Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1478/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.K. i G.L.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach utrzymało w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. wydaną przez Prezydenta Miasta Siedlce, którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części pomieszczeń mieszkalnych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na lokal biurowy (ok. 6,5 m²), na działce nr geod. A obręb 58 położonej przy ul. O. w Siedlcach. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w ocenie organu I instancji ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji nastąpiło w zgodzie z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm., dalej jako "u.p.z.p."). Warunki wskazane w jej art. 61 ust 1 pkt 1-5 zostały w sprawie spełnione, na co wskazuje analiza sporządzona zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako "rozporządzenie wykonawcze lub rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r."). Załącznikami tej decyzji są: mapa w skali 1:1000 oraz analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Projekt decyzji opracowany został przez mgr inż. arch. W.D. (MA-0 163).
Odwołania o tożsamej treści od powyższej decyzji złożyli J.K., G.L.- K., C.Z. i J.Z. Odwołujący wskazali, że inwestorzy od lat prowadzą na tym terenie uciążliwą dla nich działalność w zakresie parkowania, naprawy i eksploatacji, tankowania, mycia autobusów i busów. Dlatego sprzeciwiają się realizacji projektowanej inwestycji, która już negatywnie wpływa na sposób wykonywania przez nich ich prawa własności.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołanie skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ przypomniał, iż dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy niezbędne jest łączne spełnienie warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. SKO wskazało, iż z prawidłowych ustaleń poczynionych przez organ administracji wynika, że w niniejszej sprawie zostały spełnione ww. przesłanki. Z analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej w niniejszej sprawie, na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wynika, że pod kątem kontynuacji funkcji analizowana jest cała zabudowa w wyznaczonym zgodnie z przepisami obszarze analizy. Występują tu usługi zarówno samodzielne, jak i towarzyszące zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej (te: dostępne z tej samej drogi publicznej - ul. O.), co uznaje się za wystarczające do określenia wymagań dotyczących przedmiotowej inwestycji - zasada dobrego sąsiedztwa oceniana w obszarze tworzącym urbanistyczną całość - jest spełniona. "Nie wolno kwestii funkcji interpretować zawężająco np. jako możliwość powstawania budynków tego samego rodzaju, co już istniejące.
W ocenie Kolegium nowy sposób użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego jako lokalu biurowego mieści się w granicach zastanego sposobu użytkowania obiektów i nie godzi w zastany stan rzeczy. Ponadto ustalono, że planowana zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal biurowy, nie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), wobec czego brak jest podstaw do uznania, iż będzie ona oddziaływać na należące do odwołujących się nieruchomości, a co za tym idzie, wpływać na ograniczenie ich interesów oraz sposobu wykonywania przez nich przysługującego prawa własności w sposób przekraczający granice.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli G.L.-K., J.K. oraz J.Z. i C.Z. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i wydanie stosownych rozstrzygnięć wobec naruszenia przez organ II instancji: przepisów postępowania m. in. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98. poz. 1071, dalej jako: "k.p.a.") oraz przepisów prawa materialnego art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Siedlcach uznało, że zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 marca 2011 r. uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wyjaśnił, iż generalną zasadą, którą muszą się kierować organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy, jest konieczność uwzględnienia wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury a także walorów architektonicznych i krajobrazowych (art. 1 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p.), przy czym pojęcie ładu przestrzennego obejmuje ukształtowanie przestrzeni, które uwzględnia m.in. uwarunkowania kompozycyjno - estetyczne (art. 2 pkt 1 ustawy). Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej.
Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji. W celu spełnienia tych wymagań, w procesie decyzyjnym związanym z ustalaniem warunków zabudowy, ustawodawca ustanowił obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikającej z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ustawy, organ nie może jednak odmówić ustalenia warunków zabudowy jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Wydanie decyzji jest zaś możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia).
Warunki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji oraz część graficzną analizy sporządza się na kopiach map, wyżej wymienionych (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). W ocenie Sądu organ drugiej instancji wbrew zarzutom skargi nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, bowiem jedynie w takich przypadkach zgodnie z art. 145 § 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").
Sąd administracyjny może uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie. Sąd I instancji wyjaśnił, iż jak wynika z akt sprawy, wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczył inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części pomieszczeń mieszkalnych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na lokal biurowy (ok. 6,5 m²), na działce nr geod. A obręb 58 położonej przy ul. O. w Siedlcach. Sąd I instancji wskazał, iż z przeprowadzonej właściwie analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu (w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów) wynika, że na obszarze objętym analizą występują usługi, co uznano za wystarczające do określenia wymagań dotyczących przedmiotowej inwestycji i stwierdzono, że zasada dobrego sąsiedztwa oceniana w obszarze tworzącym urbanistyczną całość jest spełniona.
Wymienionymi usługami są: sklep spożywczo - przemysłowy oraz zakład usług stolarskich. Skarżący w tym zakresie uważają, że żadna z powyższych działalności nie jest reprezentatywna dla planowanej inwestycji, ponieważ sklep jest usytuowany przy ul. K., a usługi stolarskie związane są z cyklinowaniem parkietów i podłóg, a zatem nie są wykonywane w zakładzie przy ul. O. Ponadto organy administracji nie wzięły pod uwagę, że żadna z tych działalności nie jest tak uciążliwa i niebezpieczna dla środowiska naturalnego jak działalność prowadzona przez Inwestorów.
Sąd I instancji wyjaśnił, iż w sytuacji gdy na obszarze analizowanym znajdują się obiekty/obiekt usługowy, jest to okoliczność wystarczająca do uznania, iż dokonanie zmiany przeznaczenia lokalu znajdującego się w budynku mieszkalnym na biurowy jest dopuszczalne. Odnosząc się z kolei do zarzutu uciążliwości planowanej inwestycji Sąd podkreślił, że przedmiotem postępowania w sprawie było ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania pomieszczenia składu opału w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na lokal biurowy stąd też organ odwoławczy nie mógł uznać, że powyższa zmiana jest bardziej uciążliwa i niebezpieczna w stosunku do prowadzonych w analizowanym obszarze innych działalności, w których świadczone są usługi.
W ocenie Sądu I instancji na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie może mieć zatem wpływu podnoszona przez skarżących okoliczność, iż w odniesieniu do nieruchomości należących do inwestorów, jak również prowadzonych przez nich działalności prowadzone są inne postępowania administracyjnymi m.in. dotyczące stwierdzenia nielegalności posadowienia i wykorzystania garażu, uciążliwości prowadzonej działalności polegającej na parkowaniu, garażowaniu, myciu, wykonywaniu napraw i tankowaniu autobusów i busów oraz nielegalności utwardzenia terenu. Przedmiotowa decyzja dotyczy bowiem jedynie zmiany sposobu użytkowania lokalu i w żaden sposób nie odnosi się do ww. postępowań.
Sąd I instancji uznał, iż podnoszony przez skarżących zarzut, iż zawarte w decyzji "Wymagania dotyczące interesów osób trzecich" są niewystarczające szczególnie w zakresie jej uciążliwości, nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja organu pierwszej instancji wyraźnie wskazuje, że inwestycja nie może naruszać interesów osób trzecich, a w szczególności wprowadzać uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. Sąd I instancji podkreślił, że planowana inwestycja, jaką jest zmiana sposobu użytkowania części budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal biurowy, nie zalicza się do przedsięwzięć, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 09 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wobec czego brak jest podstaw do uznania, iż będzie ona oddziaływać na należące do skarżących nieruchomości, a co za tym idzie, wpływać na ograniczenie ich interesów oraz sposobu wykonywania przez nich przysługującego prawa własności w sposób przekraczający granice.
Sąd I instancji nie uwzględnił także zarzutu nieodniesienia się organów do kwestii zlokalizowania na przedmiotowej działce miejsc postojowych. Wskazał, iż w decyzji organu l instancji w pkt II. 4f zobowiązano inwestorów do zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji poprzez wykonanie nowych miejsc parkingowych min. 25 m.p/1000m² powierzchni użytkowej biura. Sąd I instancji wyjaśnił, iż odrębną kwestią niepodlegającą kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest wykonanie planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W tym celu inwestor zobligowany będzie bowiem do uzyskania stosownych pozwoleń, zezwoleń.
Sąd I instancji uznał, iż organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżących dotyczących oczywistych omyłek zawartych w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Siedlcach w zakresie nazwy ulicy, budownictwa zagrodowego i postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. w zakresie nazewnictwa ulic i sprostowało oczywiste omyłki w nim dostrzeżone.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli G.L.–K. i J.K. reprezentowani przez adwokata. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego tj. art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że nie sposób się zgodzić z ustaleniami Sądu I instancji, iż w sprawie niniejszej spełnione zostały warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem skarżących aby uczynić zadość powyższemu wymaganiu organ administracji musi dokonać właściwej oceny analizowanego obszaru pod kątem powyższych przesłanek i to w aspekcie rzeczywiście istniejących okoliczności. Zdaniem skarżących całkowicie nietrafne są powołane w decyzji przykłady usług z obszaru analizy w postaci sklepu "[...]" ul. K. oraz usług stolarskich "[...]" ul. O. Podniesiono, iż uszło uwadze Sądu I instancji, że niezgodnie z przepisami został także na mapie zaznaczony obszar podlegający analizie.
Nadto wskazano, że jeśli chodzi o ww. sklep to jest on usytuowany przy głównej ulicy, jaką jest ul. K., natomiast powołane usługi stolarskie, są niczym innym jak cyklinowaniem parkietów i podłóg, co oznacza, że wykonywane są one nie w zakładzie w Siedlcach przy ul. O., lecz u klientów na rzecz których świadczone są powyższe usługi. Z tego też względu, żadna z wyżej wskazanych działalności nie może stanowić reprezentatywnej działalności w zakresie sprawy niniejszej. Ponadto, żadna z ww. działalności nie jest działalnością tak uciążliwą i niebezpieczną dla środowiska naturalnego jak działalność prowadzona przez wnioskodawców małż. Ł. Zdaniem skarżących za całkowicie chybione należy uznać stwierdzenie Sądu I instancji, iż planowana inwestycja, nie wpływa na ograniczenie interesów właścicieli działek sąsiednich oraz sposobu wykonywania przez nich prawa własności w sposób przekraczający granice, ponieważ decyzja dotyczy małego lokalu biurowego.
Takie postawienie sprawy a co z tym się wiąże jej uproszczenie, w żadnej mierze nie może zostać uznane, za właściwe, należyte i zgodne z prawem rozważenie wpływu nowej inwestycji na zastany stan rzeczy. W związku z powyższym podniesiono, iż Sąd I instancji nie zadał sobie trudu zbadania tego, do jakiego rodzaju działalności wnioskodawcy zamierzają wykorzystywać część przedmiotowego lokalu mieszkalnego przekształconego na lokal użytkowy. Przecież wnioskodawcy w swoim wniosku nie określili tego czy zamierzają w tym lokalu kontynuować (prowadzoną już de facto nielegalnie od kilku lat) dotychczasową działalność polegającą na wynajmowaniu, parkowaniu, myciu, naprawianiu i tankowaniu autobusów i busów, czy też lokal ten ma być przeznaczony do prowadzenia jeszcze innej bliżej niesprecyzowanej działalności gospodarczej. Zdaniem skarżących nietrafne wydają się być także wywody Sądu I instancji co do kwestii dotyczącej zlokalizowania na przedmiotowej działce miejsc postojowych.
Bowiem w samej decyzji wskazano, iż koniecznymi warunkami obsługi w zakresie infrastruktury projektowanej inwestycji jest urządzenie stosownych miejsc postojowych, co wymaga zgłoszenia, a wnioskodawcy małż. Ł., z takim wnioskiem nie wystąpili, co nie ulega najmniejszej wątpliwości. Zdaniem skarżących w takiej sytuacji brak jest jakichkolwiek podstaw do kategorycznego i pewnego stwierdzenia, czy na nieruchomości objętej wnioskiem tego rodzaju miejsca postojowe da się urządzić, a jeśli tak to w jakim miejscu mają one być zlokalizowane i czy nie będzie to wpływać na nieruchomości sąsiednie. W szczególności zlokalizowania na przedmiotowej działce miejsc postojowych dla parkowanych przez wnioskodawców autobusów, a jak się wydaje przy tego typu inwestycji koniecznym jest zyskanie stosownego pozwolenia.
Nadto wskazano, iż Sąd I instancji nie odniósł się do kwestii w jaki sposób i kiedy doszło do utwardzenia przez wnioskodawców działek położonych w Siedlcach przy ul. O. wykorzystywanych przez nich na parking dla autobusów i busów w kontekście szeregu postępowań administracyjnych prowadzonych wobec małż. Ł. Zdaniem skarżących Sąd I instancji w sposób wyjątkowo ogólnikowy i zdawkowy odniósł się do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Nadto podniesiono, iż treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wskazuje by Sąd dokonał jakiejkolwiek analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pod kątem zgłoszonych w skardze zarzutów i pod kątem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia SKO.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. i C.Z. poparli wszystkie zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, którego przesłanki określone zostały w § 2 tego przepisu. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej oznacza konieczność wskazania w niej jej podstaw. Prawidłowe sformułowanie podstawy kasacyjnej polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uchybił Sąd I instancji i uzasadnieniu zarzutu ich naruszenia.
Wobec nie stwierdzenia z urzędu nieważności postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zobligowany jest do ograniczenia swych rozważań do analizy postawionych w skardze zarzutów.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
Autor skargi kasacyjnej zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest postawienie określonych zarzutów wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wskazanie art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. jako norm dopełnienia, może być skutecznie podniesione jedynie w przypadku, w którym skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 145-151 p.p.s.a. (W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wolters Kluwer 2011 s. 378, 290; wyrok NSA z 9.3.2006 r., I OSK 569/05, akceptowany przez J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 461 uw. 23; s. 448 uw. 7). Mimo kontroli zarówno samej skargi kasacyjnej, jak i uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł wskazania żadnego z przepisów art. 145-151 p.p.s.a., jako podstawy kontroli kasacyjnej.
Skoro zarzut naruszenia przepisów postępowania, nie został skonstruowany prawidłowo, a Sąd kasacyjny nie ma możliwości domyślania się, naruszenia którego z tych przepisów dopatruje się profesjonalny autor skargi kasacyjnej, przeto postawienie tego zarzutu okazało się nieskuteczne. Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia prawa materialnego to również w żadnym miejscu nie wskazano na odpowiednie przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale również nie wskazano formy naruszenia (błędna wykładnia czy tez niewłaściwe zastosowanie). Mając jednak na uwadze, treść uzasadnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w zakresie tegoż zarzutu zajmie stanowisko. Z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż skarżący kasacyjnie nie rozumieją granic i zakresu postępowania w niniejszej sprawie. Przedmiotem bowiem postępowania, na co zasadnie zwrócił uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd I instancji, jest zmiana sposobu użytkowania części pomieszczeń mieszkalnych w budynku mieszkalnym jednorodzinnym na lokal biurowy o pow. 6,5 m² i nic więcej.
Oznacza to, iż inwestor część budynku mieszkalnego chce przeznaczyć na prowadzenie biura. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku oraz z uzasadnień innych wyroków dotyczących stron postępowania wynika, iż inwestor prowadzi firmę "[...]", która ma siedzibę na ulicy O. w Siedlcach. Wiele toczących się postępowań jest związanych z uciążliwością działania tej firmy dla nieruchomości sąsiednich (wyrok IV SA/Wa 2381/12 WSA w Warszawie dostępny w bazie orzeczeń: http://cbois.nsa.gov.pl). Uciążliwości te maja dotyczyć parkowania, garażowania, mycia, tankowania autobusów na ww. nieruchomości.
Należy zauważyć, iż przedmiotowe postępowanie nie jest w żaden sposób związane z wykonywaniem wyżej wymienionej działalności gospodarczej. Przedmiotem bowiem niniejszego postępowania jest wyłącznie zmiana przeznaczenia części mieszkalnej budynku wykorzystywanej dotychczas jako skład opału na cześć biurową, a więc na wykonywanie w budynku mieszkalnym czynności typowo biurowych. Nie oznacza to, że w takim lokalu maja być parkowane czy też garażowane autobusy, gdyż byłby to absurd, nie taki jest przedmiot niniejszej sprawy. Druga kwestia podnoszona przez skarżących kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej to problem nałożenia w decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. na inwestorów obowiązku zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji poprzez utworzenie nowych miejsc postojowych na terenie inwestycji minimum 25 miejsc na 1000 m² powierzchni użytkowej lokalu. Odnośnie tego zrzutu to Sąd I instancji mając na uwadze nieprawidłowe zrozumienie istoty sprawy przez skarżących powinien tę kwestie wyjaśnić bardziej szczegółowo.
Mianowicie należy zauważyć, iż określenie w taki sposób w pkt 4 f) decyzji ilości miejsc postojowych może sugerować, iż ma powstać 25 nowych miejsc postojowych, taka interpretacja jest oczywiście nieprawidłowa, gdyż mając na uwadze powierzchnię przedmiotowego lokalu biurowego i wskaźnik wskazany w decyzji na obsługę komunikacyjna inwestycji wystarczy 0,16 miejsca postojowego, a wiec jedno miejsce postojowe zapewnia obsługę komunikacyjna lokalu i tak powinno to być przedstawione w ww. decyzji. Należy również zauważyć, iż powstałe nowe miejsce postojowe ma służyć obsłudze komunikacyjnej lokalu biurowego (np. miejsce postojowe dla klientów firmy zajmującej biuro), a nie do wykonywania działalności gospodarczej inwestora, te kwestie jak słusznie zauważył Sąd I instancji nie są przedmiotem niniejszego postępowania.
Z powyższych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.