Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 17 listopada 2004 r. oddalił skargę K. i I. L. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie przyjętego od A. i K. G. zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia między działkami 8/1 i 9/1 przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że odmowa wznowienia postępowania jest uzasadniona. Zgłoszenie zamiaru wykonania robót nie jest sprawą załatwioną przez organ administracji w formie decyzji administracyjnej, a zatem wznowienie postępowania w takiej sprawie jest niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Ani umowa dzierżawy gruntu zawarta przez małż. G. z Gminą Miasta [...], ani potwierdzenie przyjęcia zgłoszenia robót, nie stanowią decyzji administracyjnej.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wnieśli K. i I. L., reprezentowani przez radcę prawnego K. K. W skardze jako podstawę kasacji wskazano naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) "polegające na oddaleniu skargi mimo, iż Wojewoda Mazowiecki naruszył przepisy postępowania, a w szczególności przepis art. 145 k.p.a., co nastąpiło poprzez odmowę wznowienia postępowania, przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wynik postępowania". Wskazano także naruszenie przepisów prawa materialnego, a dokładnie art. 107 k.p.a. "przez przyjęcie, że decyzja będąca przedmiotem postępowania nie stanowi decyzji w rozumieniu art. 107 k.p.a. oraz przez przyjęcie, że w sprawie ma zastosowanie przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.
Nr 207 z 2003 r. poz. 2016) podczas, gdy przepis ten nie miał w niniejszej sprawie zastosowania, przy czym błędne zastosowanie tego przepisu miało wpływ na wynik postępowania w sprawie, a także naruszenie ar. 28 ust. 1 cyt. przepisu, co polegało na niezastosowaniu tego przepisu w niniejszej sprawie, co również miało wpływ na wynik postępowania."
W uzasadnieniu autor skargi podnosi, że działką Nr 8/1 i 9/1 stanowiły drogę wewnętrzną ogólnodostępną, planowane ogrodzenie drogę tę przedziela, wobec czego – na wykonanie tych robot wymagane było uzyskanie pozwolenia na budowę. Zdaniem autora skargi, taką decyzją o pozwoleniu na budowę jest umowa z dnia 12 grudnia 2002 r. zawarta pomiędzy Gminą Miasta [...] reprezentowaną przez Prezydenta Miasta [...], która w § 1 zd. 1 "zawiera zezwolenie właściciela gruntu – Gminy Miasta [...] na wybudowanie ogrodzenia.
To zezwolenie spełnia wszelkie wymagania stawiane decyzji przez przepis art. 107 k.p.a. – nie zawiera jedynie pouczenia o możliwości odwołania oraz uzasadnienia i nie wskazano podstawy prawnej. Brak jednak tych cech, zdaniem autora skargi, "nie pozbawia tego rozstrzygnięcia waloru decyzji". Skoro więc decyzja w sprawie została wydana, to wniosek o wznowienie postępowania jest zasadny i winien być uwzględniony, bowiem skarżący w wydaniu tej decyzji nie uczestniczyli.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 145 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość weryfikacji działań organów administracji publicznej, podjętych tylko w jednej formie – w formie decyzji administracyjnej (w wąskim zakresie – w formie postanowienia, od którego przysługuje zażalenie). Tryb wznowienia postępowania nie ma więc zastosowania do działań organów w innych formach np. do czynności materialnotechnicznych. Takim działaniem w innej formie – czynnością materialnotechniczną jest przyjęcie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, o którym mowa w art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.).
Zgodnie z przepisem art. 29 ust. 1 pkt 7 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie zgłoszenia tj. 30 grudnia 2002 r. budowa ogrodzenia nie wymagała pozwolenia na budowę. Stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 2 budowa ogrodzeń, dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych oraz o wysokości przekraczającej 2,20 m, podlegała zgłoszeniu właściwemu organowi.
Przepis art. 30 ust. 3 pow. ustawy przewidywał wprawdzie możliwość wydania w szczególnych sytuacjach wskazanych w tym przepisie – decyzji nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, ale w sprawie niniejszej okoliczność taka nie istniała. Zgłoszenie, dokonane przez inwestorów w piśmie z dnia 30 grudnia 2002 r. zostało przyjęte przez właściwy organ w dniu 3 stycznia 2003 r. - bez zastrzeżeń.
Sprawa budowy ogrodzenia zakończona więc została w innej formie, przewidzianej prawem, niż decyzja administracyjna.
Autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut nierozważenia przez organy administracji i przez Sąd, że umowa dzierżawy zawarta między Gminą Miasta [...] i K. G. jako dzierżawcami, określająca w § 1 cel zawarcia tej umowy - stanowi decyzję o pozwoleniu na budowę, bowiem podpisana została przez viceprezydenta Miasta [...], który jest właściwy dla wykonania takiej decyzji przeoczył, że organu administracji działają w różnych prawnych formach. Przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) przewidują dla wójtów, burmistrzów (prezydentów miast) podwójną rolę: z jednej strony są to organy administracji, wydające rozstrzygnięcia w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, z drugiej zaś – jako członkowie zarządu gminy reprezentują ją na zewnątrz. Działając w drugiej ze wskazanych ról viceprezydent podpisał w imieniu gminy umowę cywilnoprawną, która w sprawie niniejszej stanowiła dokument potwierdzający prawo inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wymagany jako załącznik do zgłoszenia zamiaru budowy ogrodzenia na tej nieruchomości.
W żadnym razie umowa cywilnoprawna, zawarta przez inwestora z Gminą, podpisana przez osobę reprezentująca Gminę na zewnątrz, nie ma charakteru decyzji administracyjnej tj. aktu władczego i jednostronnego.
Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270) skargę oddalił.