Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2019r., sygn. akt VII SA/Wa 1155/18 oddalił skargę Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. w [...]na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i i prawnym sprawy.
Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] marca 2018 r. [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej po rozpatrzeniu odwołania Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. w [...] uchylił decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w [...] z [...] grudnia 2017r. w części dotyczącej punktu 4 i 5 i w tym zakresie umorzył postępowanie, pozostałą część decyzji nakazującej Miejskiemu Przedsiębiorstwu [...] sp. z o.o. w [...]: 1. przeprowadzenie przeglądu technicznego hydrantów zlokalizowanych na sieci wodociągowej w miejscowości [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] (ul. [...] i ul. [...]), uwzględniający w szczególności ciśnienie nominalne oraz wydajność nominalną mierzoną na zaworach hydrantowych podczas poboru wody;
2. oznakowanie znakami graficznymi zgodnymi z Polską Normą miejsca lokalizacji hydrantów zewnętrznych w miejscowości [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] (ul. [...] i ul. [...]); 3 usunięcie nieprawidłowości dotyczące stanu technicznego hydrantów zewnętrznych usytuowanych w miejscowości [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] na ul. [...] przy dz. nr: [...],[...],[...] oraz na ul. [...] przy dz. nr: [...], [...], [...], [...],[...] i sześć hydrantów nadziemnych wzdłuż działki nr: [...] w celu zagwarantowania ich sprawnego i niezawodnego funkcjonowania, poprzez dokonanie stosownych napraw uszkodzonych hydrantów zewnętrznych – utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku z dnia 18 stycznia 2019r.,oddalającego skargę Miejskiego Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. w [...] (dalej też powoływaną jako "Spółka") na w/w decyzję organu odwoławczego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo. Wskazał, że w myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. 2009 r. Nr 178 poz. 1380, "ustawa ppoż.") właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany m.in.: przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych (pkt 1), wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice (pkt 2), zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie (pkt 3), przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej (pkt 5).
Zgodnie z art. 4 ust. 1a ustawy ppoż. odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie. W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem.
Sąd stwierdził, że to skarżąca faktycznie włada siecią wodociągową, jako przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, wykonujące swoją działalność w oparciu o art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz.U.2018.1152). Zgodnie z art. 5 ust. 1 powołanej ustawy przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. Zgodnie z art. 19 ust. 1 tej ustawy rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem", który powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe - art. 19 ust. 2 pkt 9 ustawy.
W myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030) - dalej: "rozporządzenie"- woda do celów przeciwpożarowych dla obiektów, o których mowa w § 3, powinna być dostępna w szczególności z urządzeń zaopatrujących w wodę ludność, zgodnie z regulaminem dostarczania wody i odprowadzania ścieków, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zgodnie z § 4 ust. 4 rozporządzenia wodę do celów przeciwpożarowych w wymaganej ilości określonej w sposób, o którym mowa w ust. 1 i 2 powinna zapewniać sieć wodociągowa doprowadzająca wodę do jednostki osadniczej.
Wobec powyższego, zdaniem Sądu, na podstawie art. 4 ust. 1a ustawy o ochronie ppoż., to na przedsiębiorstwie wodociągowo-kanalizacyjnym faktycznie władającym siecią wodociągową, ciąży realizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o ochronie ppoż., tj. zapewnienie ochrony przeciwpożarowej, w tym zapewnienie konserwacji oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie (art. 4 ust. 1 pkt 3). Spełnienie wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne winno zapewnić zgodnie z rozporządzeniem w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych.
W ocenie Sądu rozporządzenie nie może w sposób odmienny niż ustawa regulować zakresu podmiotowego zobowiązanych, dlatego uznać należy, że § 10 pkt 13 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, w zakresie, w jakim stanowi o skonkretyzowaniu podmiotu (właściciel sieci wodociągowej przeciwpożarowej), na którym ciąży obowiązek corocznego poddawania hydrantów zewnętrznych przeglądom i konserwacji, wydany został z przekroczeniem delegacji ustawowej z art. 13 ust. 3 i 4 ustawy o ochronie ppoż. i w tym zakresie należy odmówić zastosowania aktu podstawowego (wyrok z 15.02.2017r. sygn. akt II OSK 1388/15).
Sąd wskazał, że w "Regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków", stanowiącym załącznik do uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...]. z dnia [...] kwietnia 2006 r., wydanym na podstawie art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, określono zasady zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków realizowane na terenie gminy [...] i. W Rozdziale X "warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe" w § 36 ustalono, że "pobór wody na cele przeciwpożarowe z sieci będącej w posiadaniu Przedsiębiorstwa dokonywany jest w miejscach uzgodnionych z Przedsiębiorstwem, a przede wszystkim z: 1) punktu czerpalnego zamontowanego w budynku Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej, 2) hydrantów przeciwpożarowych." Sąd stwierdził, że skoro skarżąca faktycznie włada siecią wodociągową na terenie gminy [...], to tym samym z mocy art. 4 ust. 1 a ustawy o ochronie ppoż. na niej spoczywa odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej.
Realizacja tych obowiązków wiąże się z koniecznością zapewnienia wody do celów przeciwpożarowych oraz niezbędnym do tego utrzymaniem we właściwym stanie urządzeń gwarantujących właściwe wykonywanie tego obowiązku, w tym poddawania przeglądom hydrantów zainstalowanych na znajdującej się na tych obszarach sieci wodociągowej i usuwania nieprawidłowości w ich stanie technicznym. Dalej Sąd stwierdził, że wbrew zarzutom skargi decyzja administracyjna należycie konkretyzuje nałożone na skarżącą obowiązki i nadaje się do wykonania. Hydranty, w których stwierdzono nieprawidłowości stanu technicznego zostały opisane poprzez wskazanie numerów działek, na których się znajdują te urządzenia. Strona została zobowiązana do usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego hydrantów w celu zagwarantowania ich sprawnego i niezawodnego funkcjonowania, poprzez dokonanie stosownych napraw uszkodzonych hydrantów zewnętrznych.
Innymi słowy strona została zobowiązana do naprawienia wskazanych w decyzji urządzeń, tak by one sprawnie działały. Organ wskazał więc w decyzji w sposób nie budzący wątpliwości skutek, do jakiego ma obowiązek doprowadzić strona – sprawne działanie hydrantów. Dla wykonania tego obowiązku przez stronę nie jest konieczne określenie przez organ szczegółowo zakresu napraw poszczególnych urządzeń.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od wyroku od powyższego wyroku wniosło Miejskie Przedsiębiorstwo [...] sp. z o.o. w [...] zarzucając:
- a. naruszenie prawa materialnego tj. art.145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art.4 ust.1 pkt 3 w zw. z art.4 ust.1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu uznając, że zapewnienie ochrony przeciwpożarowej sprawnymi hydrantami odnosi się do sieci wodociągowej, podczas gdy obowiązek przewidziany w tym przepisie dotyczy właścicieli, zarządców czy też posiadaczy nieruchomości, na których hydranty się znajdują;
- b. naruszenie prawa materialnego tj. art.145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 10 pkt 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu i uznanie, że pozostaje on w sprzeczności z art.4 ust.1 a ustawy o ochronie przeciwpożarowej, podczas gdy przepis ten stanowi, że obowiązek utrzymania hydrantów ciąży na właścicielu sieci wodociągowej, w sytuacji gdy skarżąca Spółka właścicielem sieci nie jest;
- c. naruszenie prawa materialnego tj. art.145 §1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z § 9 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przez błędne przyjęcie, że sieć wodociągowa znajdująca się na terenie Miasta [...] na odcinku drogi krajowej nr [...] (ul. [...]i ul. [...]) stanowi sieć wodociągową przeciwpożarową w rozumieniu wskazanego przepisu i w konsekwencji obciążenie Spółki obowiązkami określonymi w zaskarżonej decyzji;
- d. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy tj. art.145 par.1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art.7, art.77, art.80 k.p.a. poprzez oparcie wyroku na nie wszechstronnie dokonanej ocenie materiału dowodowego w ten sposób, że organ nie dokonał ustaleń w zakresie prawa własności nieruchomości, przez które przebiega sieć wodociągowa i brak ustaleń co do podmiotów, które rzeczonymi nieruchomościami władają, a także nieprecyzyjne określenie w zaskarżonej decyzji przedmiotu rozstrzygnięcia w zakresie nałożonych na stronę obowiązków, co pozbawia wydaną decyzje cech wykonalności przez brak wskazania o jakie nieprawidłowości chodzi w kontekście pkt 3 decyzji organu I instancji.
W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku przez uchylenie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] marca 2018 r.
Wniesiono także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r.,poz.329 t.j.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Za bezzasadne należy uznać stanowisko Spółki, że Sąd I instancji naruszył treść art. 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 4 ust. 1a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o ochronie przeciwpożarowej, (t.j. Dz. U. z 2017r.,poz. 736) - dalej: ustawa p.poż. - oraz § 10 ust.13 i § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030). Naruszenia powyższych przepisów Spółka upatruje w przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że skarżąca Spółka jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego i adresatem nałożonych obowiązków.
Jak stanowi art. 4 ust. 1ustawy p.poż. - właściciel budynku, obiektu budowlanego lub terenu, zapewniając ich ochronę przeciwpożarową, jest obowiązany m.in.: przestrzegać przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych (pkt 1), wyposażyć budynek, obiekt budowlany lub teren w wymagane urządzenia przeciwpożarowe i gaśnice (pkt 2), zapewnić konserwację oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie (pkt 3), przygotować budynek, obiekt budowlany lub teren do prowadzenia akcji ratowniczej (pkt 5). Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma brzmienie art. 4 ust. 1a ustawy p.poż., zgodnie z którym odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o których mowa w ust. 1, stosownie do obowiązków i zadań powierzonych w odniesieniu do budynku, obiektu budowlanego lub terenu, przejmuje - w całości lub w części - ich zarządca lub użytkownik, na podstawie zawartej umowy cywilnoprawnej ustanawiającej zarząd lub użytkowanie.
W przypadku gdy umowa taka nie została zawarta, odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym budynkiem, obiektem budowlanym lub terenem. Z treści art. 4 ust. 1 a ustawy ppoż. jednoznacznie zatem wynika, że w przypadku braku umowy cywilnoprawnej odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej spoczywa na faktycznie władającym obiektem budowlanym.
W przedmiotowej sprawie, co jest okolicznością niekwestionowaną, to skarżąca Spółka faktycznie włada siecią wodociągową na terenie [...]. Z tego względu, na podstawie art. 4 ust. 1a ustawy p.poż., to na skarżącej Spółce - faktycznie władającej siecią wodociągową - ciąży realizowanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy p.poż., tj. zapewnienie ochrony przeciwpożarowej, w tym zapewnienie konserwacji oraz naprawy urządzeń przeciwpożarowych i gaśnic w sposób gwarantujący ich sprawne i niezawodne funkcjonowanie (art. 4 ust. 1 pkt 3). Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, że w celu zagwarantowania sprawnego i niezawodnego funkcjonowania urządzeń przeciwpożarowych strona skarżąca winna zachować sieć wodociągową w stanie umożliwiającym dostarczenie wody do celów przeciwpożarowych o odpowiednich parametrach ciśnienia i wydajności. Spełnienie wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę skarżąca Spółka winna wypełniać zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r.,nr 124, poz.1030) - dalej: rozporządzenie.
W myśl § 4 pkt. 3 rozporządzenia woda do celów przeciwpożarowych dla obiektów, o których mowa w § 3, powinna być dostępna w szczególności z urządzeń zaopatrujących w wodę ludność, zgodnie z regulaminem dostarczania wody i odprowadzania ścieków, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006 r. Nr 123, poz. 858, z 2007 r. Nr 147, poz. 1033 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97). Zgodnie z art. 19 ust. 1 tej ustawy Rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem". Regulamin jest aktem prawa miejscowego. Regulamin ten powinien określać prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz odbiorców usług, w tym warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe - art. 19 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
W tym kontekście, Sąd pierwszej instancji wskazał, że w regulaminie - o którym mowa w art. 19 ust. 1 ww. ustawy – tj. uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] kwietnia 2006r. określono zasady zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków realizowane na terenie gminy [...]. W Rozdziale X "Warunki dostarczania wody na cele przeciwpożarowe" w § 36 ustalono, że "pobór wody na cele przeciwpożarowe z sieci będącej w posiadaniu Przedsiębiorstwa dokonywany jest w miejscach uzgodnionych z Przedsiębiorstwem, a przede wszystkim z: 1) punktu czerpalnego zamontowanego w budynku Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej, 2) hydrantów przeciwpożarowych." Słusznie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro Spółka faktycznie włada siecią wodociągową na terenie gminy [...], to tym samym z mocy art. 4 ust. 1 a ustawy p.poż. na niej spoczywa odpowiedzialność za realizację obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, która wiąże się z koniecznością zapewnienia wody do celów przeciwpożarowych oraz niezbędnym do tego utrzymaniem we właściwym stanie urządzeń gwarantujących właściwe wykonywanie tego obowiązku, w tym poddawania przeglądom hydrantów zainstalowanych na znajdującej się na tych obszarach sieci wodociągowej i usuwania nieprawidłowości w ich stanie technicznym.
W tych okolicznościach, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że skarżąca Spółka jest stroną postępowania zakończonego decyzją zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji i adresatem tej decyzji. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 a ustawy p.poż. ani § 9 ust.1 rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Sądowi pierwszej instancji nie można też skutecznie zarzucić naruszenia § 10 ust.13 tego rozporządzenia. Po pierwsze, jak trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji, obowiązki w tym zakresie wynikają z przepisów ustawy p.poż., o czym była wyżej mowa przy omawianiu kwestii objętych regulacją art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 a ustawy p.poż.
Po drugie, Sąd pierwszej instancji - wskazując, że rozporządzenie nie może w sposób odmienny (rozszerzający czy zawężający) niż ustawa regulować zakresu podmiotowego zobowiązanych do realizacji ustawowych obowiązków z zakresu ochrony przeciwpożarowej, trafnie stwierdził, że § 10 ust. 13 rozporządzenia w zakresie, w jakim stanowi o skonkretyzowaniu podmiotu (właściciel sieci wodociągowej przeciwpożarowej), na którym ciąży obowiązek corocznego poddawania hydrantów zewnętrznych przeglądom i konserwacji, wydany został z przekroczeniem delegacji ustawowej z art. 13 ust. 3 i 4 ustawy p.poż. i w tym zakresie należy odmówić zastosowania aktu podstawowego.
Nie jest również uzasadniony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania tj.art.145 § 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. W świetle poczynionych wyżej ustaleń, z których wynika, że to na władającej siecią wodociągową w [...] skarżącej Spółce spoczywa obowiązek dokonania czynności określonych zaskarżoną decyzją tj. przeprowadzenia przeglądu technicznego hydrantów, oznakowania ich znakami graficznymi, usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym, nie było podstaw prawnych ustalania właścicieli nieruchomości przez które przebiega sieć wodociągowa ani też władających takimi nieruchomościami. Nie byliby oni przecież w stanie faktycznym i prawnym tej sprawy adresatami zaskarżonej decyzji.
Ponadto wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej decyzja organu I instancji konkretyzuje nałożone na stronę skarżącą obowiązki w stopniu umożliwiającym ich wykonanie, co wystarczająco wyjaśnił Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.