Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2151/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2432/14 oddalił skargę [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary za stwierdzone nieprawidłowości.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej [...]WINB) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] – po rozpatrzeniu zażalenia [...] S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej PINB) dla m. W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] wymierzające inwestorowi [...] S.A. karę za stwierdzone podczas kontroli obowiązkowej magazynowej hali namiotowej wraz z biurem kontenerowym, wagą, ogrodzeniem z zasiekami na złom i szambem na nieruchomości przy ul. [...] w W., nieprawidłowości w zakresie o którym mowa w art. 59a ust. 2 ustawy Prawo budowlane w wysokości 50 000 zł - uchylił zaskarżone postanowienie w całości i wymierzył na podstawie art. 59f ust. 1 w zw. z art. 59a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane karę w wysokości 18 000 zł.

Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. inwestor [...] S.A. wystąpił o udzielenie pozwolenia na użytkowanie hali namiotowej wraz z biurem kontenerowym, wagą, ogrodzeniem z zasiekami na złom i szambem na nieruchomości przy ul. [...] w W. Przedmiotowa inwestycja została zrealizowana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta W. nr [...] z dnia [...] września 2011 r. udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę dla obiektu kategorii XVIII magazynowej hali namiotowej, biura kontenerowego, wagi, ogrodzenia wraz z zasiekami na złom i szamba. Decyzją tą nałożono na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Podczas obowiązkowej kontroli przeprowadzonej przez upoważnionego przedstawiciela organu powiatowego w dniu [...] maja 2014 r. stwierdzono niezgodność ww. inwestycji w zakresie:

1. 1) zagospodarowania terenu działki (zmiana usytuowania biura kontenerowego, zbiornika na nieczystości ciekłe, przyłącza energetycznego), co stanowi w ocenie organu powiatowego odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego;
2. 2) charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego (zmiana kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości biura kontenerowego), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 2a Prawa budowlanego;
3. 3) widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego (zmiana wymiarów konstrukcji, powstała w wyniku zmiany charakterystycznych parametrów technicznych biura kontenerowego), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 2b Prawa budowlanego;
4. 4) wykonania urządzeń budowlanych (zmiana usytuowania zbiornika na nieczystości ciekłe i przyłącza elektroenergetycznego), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 2d Prawa budowlanego;
5. 5) wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego (nie okazano dokumentów potwierdzających dopuszczenie do obrotu i powszechnego lub jednostkowego stosowania w budownictwie wyrobów budowlanych wbudowanych w obiekt), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego.

Organ I instancji wskazał, że zmiana zagospodarowania terenu działki oraz zmiana charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego stanowi jednocześnie odstąpienie określone w art. 36a ust. 5 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Wobec powyższych ustaleń, PINB dla m. W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] na podstawie art. 59f ust. 5 wymierzył inwestorowi [...] S.A. karę za stwierdzone nieprawidłowości w wysokości pięćdziesięciu tysięcy złotych.

Organ odwoławczy rozpatrując zażalenie inwestora stwierdził, że organ pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej oceny, bowiem samego faktu nieokazania dokumentów potwierdzających dopuszczenie do obrotu i powszechnego lub jednostkowego stosowania w budownictwie wyrobów budowlanych wbudowanych w obiekt nie można uznać za odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącego zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Przywołana okoliczność nie może stanowić również podstawy do nakładania kary z tego tytułu.

Ponadto nieuzasadniona jest kara dotycząca wykonania urządzeń budowlanych. W tej kwestii organ nałożył karę wykazaną w punkcie dotyczącym zagospodarowania terenu i nie jest dopuszczalne karanie dwa razy za to samo.

Mając na uwadze ustalenia wynikające z kontroli obowiązkowej organ odwoławczy stwierdził trzy nieprawidłowości, a mianowicie niezgodność ww. inwestycji w zakresie:

1. 1) zagospodarowania terenu działki (zmiana usytuowania biura kontenerowego), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego;
2. 2) charakterystycznych parametrów technicznych obiektu budowlanego (zmiana kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości i szerokości biura kontenerowego), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 2a Prawa budowlanego;
3. 3) widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego (zmiana wymiarów konstrukcji, powstała w wyniku zmiany charakterystycznych parametrów technicznych biura kontenerowego), co stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego i dotyczy zapisów określonych w art. 59a ust. 2 pkt 2b Prawa budowlanego.

W ocenie organu odwoławczego nałożenie kary zgodnie z art. 59f Prawa budowlanego jest więc uzasadnione, jednak w innej wysokości niż wskazał to organ I instancji.

W przypadku stwierdzenia ww. nieprawidłowości wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w).

Zgodnie z art. 59f ust. 4 Prawa budowlanego, w przypadku gdy w skład obiektu budowlanego, z wyjątkiem budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wchodzą części odpowiadające różnym kategoriom, karę stanowi suma kar obliczonych dla różnych kategorii. Natomiast art. 59f ust. 5 ww. ustawy wskazuje, iż w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, karę oblicza się odrębnie za każdą stwierdzoną nieprawidłowość. Karę stanowi suma tak obliczonych kar.

[...]WINB wskazał, że jako podstawę do wyliczenia kary organ I instancji wziął pod uwagę kategorię XVIII dotyczącą hal magazynowych, chociaż obiekt (biuro kontenerowe) którego dotyczą odstępstwa należy do kategorii XVI. Faktem jest, że w pozwoleniu na budowę została określona jedna kategoria XVIII, lecz inwestycja dotyczy kilku obiektów, z których każdy jest przyporządkowany innej kategorii. Organ odwoławczy stwierdził, że nie jest związany określeniem kategorii obiektu wskazanym w decyzji o pozwoleniu na budowę, w której określono kategorię XVIII dotyczącą jedynie hali magazynowej.

W tym stanie rzeczy, w rozpatrywanym przypadku podstawą do obliczenia kary będą następujące wartości:

1. - s - stawka opłaty - 500,00 zł
2. - k - współczynnik kategorii obiektu -12,0 (kategoria XVI)
3. - w - współczynnik wielkości obiektu - 1,0
4. - 3 - liczba stwierdzonych nieprawidłowości 500 x 12 x 1 x 3 = 18 000 zł.

Odnosząc się do treści zażalenia [...]WINB wyjaśnił, że nie ma podstaw do przyjęcia, iż jedynie nieprawidłowości mające charakter "istotnych" odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę pozwalają na wymierzenie kary w trybie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego.

Skargę wniosła [...] S.A., domagając się uchylenia obu zaskarżonych postanowień.

Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła:

1. 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
2. - art. 36a ust. 1 i 5 oraz art. 59f ust. 1 w zw. z 59a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich błędną interpretację i nieuprawnione przyjęcie, iż również nieistotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego winny być penalizowane na gruncie ww. ustawy, co dalej doprowadziło do nieuprawnionego nałożenia kary na inwestora,
3. - art. 59f Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe (tj. bez uwzględnienia podziału poszczególnych obiektów na kategorie oraz bez uwzględnienia faktu, iż ewentualne uchybienia dotyczyły różnych obiektów w różnym stopniu) - naliczenie kary za odstępstwo od projektu budowlanego,
4. - art. 59c Prawa budowlanego poprzez przeprowadzenie obowiązkowej kontroli z naruszeniem zakreślonego w przepisie terminu,
5. - art. 59d Prawa budowlanego poprzez niewykonanie zakreślonego obowiązku w przedmiocie bezzwłocznego doręczenia do rąk inwestora protokołu z obligatoryjnej kontroli;
6. 2) naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie:
7. - art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie przez organ II instancji motywów zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym przyczyn dla których organ II instancji odmówił słuszności zarzutom i twierdzeniem skarżącej,
8. - art. 7, 8, 10, 11, 77, 80 k.p.a., co doprowadziło m.in. do błędnych ustaleń faktycznych w zakresie charakteru i zakresu ewentualnych odstąpień inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że kontrolowane postanowienie prawa nie narusza, dlatego skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 59f ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w).

Natomiast art. 59f ust. 5 ww. ustawy wskazuje, iż w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, karę oblicza się odrębnie za każdą stwierdzoną nieprawidłowość. Karę stanowi suma tak obliczonych kar.

Z brzmienia art. 59a ust. 1 ustawy Prawo budowlane wynika natomiast, że obowiązkowa kontrola przeprowadzona przez organ na wezwanie inwestora ma na celu stwierdzenie prowadzenia budowy zgodnie z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę.

Przepis art. 59a ust. 2 wskazuje zakres kontroli, która obejmuje między innymi sprawdzenie zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu oraz zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno - budowlanym we wskazanym zakresie.

W rozpoznawanej sprawie, w trakcie obowiązkowej kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2014 r. z udziałem przedstawiciela inwestora M.O., stwierdzono niezgodność kontrolowanej inwestycji w zakresie zagospodarowania terenu działki - zmiana usytuowania biura kontenerowego, charakterystycznych parametrów technicznych biura kontenerowego oraz widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego (zmiana wymiarów konstrukcji, powstała w wyniku zmiany charakterystycznych parametrów technicznych biura kontenerowego).

Z protokołu kontroli wynika, że zamiast jednego budynku kontenerowego o wymiarach 6 m x 12 m usytuowanego w odległości 6 m od ogrodzenia od strony ulicy [...] tak jak to przewidywał projekt budowlany, inwestor wykonał trzy budynki stalowej konstrukcji o wymiarach 6 m x 14,5 m i ustawił je w odległości 3,7 m od wskazanego ogrodzenia.

W ocenie Sądu, zmiana usytuowania budynku kontenerowego biura oraz zmiana jego charakterystycznych parametrów stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego w świetle art. 36 a ust. 5 Prawa budowlanego.

Jednakże wymierzenie kary, o jakiej mowa w art. 59f ust. 1 ustawy, następuje nie tylko w razie "istotnych" odstępstw od projektu budowlanego wymienionych w art. 36a ust. 5 ustawy, lecz również w przypadku odstępstw nie mających takiego charakteru, które nie zostały zaznaczone w projekcie przez projektanta w sposób uregulowany w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego.

Stanowisko takie prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2027/12, Lex nr 1450850, wskazał, że przepisy dotyczące wymierzania kar za stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości należy wykładać z uwzględnieniem art. 36a ust. 1, 5 i 6 Prawa budowlanego, z których wynika, iż istotne odstępstwo od projektu budowlanego wymaga zmiany pozwolenia na budowę, zaś nieistotne odstępstwo takiej zmiany nie wymaga, ale musi być zaznaczone przez projektanta w projekcie budowlanym. Wszystkie te przepisy należy wykładać w ten sposób, że właściwy organ może wymierzyć karę pieniężną na podstawie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli w trakcie obowiązkowej kontroli stwierdzi, że inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego w sposób istotny bez uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę lub w sposób nieistotny, ale zmiana ta nie została zaznaczona w projekcie przez projektanta w sposób uregulowany w art. 36a ust. 6 Prawa budowlanego.

Ustawodawca sanuje nieistotne odstępstwa od projektu budowlanego, o ile w trakcie procesu budowlanego zostały one zgłoszone i udokumentowane zgodnie z procedurą. Nie ma podstaw, aby za tego rodzaju odstępstwa wymierzać karę pieniężną.

W rozpoznawanej sprawie zmiana dotycząca widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego powstała w wyniku zmiany charakterystycznych parametrów technicznych biura kontenerowego i stanowi odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, które nie zostało zaznaczone przez projektanta w projekcie budowlanym w sposób, o którym mowa w art. 36 ust. 6 Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Sąd zgodził się z organem odwoławczym co do ilości stwierdzonych nieprawidłowości pozwalających na wymierzenie kary w trybie art. 59f ust. 1 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy trafnie zakwestionował karę dotyczącą wykonania urządzeń budowlanych i karę wymierzoną za nieprawidłowość określoną w art. 59a ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Nieprawidłowości wskazane przez organ odwoławczy dotyczyły wyłącznie budynku biurowego, który zgodnie z załącznikiem do ustawy należy do kategorii XVI i posiada współczynnik kategorii obiektu 12. Niezrozumiały jest w tej sytuacji zarzut dotyczący nieuwzględnienia podziału poszczególnych obiektów na kategorie.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut skarżącej, że w kontroli uczestniczył przedstawiciel inwestora M.O. - osoba, która pracuje na rzecz [...] Sp. z o.o. (tj. Spółki córki inwestora) i nie posiadała stosownego upoważnienia do uczestniczenia w kontroli i podpisania Protokołu kontroli obowiązkowej nr [...] w imieniu [...] S.A. Sąd stwierdził, że przede wszystkim jest to nowy zarzut zgłoszony dopiero na etapie skargi. Wcześniej Spółka takiego zarzutu nie zgłaszała. W zażaleniu z dnia [...] lipca 2014 r. skarżąca kwestionowała wyłącznie charakter uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli podnosząc, że są to uchybienia " pomniejsze i nieistotne". Skarżąca nie kwestionowała uprawnień M.O. do uczestniczenia w kontroli w charakterze przedstawiciela inwestora. M.O. podpisał protokół obowiązkowej kontroli i potwierdził odbiór jednego egzemplarza protokołu co oznacza, że nietrafne pozostają zarzuty dotyczące naruszenia art. 59d Prawa budowlanego poprzez niewykonanie zakreślonego tam obowiązku w przedmiocie bezzwłocznego doręczenia do rąk inwestora protokołu z obligatoryjnej kontroli.

Zdaniem Sądu zarzut przeprowadzenia kontroli z uchybieniem terminu wynikającego z art. 59c ust. 1 Prawa budowlanego pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia podobnie jak zarzut naruszenia 7-dniowego terminu na zawiadomienie inwestora o terminie obowiązkowej kontroli.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skarżącej Spółki, organ prawidłowo ocenił nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli i wyjaśnił podstawy prawne ustalenia kary oraz sposób jej wyliczenia.

Uznając, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył [...] S.A. z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a ponadto, o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie Spółka zarzuciła:

1. 1. na zasadzie art. 174 ust. 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów sformułowanych w skardze [...] S.A. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], znak: [...], w tym w szczególności zarzutów naruszenia przez [...] WINB przepisów art. 7, 8, 10, 11, 77, 80 k.p.a., jak również dot. uczestnictwa w kontroli osoby, która nie posiadała od [...] S.A. stosownego pełnomocnictwa do tego rodzaju czynności oraz niedoręczenia do rąk inwestora protokołu z kontroli;
2. 2. na zasadzie art. 174 ust. 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie, w lakonicznym - liczącym 3,5 strony uzasadnieniu, podstawy rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą w skardze, w tym do zarzutu naruszenia przez [...] WINB przepisów art. 7, 8, 10, 11, 77, 80 k.p.a., jak również brak wyjaśnienia powodów nieuwzględnienia zarzutu skarżącej dot. uczestnictwa w kontroli osoby, która nie posiadała stosownego od [...] S.A. pełnomocnictwa do tego rodzaju czynności oraz niedoręczenia do rąk inwestora protokołu z kontroli;
3. 3. na zasadzie art. 174 ust. 1 p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
4. - art. 59f ust. 1, 4 i 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez ich błędną wykładnię skutkującą nieuprawnionym przyjęciem, iż organ II instancji prawidłowo naliczył w niniejszej sprawie karę za odstępstwo od projektu budowlanego, pomimo że nie uwzględnił podziału poszczególnych obiektów na kategorie oraz nie uwzględnił faktu, iż ewentualne uchybienia dotyczyły różnych obiektów w różnym stopniu, w szczególności niezgodności zagospodarowania terenu działki przy ul. [...] w W. dotyczyły nie tylko biura kontenerowego, ale także zbiornika na nieczystości ciekłe oraz przyłącza energetycznego;
5. - art. 59c oraz art. 59d ustawy Prawo budowlane poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż przeprowadzenie obowiązkowej kontroli z naruszeniem zakreślonego tam terminu oraz niewykonanie zakreślonego tam obowiązku w przedmiocie bezzwłocznego doręczenia do rąk inwestora protokołu z obligatoryjnej kontroli pozostają bez jakiegokolwiek wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Niezasadne są zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze. Naruszenie wskazanego przepisu może natomiast polegać na uznaniu przez sąd, że jest związany zarzutami i wnioskami skargi albo na wyjściu poza granice sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca.

Natomiast nieodniesienie się do wszystkich zarzutów skargi w żadnej mierze nie może świadczyć o naruszeniu omawianego przepisu, skoro stanowi on o braku związania sądu zarzutami skargi. Stosownie zaś do art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepis ten wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie.

Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala na uznanie, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak odniesienia się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów skargi nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika bowiem, że sąd musi się odnieść do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko Sądu I instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia wymaga, że z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika dla sądu administracyjnego obowiązek szczegółowego omówienia w uzasadnieniu każdej okoliczności, czy każdego argumentu lub twierdzenia, jakie pojawiło się w badanej sprawie. Uzasadnienie wyroku ma być "zwięzłe", co należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny powinien się odnieść wyłącznie do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, aby nie czynić wywodu nadmiernie rozbudowanym, a przez to niejasnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1801/06, orzeczenia.nsa.gov.pl). Przytoczenie w uzasadnieniu wyroku argumentacji organów nie oznacza natomiast, że Sąd nie dokonał samodzielnej oceny sprawy.

Odnośnie rozpoznania przez Sąd I instancji zarzutu dotyczącego uczestnictwa w kontroli osoby, która nie posiadała stosownego od [...] S.A. pełnomocnictwa do tego rodzaju czynności oraz niedoręczenia do rąk inwestora protokołu z kontroli, nie można podzielić stanowiska zawartego w skardze kasacyjnej, że Sąd uznał ten zarzut za spóźniony. Sąd I instancji wskazał co prawda, że jest to zarzut nowy, zgłoszony dopiero na etapie skargi, jednakże odniósł się do tego zarzutu i uznał ten zarzut za niezasadny z tego powodu, że inwestor w toku postępowania administracyjnego nie kwestionował uprawnień M.O. do uczestniczenia w kontroli w charakterze przedstawiciela inwestora.

Należy podzielić argumentację Sądu I instancji, że w zażaleniu z dnia [...] lipca 2014 r. skarżąca kwestionowała wyłącznie charakter uchybień stwierdzonych w trakcie kontroli podnosząc, że są to uchybienia "pomniejsze i nieistotne". Nie kwestionowała natomiast faktu uczestnictwa M.O. w kontroli jako przedstawiciela inwestora. Prawidłowo Sąd I instancji uznał za nieusprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 59d ust. 1 Prawa budowlanego poprzez niewykonanie zakreślonego tam obowiązku w przedmiocie bezzwłocznego doręczenia do rąk inwestora protokołu z obligatoryjnej kontroli, skoro M.O. podpisał protokół obowiązkowej kontroli i potwierdził odbiór jednego egzemplarza protokołu.

Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego przeprowadzenia obowiązkowej kontroli z naruszeniem zakreślonego w art. 59c ust. 1 Prawa budowlanego terminu, jak i zarzutu naruszenia 7 - dniowego terminu na zawiadomienie inwestora o terminie obowiązkowej kontroli, Sąd I instancji uznał te zarzuty za niezasadne, wskazując, że pozostają one bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Stanowisko Sądu I instancji należy podzielić. Zgodnie z art. 59c ust. 1 Prawa budowlanego właściwy organ przeprowadza obowiązkową kontrolę przed upływem 21 dni od dnia doręczenia wezwania inwestora. O terminie obowiązkowej kontroli organ zawiadamia inwestora w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Zasadnie podnosi skarżąca kasacyjnie Spółka, że w niniejszej sprawie terminy te nie zostały zachowane. Jednakże żaden przepis Prawa budowlanego nie przewiduje sankcji za naruszenie ww. terminów, w szczególności nie uzależnia ważności przeprowadzonych czynności od ich dochowania. W związku z tym prawidłowo uznał Sąd I instancji, że niedochowanie przez organ ww. terminów nie miało żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Niezrozumiały jest natomiast zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez organ przy naliczaniu kary za odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego podziału poszczególnych obiektów na kategorie, skoro nieprawidłowości, za które naliczona została kara przez organ odwoławczy dotyczyły wyłącznie jednego obiektu - biura kontenerowego.

Mając powyższe na względzie, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 184 p.p.s.a.