decyzja o warunkach zabudowy nie wywołuje takich skutków prawnych. Żaden podmiot, odnosząc się do sytuacji prawnej danej nieruchomości, nie może powoływać się względem innych osób, organów czy sądów na ustalenia decyzji o warunkach zabudowy i wywodzić z niej skutki prawnorzeczowe.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B.K. zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja organu I instancji została prawidłowo wydana i działka nr [...] może zostać w przyszłości zabudowana, co rodzi uzasadnione wątpliwości co do dalszego postępowania w kwestii poprowadzenia dróg umożliwiających dostęp do nieruchomości strony oraz nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...]/3 i [...]/5, gdyż do tej pory organy administracji decyzje dotyczące planowania i zagospodarowania przestrzennego podejmują w sposób nie budzący do nich zaufania, tj. w sposób nieprzystający do zasad wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty zarzutów odwołania, brak dokładnego wyjaśnienia sprawy, uzasadnienie decyzji nieadekwatne do zarzutów i twierdzeń odwołania, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że nie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji.
Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że decyzja organu I instancji gwarantuje zachowanie ładu przestrzennego na terenie, na którym zlokalizowana jest nieruchomość, w stosunku do której wydano decyzję, podczas gdy warunki zabudowy terenu nie spełniają uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych polegających na swobodnym dostępie do nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, w stosunku do której wydano decyzję. Ponadto podniosła zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spełnione zostały warunki do wydania decyzji, gdy zachodziły podstawy do odmowy wydania decyzji.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę uznając, że organy administracji zasadnie przyjęły, iż projektowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W szczególności, jak zauważył Sąd, nie budzi wątpliwości konstatacja organów o spełnieniu wyrażonej w art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy zasady "dobrego sąsiedztwa". Charakter istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, tak na działce inwestora, jak i na działkach sąsiednich, w tym na działce należącej do strony skarżącej, nie pozostawia wątpliwości co do prawidłowości wniosku organów w tym zakresie. Badając zaś sprawę w jej całokształcie z urzędu, Sąd jednoznacznie wskazał, iż planowana inwestycja spełnia warunki opisane w art. 61 ust. 1 pkt 2 – 5 u.p.z.p.
Dalej Sąd wskazał, że powyższa konstatacja dla oceny legalności zaskarżonej decyzji ma jednak ograniczone znaczenie bowiem pozwala uznać jedynie, iż planowana inwestycja funkcjonalnie pozostaje w zgodzie z ogólnymi wymaganiami stawianymi przez omawianą ustawę, nie przesądza natomiast o parametrach, cechach i wskaźnikach projektowanej zabudowy, w tym o gabarytach i formie architektonicznej obiektów budowlanych, a w szczególności o linii zabudowy. Kwestie te w sposób szczegółowy określone zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonując zatem oceny kwestionowanej decyzji z punktu widzenia tej regulacji Sąd wskazał, iż odpowiada ona prawu, bowiem kształtując niezbędne parametry zabudowy, takie jak: wielkość powierzchni zabudowy, szerokość i wysokość elewacji frontowej, geometrię dachu, czyni to w zgodzie z wynikami analizy architektoniczno – urbanistycznej stanowiącej załącznik nr 2 do decyzji organu I instancji. Strona skarżąca zaś nie podnosiła w powyższym zakresie wobec zaskarżonej decyzji jakichkolwiek zarzutów.
Nie budzi również zastrzeżeń Sądu wykreślenie na załączniku graficznym nr 1 do decyzji organu I instancji linii wyznaczających obszar planowanej inwestycji. Obszar ten obejmuje fragmenty dwóch działek należących do inwestorów oraz część działki drogowej. Wyznaczenie obszaru inwestycji, a więc terenu, na którym inwestycja winna być zlokalizowana, dokonane zostało poprzez zaakceptowanie wniosku inwestorów. W realiach niniejszej sprawy brak jest okoliczności, które pozwalałyby takie stanowisko organów zakwestionować. Podobnie, wykreślona na powyższym załączniku graficznym linia zabudowy, będąca przedłużeniem linii istniejącej już zabudowy na działkach sąsiednich, pozostaje w zgodzie z § 4 ust. 1 tegoż rozporządzenia. Linia ta wyznacza najmniejszą odległość inwestycji od linii pasa drogowego i wyznacza od strony drogi obszar przewidziany do zabudowy.
W ocenie Sądu zarzuty skargi odnoszące się do nieprawidłowego ukształtowania tej linii nie mają żadnego oparcia w prawie lecz podyktowane są wyłącznie dążeniem do supremacji interesu skarżącej kosztem inwestorów. Do takiego celu nie nadaje się niniejsze postępowanie mające na celu wyłącznie ustalić, czy teren projektowanej inwestycji z punktu widzenia norm zagospodarowania przestrzennego możliwy jest do wykorzystania w sposób przewidziany przez inwestorów. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, co więcej o decyzję taką może wystąpić każdy, niezależnie od tego czy ma prawo do gruntu. Wydanie takiej decyzji uzależnione jest od spełnienia warunków ustawowych, wśród których nie jest wymieniona potrzeba uwzględnienia oczekiwań wobec terenu inwestycji zgłaszanych przez osoby trzecie. Interesy, które artykułuje w niniejszym postępowaniu skarżąca nie mają charakteru interesów uzasadnionych i stąd nie tylko nie mogą wpływać na treść decyzji ale także nie powinny być brane pod uwagę w toku prowadzonego postępowania.
Sąd podkreślił, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest decyzją "związaną", a więc organ administracji nie może odmówić jej wydania jeśli stwierdzi zgodność wniosku inwestora z ustawowymi przesłankami do wydania decyzji. Postępowanie wyjaśniające prowadzone w niniejszej sprawie w sposób jednoznaczny dostarczyło argumentów świadczących o zgodności wniosku inwestorów z przepisem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W takiej sytuacji organ nie miał podstaw do tego, aby badać jak szeroka jest działka drogowa łącząca nieruchomość skarżącej z drogą publiczną. Powyższe ustalenia dla niniejszego postępowania nie miałyby istotnego znaczenia i zasadnie zostały przez organy pominięte.
W odniesieniu do argumentacji przytoczonej w skardze Sąd wskazał, iż nieruchomość skarżącej posiada aktualnie komunikację z drogą publiczną poprzez działki inne niż teren projektowanej inwestycji. Tym samym nawet realizacja inwestycji nie zmieni tej okoliczności. Chęć poprawienia dostępu do drogi publicznej skarżąca winna realizować w sposób prawnie dopuszczalny, choćby poprzez nabycie stosownej nieruchomości, bądź ustanowienie odpowiedniej służebności. Niniejsze postępowanie nie wywołując skutku prawnorzeczowego do gruntu, kompetencji skarżącej w powyższym zakresie nadal w niczym nie ogranicza.
Sąd podkreślił również, że istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy postępowanie wyjaśniające dostarczyło materiału dającego jednoznaczny obraz prowadzonego postępowania i wydanego rozstrzygnięcia, które jest logiczne i przekonywująco uzasadnione.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku B. K., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty:
- 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 2 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że spełnione zostały warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy zachodziły podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na fakt, że decyzja ta nie gwarantowała zachowania ładu przestrzennego polegającego na zapewnieniu dostępu do drogi publicznej użytkownikom nieruchomości sąsiadujących;
- 2. naruszenie prawa materialnego, tj. § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, poprzez niewłaściwą ocenę prawidłowości jego zastosowania przez organy administracji;
- 3. naruszenie prawa materialnego, tj. § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – poprzez jego niezastosowanie przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji;
- 4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy przez organy administracji naruszone zostały przepisy prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia;
- 5. naruszenie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi poprzez oddalenie skargi na podstawie kryteriów nie stanowiących kryterium legalności.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadnie z następujących powodów:
Według pierwszego zarzutu naruszono art. 1 ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p poprzez błędne przyjęcie, że spełnione zostały warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu poczynić należy uwagi natury ogólnej odnośnie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Jak wynika natomiast z art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Powyższe oznacza, że ilekroć planowana inwestycja jest zgodna z przepisami prawa, organ ma obowiązek wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy.
Według art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku spełnienia warunków wymienionych w tym przepisie. Powołany w skardze kasacyjnej punkt 1 powołanego art. 61 u.p.z.p. stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest dopuszczalne gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z kolei wskazany w zarzucie art. 1 ust. 2 u.p.z.p. stanowi, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: 1) wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury;
- 2) walory architektoniczne i krajobrazowe;
- 3) wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych;
- 4) wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej;
- 5) wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych;
- 6) walory ekonomiczne przestrzeni;
- 7) prawo własności;
- 8) potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa;
- 9) potrzeby interesu publicznego;
- 10) potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych.
Wartości wymienione w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. są wyznacznikiem planowania i zagospodarowania przestrzennego i winny być uwzględnianie przez organu planistyczne w procesie stanowienia jak i stosowania prawa. Powołany przepis nie może stanowić samoistnej podstawy do zaskarżenia, gdyż nie wyraża konkretnej normy. Ponadto przepis ten nie stanowi on uzupełnienia normy z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.
Skarżąca kasacyjnie naruszenia wskazanych norm upatruje w szerszym zakresie niż wyznaczone to zostało normatywną treścią przytoczonych przepisów. Spełnienie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. sprowadza się do stwierdzenia, po przeprowadzeniu analizy urbanistycznej terenu przez osobę uprawnioną, czy planowana inwestycja nie narusza ładu przestrzennego, to jest czy w tzw. obszarze analizowanym znajduje się zabudowa o funkcji podobnej do zabudowy planowanej przez inwestora i czy na podstawie tej zabudowy możliwe jest określenie parametrów dla nowej inwestycji.
Z ustaleń poczynionych przez organy i zaaprobowanych przez Sąd I instancji wynika, że planowana inwestycja nie narusza przepisów prawa, bowiem jest ona zgodna z funkcją zabudowy istniejącą na analizowanym terenie. Nie jest kwestionowane także przez Skarżącą kasacyjnie, że w tzw. obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa, w tym także budynek Skarżącej. Nie doszło zatem w sprawie do naruszenia powołanego przepisu art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p., gdyż poprawne jest rozumowanie Sądu I instancji i organów odnośnie wykładni powołanego przepisu.
Natomiast podnoszona kwestia zaniechania budowy drogi przez Gminę w sąsiedztwie działki Skarżącej nie mogła być przedmiotem oceny organów w rozpoznawanej sprawie, ani tym bardziej nie mogła stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy Inwestorom. Jak wynika z materiału dowodowego Wnioskodawcy wskazali dostęp planowanej inwestycji do drogi publicznej. Wskazanie to nie narusza własności Skarżącej ani obowiązujących przepisów prawa. Skoro Inwestorzy spełnili wymagane prawem warunki to nie było podstaw do wydania decyzji odmownej. Ponadto, jak już wskazano, zgodnie z art. 52 ust. 3 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy od zobowiązania wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków.
Także chybiony jest zarzut naruszenia § 4 ust. 1 i ust. 4 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588). Przepis § 4 ust. 1 stanowi, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Z kolei według § 4 ust. 4 dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust.
1. Przede wszystkim zauważyć należy, że zarzut naruszenia § 4 ust. 1 został wadliwie sformułowany. Skarżąca poza ogólnikowym stwierdzeniem niewłaściwej oceny zastosowania tego przepisu nie wykazała na czym polegał błąd subsumcji. Z analizy urbanistycznej oraz załącznika do niej wynika, że prawidłowo ustalono obowiązującą linię nowej zabudowy jako przedłużenie linii na sąsiedniej działce nr 211/1. Tym samym nietrafny jest też zarzut naruszenia § 4 ust. 4 powołanego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie. Skoro bowiem prawidłowo ustalono linię zabudowy na podstawie § 4 ust. 1 rozporządzenia to nie było podstaw do jej wyznaczania na podstawie § 4 ust. 4.
Nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 151 1 p.p.s.a. Skoro Sąd I instancji nie dopatrzył się naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 rozporządzenia, to nie można Sądowi oddalającemu skargę skutecznie zarzucić naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz § 4 rozporządzenia.
Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art.1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Przepis art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego, który sąd mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.
- - ---------------------- 2