Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 maja 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 381/22 oddalił skargę A. M. i J. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 grudnia 2021 r., nr 1626/2021 w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych.
Zaskarżoną decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia 4 października 2021 r. nr 239/2021 nakładającą na skarżących obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce utwardzonego kostką brukową pasa drogowego drogi gminnej wykonanego wzdłuż posesji o nr porządkowym [...] w miejscowości P. w części, która nie została uzgodniona decyzją lokalizacyjną Burmistrza N. z 23 sierpnia 2010 r. nr R.5544-Z/33/10 wraz z załącznikiem graficznym.
W skardze kasacyjnej od wskazanego na wstępie wyroku A. M. i J. M. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia 4 października 2021 r. nr 239/2021, wskazując, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniesiono, że zasadne jest wstrzymanie wykonania ww. decyzji do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obie decyzje są prawomocne w administracyjnym toku instancji i stanowią podstawę do prowadzenia postępowania w przedmiocie egzekucji. Wskazano, że niecelowe jest wykonywanie przez skarżących rozbiórki utwardzenia na tym etapie postępowania, bowiem wiąże się to z poniesieniem w tym zakresie znacznych kosztów. W przypadku pozytywnego rozpatrzenia niniejszej skargi poniesienie kosztów rozbiórki utwardzenia będzie w sposób oczywisty powodowało szkodę w majątku skarżących.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie aktu lub czynności, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych. Skarżący nie uprawdopodobnili bowiem, że wykonanie tych decyzji może ich narazić na niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku wskazano jedynie, że niecelowe jest wykonywanie przez skarżących rozbiórki utwardzenia na tym etapie postępowania, bowiem wiąże się to z poniesieniem w tym zakresie znacznych kosztów, co w sposób oczywisty spowoduje szkodę w majątku skarżących.
Skarżący nie sprecyzowali jednak rozmiaru tej szkody. Nie wskazali, w jaki sposób wykonanie decyzji organów wpłynie na ich sytuację finansową. Nie wskazali na żadne okoliczności dotyczące tej sytuacji i nie przedstawili żadnych dokumentów, które miałyby uzasadniać wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Brak zobrazowania tej sytuacji powoduje, że niemożliwe jest dokonanie oceny, czy wykonanie decyzji w tej konkretnej sytuacji może się wiązać z ryzykiem wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia i niepoparte stosownymi dokumentami, nie mogą natomiast stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania decyzji.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.