Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 czerwca 2017 r. sygn. VII SAB/Wa 86/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...]na przewlekłe prowadzenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowania administracyjnego: I. zobowiązał Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. znak: [...]w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; II. stwierdził przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego; III. stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddalił skargę w pozostałym zakresie.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 5 października 2016 r. [...] (dalej: skarżąca) wniosła skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej także: GINB) w sprawie stwierdzenia na wniosek skarżącej nieważności postanowienia GINB z dnia [...] października 2007 r. uchylającego postanowienie Wojewody Podlaskiego z dnia [...] kwietnia 2005 r. ([...]) wstrzymujące wykonanie decyzji Starosty Hajnowskiego z dnia [...] listopada 2004 r. (nr [...]) o pozwoleniu na budowę budynku inwentarskiego, zamkniętego szczelnego zbiornika na płynne odchody zwierzęce i dwukomorowego, zamkniętego, szczelnego zbiornika na ścieki socjalno-bytowe. W skardze skarżąca wniosła o stwierdzenie przewlekłości postępowania, wymierzenie organowi grzywny w wysokości co najmniej 8 tysięcy złotych; zobowiązanie do rozpatrzenia wniosku skarżącej w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia GINB z dnia [...] października 2007 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
Sąd I instancji uznał, że skarga [...] zasługuje na częściowe uwzględnienie. Sąd stwierdził, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, tak w dacie złożenia skargi, jak i w dacie wydania wyroku nie wydał żądanego aktu, a ponadto prowadził postępowanie w sposób przewlekły. W ocenie Sądu przewlekłość postępowania nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa.
Sąd wskazał, że wyrokiem z dnia 10 lutego 2016 r. sygn. VII SA/Wa 2255/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie GINB z dnia [...] września 2014 r. ([...]) utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia 11 lipca 2014 r. odmawiające wszczęcia, na wniosek [...], postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia GINB z dnia [...]października 2007 r. Mając na uwadze tę okoliczność Sąd stwierdził, że powyżej wskazane prawomocne orzeczenie z dnia [...] lutego 2016 r. ogranicza możliwość dokonania oceny przewlekłości postępowania do okresu następującego po dacie wyrokowania i zwrocie akt organowi, to jest od dnia [...] czerwca 2016 r. do wydania wyroku w niniejszej sprawie, a zatem do dnia [...] czerwca 2017 r.
W odniesieniu do tego założenia Sąd stwierdził następnie, że po zwrocie akt ww. sprawy prowadzonej pod sygn. VII SA/Wa 2255/14, organ podejmował jedynie czynności w celu pozyskania akt, co w świetle oceny Sądu przedstawionej w ww. wyroku z 10 lutego 2016 r. było niezbędne do zbadania przymiotu skarżącej do skutecznego żądania wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia z dnia [...] października 2007 r.
W tym celu, pismem z dnia 4 lipca 2016 r., GINB zawiadomił o wszczęciu na wniosek [...]postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia GINB z dnia [...] października 2007 r. i poinformował o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz składania wyjaśnień, z której to możliwości skarżąca skorzystała w dniu 2 sierpnia 2016 r.
Pismem z dnia 1 września 2016 r. organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy (do dnia 30 września 2016 r.), a pismem z dnia 30 września 2016 r. przedłużył powyższy termin do 14 października 2016 r. w celu przeprowadzenia w zasobach archiwalnych poszukiwań akt administracyjnych dotyczących ww. inwestycji.
Wobec ustalenia, iż akta powinny znajdować się w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie w związku ze skargą skarżącej na przewlekłe prowadzenie przez GINB postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania od decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia [...] grudnia 2009 r., pismem z dnia 14 października 2016 r., organ zwrócił się do Sądu o wypożyczenie akt sprawy VII SAB/Wa 54/14, dotyczących decyzji Starosty Hajnowskiego z dnia [...] listopada 2004 r. Sąd na to pismo nie udzielił odpowiedzi.
Pismem z dnia 10 sierpnia 2016 r. (data wpływu do organu: 11 sierpnia 2016r.) skarżąca wezwała organ do wykonania wyroku w sprawie o sygn. VII SA/Wa 2255/14 w ciągu 7 dni od daty otrzymania wezwania, a po bezskutecznym upływie terminu w dniu 2 października 2016r. (data wpływu do GINB [...] października 2016r.) złożyła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził w tych okolicznościach, że organ wprawdzie poszukiwał akt administracyjnych, niemniej zaniechał ich pozyskania po 14 października 2016 r. i po tej dacie nie podejmował żadnych czynności. Pozostawał zatem w bezczynności, gdyż nie rozpoznał ostatecznie wniosku skarżącej, a ponadto prowadził postępowanie w sposób przewlekły - trwało ono prawie 8 miesięcy.
Oceniając charakter stwierdzonego przewlekłego prowadzenia postępowania Sąd stwierdził, że kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Przekroczenie prawa musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. II OSK 468/13). Mając powyższe na względzie, jak i ilość powiązanych ze sobą spraw, w tym postępowań zainicjowanych przez skarżącą przed różnymi organami, także w trybach nadzwyczajnych, a z tego względu konieczność przesyłania akt między organami oraz między organami a sądami, Sąd uznał, że przewlekłe prowadzenie postepowania w niniejszej sprawie nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a.
W konsekwencji Sąd nie stwierdził również podstaw do zastosowania art. 149 § 2 p.p.s.a., a tym samym do wymierzenia organowi grzywny oraz przyznania od organu na rzecz skarżącej wnioskowanej kwoty pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny przypomniał, że wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2016 r. sygn. I OSK 642/15). Zasądzenie sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której należy korzystać w przypadku, gdy realia rozpoznawanej sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony.
Samo ujęcie wskazanego przepisu jednoznacznie potwierdza, że zasądzanie grzywny lub sumy pieniężnej nie jest bezpośrednią konsekwencją bezczynności, a to oznacza, że w każdym przypadku sąd musi rozważyć zasadność takich żądań w kontekście działań organu (wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. II GSK 1695/16).
Z podanych przyczyn Sąd I instancji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz 149 § 1a p.p.s.a. orzekł jak w pkt I, II i III sentencji, a w pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Skargi kasacyjne od wyroku z dnia 5 czerwca 2017 r. wnieśli Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego oraz Julia Widelska.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyrok Sądu I instancji zaskarżył w części – tj. w punkcie I – zarzucając naruszenie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zobowiązanie go do rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia z dnia 10 października 2007 r. w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie własne z 14 grudnia 2016 r. umarzające wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r., co oznacza, że w dacie wyrokowania przez Sąd I instancji wniosek skarżącej został rozpoznany ostatecznym rozstrzygnięciem.
Z powołanych względów organ wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylenie pkt I zaskarżonego wyroku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.
W skardze kasacyjnej wniesionej przez [...]skarżąca kasacyjnie wyrok Sądu I instancji również zaskarżyła w części – tj. pkt III i IV tego wyroku, skargę kasacyjną opierając na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- 1. art. 149 § 1a w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa;
- 2. art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niedoniesienie się do wszystkich zarzutów skargi, w tym pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności, których uwzględnienie powinno prowadzić Sąd do uwzględniania skargi w zakresie stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
- 3. art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez naruszenie prawa skarżącej do rzetelnego procesu sądowego w wyniku niewłaściwej oceny przedmiotu sprawy.
Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji w zaskarżonej części oraz przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona szczegółowo opisała stan sprawy podlegający rozważeniu w kontrolowanym przez Sąd I instancji postępowaniu (s. 9 skargi kasacyjnej) oraz wskazała rażące naruszenia art. 12 i 35 § 3 k.p.a. wynika z tego, że prowadzone przez GINB postępowanie trwało faktycznie od 16 czerwca 2016 r. do 14 grudnia 2016 r. (wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania), a zatem 181 zamiast 30 dni. Skarżąca kasacyjnie w żaden sposób nie przyczyniła się do opóźnienia w procedowaniu w tej sprawie. Zdaniem strony, wystąpienie przez organ do Sądu o wypożyczenie akt było czynnością zbędną, bowiem skarżąca przekazała organowi komplet dokumentów niezbędnych do załatwienia tej sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami wniesionych skarg kasacyjnych.
Skargi kasacyjne posiadają usprawiedliwione podstawy.
Skuteczny okazał się zarzut kasacji wniesionej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, opartej na zarzucie naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez zobowiązanie tego organu przez Sąd I instancji do rozpoznania wniosku skarżącej o stwierdzenie nieważności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. w wyznaczonym przez Sąd I instancji terminie. Brak podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. łączy się bezpośrednio z załatwieniem sprawy administracyjnej, której dotyczyła złożona do Sądu skarga przed datą wydania zaskarżonego wyroku. Wydanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia z [...] grudnia 2016 r. umarzającego wszczęte na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r., utrzymanego następnie w mocy postanowieniem tego organu z dnia 8 lutego 2017 r., wykluczało możliwość uwzględnienia skargi [...]w zakresie zawartego w tej skardze żądania zobowiązania przez Sąd organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia GINB z dnia [...] października 2007 r. Rozstrzygnięcie organu administracji wydane na skutek takiego orzeczenia Sądu byłoby aktem wydanym w warunkach rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.).
Z tego względu punkt 1 zaskarżonego wyroku podległ uchyleniu, zaś postępowanie w przedmiocie skargi [...]w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej wobec tego, że ze wskazanej powyżej przyczyny stało się bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu.
Skarga kasacyjna [...]w zakresie pierwszej ze wskazanych w niej podstaw kasacyjnych (art. 149 § 1a p.p.s.a.) również okazała się zasadna. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska Sądu I instancji, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zaznaczyć trzeba, że sposób rozumienia przez skarżącą oraz Sąd I instancji pojęcia rażącego naruszenia prawa przy ocenie sprawności prowadzenia postępowania administracyjnego nie jest źródłem zasadniczych rozbieżności w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego wymaga stwierdzenia przekroczenie prawa w sposób znaczny i niezaprzeczalny. Podobnie rozumie tę instytucję skarżąca kasacyjnie wskazując, że przewlekłe prowadzenie postępowania noszące znamiona rażącego naruszenia prawa obejmuje przypadki, w których zakres zaniechań organów prowadzących postępowanie, ich opieszałość i czasochłonność w zakończeniu sprawy uwidaczniają się w sposób niezwykle jaskrawy.
Uzupełniająco do stanowisk Sądu I instancji oraz skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pod pojęciem rażącego naruszenia prawa rozumie się takie działanie lub zaniechanie organu prowadzącego postępowanie, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia sprawy, zwłaszcza te które nie mają uzasadnienia ani w stopniu skomplikowania sprawy, ani w konieczności prowadzenia postępowania dowodowego w znacznym zakresie (zob. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., I OSK 2440/15). O rażącym naruszeniu prawa w odniesieniu do przewlekłości postępowania możemy mówić w sytuacji, gdy przekroczenie terminu załatwienia sprawy jest znaczne, niezaprzeczalne i ma swoje źródło w podejmowaniu przez organ czynności, które dla rozstrzygnięcia sprawy pozbawione są znaczenia, bądź w braku podejmowania niezbędnych czynności.
Wbrew stanowisku Sądu I instancji, z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Bezsporne pozostaje to, że w związku z oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku w sprawie o sygn. VII SA/Wa 2255/14, po zwrocie akt tej sprawy w dniu 15 czerwca 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązany był pozyskać akta zawierające zatwierdzony projekt budowlany w celu analizy rozwiązań projektowych przyjętych w tym projekcie pod kątem istnienia interesu prawnego [...]w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Tymczasem, w świetle dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń, dopiero w dniu 14 października 2016 r. organ wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wypożyczenie akt sprawy VII SAB/Wa 54/14 dotyczących decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, pomimo tego że wcześniej, pismem z dnia 1 września 2016 r. wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy (do dnia 30 września 2016 r.), a pismem z dnia 30 września 2016 r. przedłużył powyższy termin do 14 października 2016 r. W odniesieniu do tych faktów zauważyć po pierwsze trzeba, że dwukrotnie przedłużając na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. termin załatwienia sprawy organ zaniechał poinformowania strony o przyczynach zwłoki.
Po drugie, celowość wystąpienia przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego do sądu administracyjnego o wypożyczenie akt sprawy VII SAB/Wa 54/14 powinna podlegać przez Sąd I instancji rozważeniu z urzędu w oparciu o informacje z Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych, z których wynika, że akta ww. sprawy VII SAB/Wa 54/14 zwrócone zostały przez Sąd Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego dwa lata przed wystąpieniem przez ten organ o wypożyczenie tychże akt sprawy, tj. 29 października 2014 r. W tych warunkach skarżąca kasacyjnie zasadnie podnosi, że nie jest jasne, co było przedmiotem postępowania wyjaśniającego organu trwającego od 16 czerwca 2016 r. do 14 października 2016 r. Analiza akt sprawy wskazuje na niezasadne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ poszukiwał akt administracyjnych, czego zaniechał dopiero po 14 października 2016 r. Akta sprawy nie zawierają w szczególności żadnych informacji o działaniach procesowych organów udokumentowanych w formie o której stanowi art. 72 § 1 k.p.a. (adnotacja podpisana przez pracownika, stanowiąca postać notatki urzędowej) wskazujących na to, że sprawa skarżącej w organie nie zalegała, lecz nadano jej bieg poprzez podjęcie czynności zmierzających do pozyskania kompletu akt.
Nieutrwalenie dokonania, przebiegu i wyników jakichkolwiek czynności świadczących o tym, że organ podejmował czynności zmierzające do zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego wskazuje, że wniosek skarżącej w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia w istocie odłożony był ad acta. Powyższe okoliczności sprawy wskazują zatem, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym doszło do naruszenia zasad wynikających z art. 35 i 36 k.p.a. w sposób rażący, co wynika z opieszałego i nieefektywnego prowadzenia postępowania przez organ, podjęciu przez organ tylko jednej, a przy tym zbędnej, czynności w sprawie (wystąpienie do Sądu o wypożyczenia akt sprawy), tj. procedowaniu przez organ w sposób nieuzasadniony ani stopniem skomplikowania sprawy, ani zachowaniem się skarżącej w toku postępowania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał też zarzut dotyczący zawartego w punkcie IV zaskarżonego wyroku rozstrzygnięcia, tj. oddalenia skargi w zakresie wymierzenia organowi grzywny. Uwzględniając w tym zakresie skargę kasacyjną w oparciu o art. 149 § 2 p.p.s.a. poprzez wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500 zł, a więc mniejszej niż żądana przez skarżącą, sąd kasacyjny uznał, że jej wysokość jest adekwatna do stopnia zawinienia organu oraz okresu, w jakim organ pozostawał w bezczynności (od 16 czerwca 2016 r. do 14 grudnia 2016 r.).
Niezasadny okazał się jednakże zarzut skargi kasacyjnej [...]dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Powołany przepis wskazuje elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku i jego cel zamyka się w nałożeniu na sąd obowiązku wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, tego zażąda. Naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie strona upatruje zaś w niewłaściwej ocenie przez Sąd okoliczności sprawy poprzez "bezkrytyczne zaakceptowanie stanowiska organu administracyjnego wyrażonego w odpowiedzi na skargę", jak również nieuwzględnieniu żądań skargi dotyczących wymierzenia organowi grzywny (żądanie zasądzenia od organu na rzecz [...]sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. nie było objęte żądaniami skargi).
W odniesieniu do tego rodzaju zgłoszonych zastrzeżeń względem zaskarżonego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza brak podstaw do uznania, że autor skargi kasacyjnej skutecznie zakwestionował poprawność konstrukcyjną uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, nakazającą stwierdzić, iż sporządzone zostało ono wadliwie, zaś wadliwość ta miała istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Mając zatem na względzie, że poprawności ocen Sądu i trafności rozstrzygnięcia nie można rozważać w aspekcie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zarzut ten należało uznać za chybiony.
Na uwzględnienie nie zasługiwał ponadto zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Wyrażone w powołanych przez skarżącą przepisach prawo do rzetelnego procesu sądowego obejmuje różnego rodzaju gwarancje procesowe. Skarżąca kasacyjnie nie wykazała zaś, której z tych gwarancji, poszukując ochrony swoich praw procesowych przed sądem administracyjnym, została pozbawiona. Naruszenia standardów wynikających z art. 45 ust. 1 Konstytucji, art. 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 6 Konwencji, sprowadzających do zagwarantowania stronie prawa do sprawiedliwego, publicznego, jawnego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, w rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł.
Nie można uznać, czy to w ujęciu konstytucyjnym, czy też konwencyjnym, że podnoszony przez stronę zarzut dokonania przez Sąd I instancji niewłaściwej oceny sprawy stanowi o naruszeniu zasady rzetelnego procesu sądowego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 188 i 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt 1), art. 188 w zw. z art. 149 § 1a p.p.s.a (pkt 2), art. 188 w zw. z art. 149 § 2 p.p.s.a. (pkt 3) oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 4).