Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2006 r. sygn. akt II SAB/Gl 32/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. i J. H. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: W związku z pismem A. B. z dnia 18 kwietnia 2000 r. przeprowadzone zostały oględziny posesji przy ul. G. w C. (aktualnie ul. K.). W wyniku oględzin dnia 26 maja 2000 r. stwierdzono, że na działce znajduje się budynek murowany, niepodpiwniczony, dwukondygnacyjny, o dachu kopertowym, kryty papą, o piętrze przeznaczonym na cele mieszkalne, zaś na parterze znajduje się zakład produkcyjny (zabawkarstwo z tworzyw sztucznych). Wedle oświadczenia właścicieli, budynek został zrealizowany z odstępstwami od projektu. Inwestor M. H. dysponowała pozwoleniem na budowę budynku gospodarczego z dnia 18 marca 1991 r. Sąsiedzi w/w w pisemnym oświadczeniu z dnia 14 marca 1993 r. przyznali, że budynek został ukończony w roku 1992. Powtórne oględziny przeprowadzono dnia 17 lipca 2000 r.
Ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta C. z dnia 7 sierpnia 2000 r., w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 50 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazano M. H. wykonanie określonych czynności, w celu doprowadzenia budynku do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie. M. H. wykonała nakazane czynności i poinformowała o rezygnacji z prowadzenia działalności wytwórczej, w związku z czym organ nadzoru budowlanego pismem z dnia 21 grudnia 2001 r. poinformował o wykonaniu przez zobowiązaną decyzji z dnia 7 sierpnia 2000 r. i wskazał na możliwość złożenia dokumentów w organie administracji architektoniczno-budowlanej, celem ubiegania się o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. W piśmie stwierdzono, że w czasie postępowania administracyjnego warsztat na posesji nie funkcjonował.
Decyzją z dnia 2 kwietnia 2002 r. nr 144 Prezydent Miasta C. odmówił M. i J. H. wydania pozwolenia na użytkowanie budynku przy ul. K. w C. W uzasadnieniu podał, że w wyniku oględzin stwierdzono posadowienie budynku w odległości 0,50 m od granicy działki oraz brak zakończenia robót budowlanych - brak schodów zewnętrznych, części instalacji wodno-kanalizacyjnej i co. Jako podstawa prawna podany został przepis art. 59 ust. 1 i 5 prawa budowlanego z 1994 r.
Rozpoznając odwołanie małżonków H. od decyzji organu I instancji, Wojewoda Śląski pismem z dnia 24 maja 2002 r. zwrócił się do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zbadanie legalności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia 7 sierpnia 2000 r., albowiem stosownie do zebranego materiału dowodowego w sprawie, budowa została zakończona w roku 1992, zaś decyzję wydano w oparciu o przepisy prawa budowlanego z roku 1994.
Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 września 2002 r. stwierdził nieważność decyzji ostatecznej z dnia 7 sierpnia 2000 r. W uzasadnieniu stwierdził, że stwierdzonych zmian w budynku nie można traktować jako odstępstw od zatwierdzonego projekt budowlanego. Budynek należy zakwalifikować jako przejaw samowoli budowlanej, która ze względu na datę powstania, podlega usunięciu w trybie art. 37 lub 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 listopada 2002 r.
W następnej kolejności Wojewoda Śląski decyzją z dnia 13 grudnia 2002 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia 2 kwietnia 2002 r. wydaną w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pomieszczeniami gospodarczymi w C. przy ul. K. i umorzył postępowanie przed organem I instancji, prowadzone w sprawie pozwolenia na użytkowanie z wniosku z dnia 7 marca 2002 r. W uzasadnieniu podano, że sprawa legalizacji obiektu nie została zakończona przed organami nadzoru budowlanego ze względu na konieczność przeprowadzenia postępowania w oparciu o przepisy Prawa budowlanego obowiązującego w dacie powstania obiektu. Równocześnie Wojewoda podał, że oględziny z dnia 21 maja 2002 r. wykazały brak w budynku części instalacji, w szczególności odprowadzania ścieków do kanalizacji sanitarnej.
Na żądanie małżonków H. postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na użytkowanie budynku zostało wznowione postanowieniem z dnia 20 stycznia 2003 r., po czym decyzją z dnia 14 marca 2003 r. Wojewoda odmówił uchylenia swej decyzji ostatecznej z 13 grudnia 2002 r. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 maja 2003 r. Równolegle Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach przekazał sprawę Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w C., celem przeprowadzenia postępowania na podstawie przepisów ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
Prowadząc postępowanie organ I instancji zawiadomił pismem z dnia 20 maja 2003 r. o zamiarze przeprowadzenia oględzin. W odpowiedzi M. i J. H. wyrazili zdziwienie i sprzeciw wobec planowanych oględzin, podając iż są to kolejne już oględziny w sprawie. Zażądali podania przyczyn i podstaw ich przeprowadzenia. Podnieśli, że wykonali obowiązki nałożone na nich przez organy, a zdatność obiektu do użytkowania został już przez organy ustalona i uznana.
Oględziny zostały przeprowadzone w dniu 3 czerwca 2003 r. bez udziału zawiadomionych o nich stron. Organ stwierdził, że obiekt jest użytkowany, jednakże posesja nie została udostępniona dla dokonania czynności procesowej. Kolejne, bezskuteczne zawiadomienia o planowanych oględzinach były kierowane do stron pismami z dnia 5 czerwca 2003 r., 19 czerwca 2004 r. i 3 grudnia 2004 r. Strony, także za pośrednictwem pełnomocnika, domagały się podania przyczyn i podstaw prawnych planowanych oględzin. Odpowiedzi udzielono w piśmie organu z dnia 2 lipca 2004 r. oraz 9 listopada 2004 r.
Pismem z dnia 21 grudnia 2004 r. małżonkowie H. wnieśli skargę na działalność zarówno Powiatowego jak i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zawierającą zarzut bezczynności. W stosunku do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. organ wyższego stopnia w piśmie z dnia 7 lutego 2005 r. uznał skargę za bezzasadną. Podał, że sprawa budynku nie została zakończona, albowiem strony uniemożliwiają przeprowadzenie koniecznych oględzin, mających stwierdzić aktualny stan techniczny obiektu. Oględziny te umożliwią wykluczenie istnienia przesłanek z art. 37 prawa budowlanego z 1974 r., uzasadniających wydanie decyzji o nakazie rozbiórki obiektu.
Kolejne wezwanie do stawienia się na planowanych oględzinach zawarto w piśmie z dnia 17 marca 2005 r. 5 kwietnia 2005 r. 27 kwietnia 2005 r. Ponadto z akt sprawy wynika, że pismami z dnia 28 lutego 2005 r. i 4 czerwca 2005 r. skarżący powtórnie zwracali się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z zarzutami dotyczącymi m. in. bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. W odpowiedzi na zarzuty z dnia 28 lutego 2005 r., pismem z dnia 10 maja 2005 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował skarżących o właściwości w tym zakresie organu szczebla wojewódzkiego i o trybie zwalczania bezczynności. Z akt nie wynika, aby doszło do powtórnego zastosowania tego trybu.
W skardze do sądu administracyjnego M. i J. H. zarzucili bezczynność Powiatowemu inspektorowi Nadzoru Budowlanego w C., polegającą na zwłoce w wydaniu decyzji na użytkowanie budynku wybudowanego w C. przy ul. K., którego budowa została zakończona w 1992 r. W uzasadnieniu opisali tok postępowania, odnosząc się w szczególności do wydanych w toku postępowania decyzji, w tym nie pozostających już w obrocie prawnym. Podali, że ze sporządzonych w trakcie postępowania protokołów oględzin, w tym z 17 października 2000 r., wynika zdatność budynku do użytkowania. Mimo tego organy nie wydały decyzji na użytkowanie, lecz przeciągają postępowanie. W przekonaniu skarżących organy nadzoru, w miejsce błędnie wydanej decyzji winny niezwłocznie wprowadzić do obrotu decyzję prawidłową, wszak wadliwe zastosowanie niewłaściwego prawa budowlanego zostało spowodowane postępowaniem urzędu.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy inspektor Nadzoru Budowlanego w C. wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że skarżącym wielokrotnie była wyjaśniana konieczność przeprowadzenia oględzin budynku, potwierdzających jego aktualny stan. Skarżący konsekwentni odmawiają jednak udostępnienia nieruchomości w celu przeprowadzenia wizji. W tej sytuacji, skoro zwłoka w rozstrzygnięciu jest spowodowana z winy strony, nie można przypisać organowi bezczynności. W tym zakresie powołano się na przepis art. 35 § 5 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uwzględnił skargi na bezczynność.
Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem. W odniesieniu do skargi na bezczynność polegającą na niewydaniu w terminie decyzji, środkiem takim jest zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie.
Warunki formalne wniesienia skargi na bezczynność organu w niniejszej sprawie jak zauważył Sąd I instancji zostały spełnione bowiem zażalenie skarżących zostało rozpoznane przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lutego 2005 r., które nosi wszelkie cechy aktu administracyjnego.
Zarzut bezczynności organu w wydaniu decyzji jest uzasadniony, jeżeli organ, mimo takiego obowiązku, nie prowadzi postępowania i nie wydaje decyzji w terminach przewidzianych prawem. W niniejszej sprawie skarżący domagają się wydania decyzji zezwalającej na użytkowanie wzniesionego przez nich budynku, który został wybudowany w warunkach samowoli w roku 1992.
Sąd I instancji wykazał, że bezzasadne i bezskuteczne jest ustawiczne powoływanie się przez skarżących na decyzje administracyjne, które zostały następnie pozbawione waloru obowiązywania i usunięte z obrotu prawnego. Dotyczy to w szczególności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 sierpnia 2000 r., w stosunku do której stwierdzono nieważność. Ustalenie przez skarżących ich sytuacji prawnej wymaga także uwzględnienia skutków wynikających z ostatecznej decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 grudnia 2002 r., którą uchylono rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku i umorzono w tej sprawie postępowanie jako bezprzedmiotowe, albowiem nie została rozstrzygnięta sprawa dopuszczalności legalizacji budynku.
Skarżący nie negują, a wręcz podkreślają datę ukończenia budynku w roku 1992. Konsekwencją tego jest właśnie uznanie przez organy, że w sprawie muszą mieć zastosowanie przepisy nie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, lecz poprzednio obowiązującej ustawy z roku 1974, co znajduje uzasadnienie w przepisie art. 103 ust. 2 aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego.
W konsekwencji organy nadzoru budowlanego stopnia powiatowego otrzymały sprawę podlegającą rozpoznaniu na podstawie art. 37-42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 37 ust. 1 tej ustawy, obiekty budowlane lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy podlegają przymusowej rozbiórce lub przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania, jeżeli znajdują się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu nie jest przeznaczony pod zabudowę lub określonego rodzaju zabudowę, bądź jeżeli obiekt powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Jeżeli te przesłanki uzasadniające rozbiórkę nie zachodzą, organ wydaje decyzję w oparciu o art. 40 ustawy, nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzanie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Do użytkowania obiektu można przystąpić dopiero po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie (art. 42 ustawy).
Z analizy stanu sprawy i zacytowanych przepisów prawa wyraźnie wynika, że przedwczesne jest żądanie przez skarżących wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Postępowanie w tym zakresie nie może zostać rozstrzygnięte do czasu stwierdzenia, że nie zachodzą przesłanki do rozbiórki obiektu. Dla oceny w tym zakresie potrzebne jest postępowanie wyjaśniające, przeprowadzone zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, a zatem z poszanowaniem zasady ustalenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Obowiązek ten obciążą organ, który jest nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany ustalić aktualny stan faktyczny sprawy. Skoro rozstrzygnięcie w sprawie zależy od stanu budynku i jego oddziaływania na otoczenie, organ ma podstawy do domagania się przeprowadzenia oględzin budynku.
Sąd I instancji podzielił stanowisko organów nadzoru, że nie można uznać za wystarczające wyników oględzin przeprowadzonych w dość odległej przeszłości i w postępowaniu prowadzonym w oparciu o inny stan prawny. Przeprowadzone oględziny muszą bowiem odnosić się do przesłanek dopuszczalności legalizacji, określonych w Prawie budowlanym z roku 1974.
Reasumując uznano,że skoro nie została jeszcze rozstrzygnięta kwestia dopuszczalności prowadzenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie i organy nie procedują na tym etapie postępowania, nie można czynić zarzutu, iż pozostają w zwłoce z wydaniem decyzji zezwalającej na użytkowanie budynku skarżących.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego na zasadzie 173 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnieśli M. i J.. artlińscy zaskarżając go w całości.Wyrokowi temu zarzucili na zasadzie art. 174 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie art. 35 i 36 k.p.a. poprzez nie wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego położonego przy ul. K. w C. bez zbędnej zwłoki oraz brak informacji ze strony organu o przyczynach zwłoki i wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy;
- - naruszenie art. 12 i art. 77 § 4 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez WSA w Gliwicach, iż załatwienie niniejszej sprawy wymaga przeprowadzenia przez organ kolejnych, szóstych w toku całego postępowania oględzin nieruchomości położonej przy ul. K. w C. i w związku z tym opóźnienie w załatwieniu sprawy nastąpiło wyłącznie z winy skarżących, gdy tymczasem dotychczas przeprowadzane oględziny powinny w zupełności wystarczyć organowi do zajęcia stanowiska w powyższej sprawie.
Powołując się na powyższe naruszenia prawa wniesiono o uchylenie powyższego wyroku, stwierdzenie, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. dopuścił się zwłoki w załatwieniu sprawy oraz wyznaczenie niniejszemu organowi dodatkowego terminu do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi w szczególności podniesiono, że zasłanianie się przez organy koniecznością przeprowadzenia kolejnych oględzin nie znajduje uzasadnienia w świetle tego, iż w niniejszej sprawie organy dokonały tych oględzin w sumie pięć i jak podano nic nie stoi na przeszkodzie, by dokonana wówczas czynność procesowa nie mogła by być wykorzystana na obecnym etapie postępowania. Nie zakazują tego przepisy kodeksu postępowania administracyjnego jak i Prawa budowlanego.
Ponadto w piśmie procesowym z dnia 2 kwietnia 2007 r. pełnomocnik uzupełniła wniesioną skargę przedstawiając dalsze argumenty na poparcie zarzutu naruszenia art. 35 i art. 36 kpa poprzez nie wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego obiektu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to,że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Badając stosownie do treści art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaistnienie, którejkolwiek z przesłanek nieważności, w tym zakresie Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń w rozpoznawanej sprawie.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżących M. i J. H. zawiera zarzut wskazany w art. 174 pkt. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów prawa materialnego. Przy czym tak sformułowany zarzut ani w jej petitum jak i uzasadnienie nie wskazuje na czym polega naruszenie prawa materialnego tj. czy poprzez jego błędną wykładnię czy też niewłaściwe zastosowanie. Jednakże niezależnie od tego, podkreślić należy, iż przytoczone w skardze przepisy art. 35 i 36 kodeksu postępowania administracyjnego określające terminy załatwiania spraw administracyjnych, art. 12 kpa statuujący zasadę szybkości postępowania administracyjnego jak i art. 77 § 4 kpa odnoszący się do postępowania dowodowego przed organami administracji nie mogą być zaliczone do przepisów prawa materialnego. Są to przepisy procedury administracyjnej i uznawane są powszechnie za przepisy prawa procesowego. Zatem przyjęcie zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procedury administracyjne pozostaje całkowicie nieusprawiedliwiony.
Tym samym w okolicznościach przedmiotowej sprawy należało rozpoznać wniesiona skargę uznając, że zarzuty skargi kasacyjnej w istocie dotyczą wyłącznie zarzutu naruszenia przepisów postępowania o jakim mowa w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast przy uwzględnieniu uczynionego Sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisów postępowania a to art. 35, art. 36, art. 12 i art. 77 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego to również w okolicznościach niniejszej sprawy nie mógł on spowodować uwzględnienia wniesionej skargi.
Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji a także, że nie stanowi wskazania prawidłowej podstawy kasacyjnej naruszenia prawa procesowego powołanie wyłącznie przepisów procedury administracyjnej (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12 i wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2004 r. sygn. akt GSK1149/04 niepublikowany).
Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania nie wskazano jednakże w skardze kasacyjnej żadnego konkretnego przepisu prawa procesowego ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Przepisami tymi nie są bowiem przepisy art. 173 § 1 i art. 174 pkt. 1 odnoszące się do skargi kasacyjnej.
Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego I instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Natomiast pełnomocnik skarżącego wskazując na naruszenie prawa procesowego zarzucił wyłącznie naruszenie przepisu art. 35 i 36 oraz art. 12 i 77 § 4 kodeksu postępowania administracyjnego odnosząc je dodatkowo do postępowania administracyjnego.
Nowe rozwiązania prawne wprowadzone ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, regulują w pełni postępowanie przed sądami administracyjnymi, odchodząc zatem od rozwiązania przyjętego w poprzednio obowiązującej ustawie z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74 poz. 368 ze zm.). To właśnie w art. 59 tej ustawy znajdowało się odesłanie do enumeratywnie wyliczonych tam przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) w tym do zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Wprowadzenie pełnej regulacji ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów kpa a zatem nie można czyniąc Sądowi I instancji zarzut kasacyjny naruszenia prawa procesowego wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. A tak wadliwie uczyniono w tej sprawie albowiem w podstawie tejże skargi kasacyjnej jak i w jej uzasadnieniu powołano się tylko na wskazane wyżej przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Skoro podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego to jako uchybienie przepisom postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy należało zarzucić ewentualnie naruszenie stosownych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarzutu takiego nie wskazano, natomiast uczyniony zarzut naruszenia prawa procesowego - przepisu kpa jest nieusprawiedliwiony.
Konkludując podnieść należy, iż brak prawidłowego wskazania w skardze kasacyjnej przepisów procedury sądowoadmininistracyjnej nie pozwala na podważenie stanu faktycznego przyjętego przez Sąd I instancji a w konsekwencji na zakwestionowanie podjętego orzeczenia tego Sądu.
Jedynie na marginesie czynionych rozważań zauważyć należy, że organ administracji musi prowadzić postępowanie i wydać decyzję na podstawie aktualnie ustalonego stanu faktycznego sprawy. Decyzja administracyjna musi być wydana co do prawa jak i co do stanu faktycznego na dzień jej podjęcia.
Uwzględniając powyższe stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.