Uzasadnienie
R. D. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 1027/14 oddalającego jego skargę na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zgierzu z dnia [...] marca 2014 r. nakładające na skarżącego karę w wysokości 75 000 zł z tytułu przystąpienia do użytkowania części handlowej rozbudowanego budynku.
Skarżący w piśmie z dnia 20 sierpnia 2015 r. wniósł o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie jest w stanie uiścić w krótkim czasie tak wysokiej kwoty. Tym samym podjęcie egzekucji spowoduje konieczność nie tylko zaprzestania prowadzenia działalności, ale spowoduje znaczne zadłużenie skarżącego, który jako młody przedsiębiorca nie był w stanie dotychczas zgromadzić tak znacznych środków.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz.77).
Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że z konstrukcji przepisu, dopuszczającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez Sąd wynika, że to na wnioskującym spoczywa ciężar wykazania, iż w przypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wystąpić może niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Niewątpliwie nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Dlatego sąd winien uwzględnić wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku i w związku z tym nie może pominąć wysokiej kwoty nałożonej na skarżącego kary pieniężnej, która wynosi 75.000 złotych. Skarżący wskazał, że egzekucja kwoty 75 000 zł może doprowadzić do utracenia przez niego płynności finansowej, a późniejszy zwrot tej kwoty nie będzie skutkował przywróceniem stanu poprzedniego.
Mając na uwadze wysokość kary, którą skarżący zobowiązany jest uiścić oraz przedstawione przez niego okoliczności związane z jego sytuacją finansową należy uznać, że uiszczenie kary administracyjnej przed rozpoznaniem wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi kasacyjnej może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a zatem zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Za wiarygodne należy uznać twierdzenia skarżącego, że uiszczenie kary pieniężnej przed rozpoznaniem sprawy może zakłócić prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej i spowodować znaczną szkodę (por. postanowienie NSA z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2155/14).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.