Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 21 października 2016 r., sygn. akt II OSK 22/15

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę [...] Spółki z.o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] kwietnia 2014 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] podjętą na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. Prezydent Miasta Świdnicy umorzył na wniosek [...] Sp. z o.o. postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] S.A., Nr [...] lokalizowanej w S. przy ul. [...] (dz. nr [...] obręb [...])".

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli H. i J. K., wnosząc o jej uchylenie.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. [...] S.A. zawnioskowała o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji w/w przedsięwzięcia. Prezydent Miasta Świdnicy decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], powołując się na art 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Wobec niewniesienia odwołania niniejsza decyzja stała się ostateczna.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] Prezydent Miasta Świdnicy wznowił na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...].

Kolegium wskazało, że w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania próbuje się wskazać poszczególne jego stadia. Na ogół wyodrębnia się w nim dwa zasadnicze etapy. W pierwszym, zwanym etapem wstępnym, bada się jedynie zagadnienie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Obejmuje ono ustalenie, czy żądanie pochodzi od strony czy zachowano termin do złożenia żądania i czy wnoszący żądanie wskazał przesłankę wznowienia. Z kolei etap drugi (właściwy) rozpoczynający się po wydaniu postanowienia o wznowieniu ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia i zmierza do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie.

W przedmiotowej sprawie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] złożyli małżonkowie H. i J. K., którzy byli stroną zakończonego postępowania administracyjnego i od strony formalnoprawnej byli legitymowani do wystąpienia z takim wnioskiem. Jednakże wznawiając postępowanie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 lipca 2011 r. organ pierwszej instancji – jak zauważyło Kolegium - ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że Państwo K. i Stowarzyszenie [...] wystąpili z takim wnioskiem. Wbrew obowiązkowi w postanowieniu o wznowieniu postępowania nie określił natomiast, czy postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] nastąpiło na wniosek strony czy też z urzędu. Obowiązkiem organu, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania, było zbadanie, czy wznowienie postępowania ze względów podmiotowych i przedmiotowych jest dopuszczalne oraz czy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania w ustawowym terminie. We wznowionym postępowaniu organ pierwszej instancji nie podjął w tym zakresie czynności weryfikacyjnych.

Decyzja z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] została wydana na podstawie art. 105 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony, oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.

Zdaniem Kolegium uszło uwadze organu pierwszej instancji, że prowadzi postępowanie wznowieniowe co do ostatecznej decyzji nr [...], co oznacza, że w dalszym ciągu w obrocie prawnym utrzymuje się decyzja ostateczna nr [...] i wciąż wywołuje ona określone w niej skutki prawne, a zatem wniosek pełnomocnika firmy [...] S.A. z dnia [...] marca 2014 r. o umorzenie postępowania wszczętego w dniu [...] grudnia 2009 r. zakończonego decyzją ostateczną nr [...] jako spóźniony jest w postępowaniu wznowieniowym bezprzedmiotowy i nie podlega uwzględnieniu. Ponownie zatem rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji obowiązany jest określić, czy postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek strony małżonków H. i J. K., czy z urzędu. Jeżeli postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek strony organ ustali, czy zachowany został przez wnioskodawców termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania wynikający z art. 148 k.p.a., mając na uwadze, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia.

Nie zwalnia to jednak organu administracji, stosownie do art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a., od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii. Ponadto, organ wykona zalecenia wynikające z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], mając na uwadze, że po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Obowiązkiem organu pierwszej instancji będzie też sporządzenie uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję wniosła [...] Sp. z o.o., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego:

1. 1. art. 40 § 1 k.p.a. poprzez doręczanie skarżonego postanowienia nieistniejącej już [...] S.A., a w rezultacie naruszenie obowiązku zapewnienia udziału w postępowaniu [...] Sp. z o.o., której oczywiście przysługuje interes prawny w sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a., co w rezultacie spowodowało nieważność postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a., jak również na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.
2. 2. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez powielenie omyłki organu pierwszej instancji i w rezultacie błędne przyjęcie, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w trybie art. 105 § 2 k.p.a., podczas gdy w sprawie zastosowany został tryb wskazany art. 105 § 1 k.p.a. - a w rezultacie niezastosowanie przez organ drugiej instancji przepisu art. 105 § 1 k.p.a. jako adekwatnej do stanu faktycznego sprawy podstawy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy w sprawie nastąpiło umorzenie postępowania w związku z jego obiektywną bezprzedmiotowością,
3. 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego nieuwzględnienie i błędne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji zamiast jej utrzymania w mocy, pomimo iż w świetle okoliczności faktycznych sprawy odpowiadała ona prawu,
4. 4. art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności: pominięcie, że uchylona decyzja pierwszej instancji wydana została w związku z brakiem podstawy prawnej do wydania w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również nieuwzględnienie, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w związku z wnioskiem pełnomocnika strony skarżącej wskazującym na bezprzedmiotowość postępowania, nie zaś na brak dalszego zainteresowania prowadzeniem tegoż postępowania,
5. 5. art. 12 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i pominięcie, że działanie organu pierwszej instancji polegające na umorzeniu postępowania było zasadne również w świetle konieczności działania przez organy administracji w sprawie "wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia", oraz naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, to jest:
6. 6. art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że organ pierwszej instancji powinien dalej prowadzić postępowanie w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji tak, jak w przypadku przedsięwzięcia zaliczanego do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia oraz przedłożonej przez inwestora, a znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji inwestycji wynika, że przedmiotowa stacja bazowa nie stanowi tego typu przedsięwzięcia, a więc wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego było zasadne, a obecnie skarżona decyzja organu drugiej jest błędna,
7. 7. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie uznania za celowe dalszego prowadzenia postępowania - błędne zakwalifikowanie przedmiotowego przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z treści właściwie zastosowanych przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia i przedłożonej przez inwestora, a znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji inwestycji wynika, że przedmiotowa stacja bazowa taką inwestycją nie jest.

Wskazując na powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 24 września 2014 r. oddalił skargę.

Sąd I instancji wywiódł, że przedmiotem ocen była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchyleniu w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Kwestią, która podlegała kontroli sądowej, było zatem zastosowanie przez organ drugiej instancji przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że przepis ten jest wyjątkiem od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. Przyczyną podjęcia decyzji kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie było pominięcie przez organ pierwszej instancji faktu, że prowadzi postępowanie wznowieniowe co do ostatecznej decyzji nr [...].

Zatem wniosek pełnomocnika [...] S.A. z dnia 10 marca 2014 r. o umorzenie postępowania wszczętego w dniu 28 grudnia 2009 r. zakończonego decyzją ostateczną nr [...] jest – zdaniem Kolegium - w postępowaniu wznowieniowym bezprzedmiotowy i nie podlega uwzględnieniu. Kolegium zobowiązało przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji do określenia, czy postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek strony małżonków H. i J. K., czy z urzędu. Ponadto, jeżeli postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek strony organ pierwszej instancji ma ustalić, stosownie do art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a., czy zachowany został przez wnioskodawców termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania wynikający z art. 148 k.p.a. Organ ma również wykonać zalecenia wynikające z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...], mając na uwadze, że po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Obowiązkiem organu pierwszej instancji będzie także sporządzenie uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu I instancji powyższe twierdzenia organu odwoławczego są właściwe. Ponieważ w niniejszej sprawie pismo strony skarżącej z dnia 10 marca 2014 r. zostało złożone w trakcie toczącego się postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], to właśnie postępowanie wznowieniowe winno zostać zakończone. Nie ma bowiem podstaw do wydawania ponownie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, czego domaga się strona skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że w skardze strona skarżąca wskazuje, iż w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że stacja bazowa nie stanowi przedsięwzięcia zaliczanego do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. To twierdzenie – bez merytorycznej oceny decyzji nr [...], do czego na obecnym etapie postępowania nie jest kompetentny Sąd - jest jak najbardziej słuszne, a co istotniejsze - znajduje urzeczywistnienie w powyższej decyzji. Decyzja nr [...] czyni zatem całkowicie zadość żądaniu strony skarżącej umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. To zaś sprawia, że niezrozumiałym jest wniesienie przez stronę skarżącą pisma z dnia 10 marca 2014 r. i żądanie ponownego umorzenia tego postępowania (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że pismem z dnia 10 stycznia 2011r. Stowarzyszenie [...] wniosło o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną organu pierwszej instancji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. Pismem zaś z dnia 14 stycznia 2011 r. (14 stycznia 2011 r. data wpływu do Urzędu Miejskiego w Świdnicy) (k.7 załączników do pisma z dnia 24 marca 2011 r. k.29) wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...] wnieśli H. i J. K. Po wezwaniu przez organ pierwszej instancji do usunięcia braków powyższych wniosków o wznowienie postępowania, wnioskodawcy wskazali pismami z dnia 15 kwietnia 2011 r. jako podstawę wznowienia przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., tzn. ich zdaniem dowody przedłożone przez inwestora, na których organ oparł rozstrzygnięcia i decyzję nr [...], okazały się niekompletne i fałszywe.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] Prezydent Miasta Świdnicy wznowił na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. błędnie wskazując Nr [...], zamiast [...]. Postanowienie to nie zawiera żadnego uzasadnienia. Wskazano w nim jedynie, że Państwo K. i Stowarzyszenie [...] złożyli wniosek o wznowienie w/w postępowania.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta Świdnicy na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu powyższych wniosków, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] (w dalszym ciągu podając błędny numer) umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] S.A., Nr [...] lokalizowanej w S. przy ul. [...] (dz. nr [...])".

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie [...], jak i H. i J. K. Po ich rozpatrzeniu SKO w Wałbrzychu wydało w dniu [...] listopada 2011 r. decyzję, którą utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Sąd I instancji zaznaczył że oryginałów odwołań brak jest w aktach sprawy. Podobnie jak i decyzji Kolegium z dnia [...] listopada 2011 r. Zostały one jedynie załączone w formie kserokopii jako załączniki do pisma Stowarzyszenia z dnia 28 grudnia 2012 r. (k.49).

Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w Świdnicy na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję (sygn. akt II SA/Wr 132/12).

Powyższy wyrok stał się prawomocny w dniu 18 września 2012 r., zaś akta sprawy wróciły do Kolegium w dniu 9 października 2012 r.

W związku z powyższym wyrokiem oraz decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak [...] pismem z dnia 5 czerwca 2013 r. - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. – Prezydent wezwał Państwa K. do usunięcia braków w podaniu z dnia 15 kwietnia 2011 r. poprzez przedstawienie orzeczenia sądu lub innego uprawnionego organu stwierdzającego fałsz dokumentów występujących w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. Organ pouczył strony, że jeżeli w ciągu siedmiu dni od dnia dostarczenia niniejszego wezwania nie wpłyną do Urzędu nowe dowody lub informacje o nowych okolicznościach faktycznych sprawa będzie rozpatrywana w oparciu o dotychczas zebrane dokumenty. W piśmie tym organ wskazał, że przystępuje do ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku z dnia 15.04.2011 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Nr [...].

Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] (znak [...]) Prezydent Miasta Świdnicy na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku strony H. i J. K. – jak wynika z uzasadnienia - z dnia 15 kwietnia 2011 r., czyli pisma precyzującego pierwotny wniosek o wznowienie postępowania z dnia 14 stycznia 2011 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...].

Decyzja nr [...] zawiera pouczenie, że służy od niej prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu. W aktach sprawy brak jest jednak danych, czy jakakolwiek ze stron złożyła takie odwołanie. Należy jednakże tutaj zauważyć, że decyzja nr [...] znajduje się na k.63 akt administracyjnych, zaś na następnej oznaczonej numerem 66 znajduje się zawiadomienie z dnia 16 stycznia 2014 r. znak [...].

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] (znak [...]) Prezydent Miasta Świdnicy na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu wniosku strony H. i J. K. – jak wynika z uzasadnienia – również z dnia 15 kwietnia 2011 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], ponownie wskazując, że w niniejszej sprawie nie stwierdzono fałszerstwa dowodów. Odwołanie od tej decyzji wniosło Stowarzyszenie [...]", po rozpatrzeniu którego SKO w Wałbrzychu podjęło decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego. Decyzja Kolegium została zaskarżona przez w/w Stowarzyszenie do WSA we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 674/14).

Natomiast w dniu 10 marca 2014 r. do Urzędu Miejskiego w Świdnicy wpłynęło pismo [...] S.A. z dnia 5 marca 2014 r., którym wniesiono o umorzenie postępowania wszczętego w dniu 28 grudnia 2009 r. z uwagi na fakt, że w świetle obowiązujących przepisów przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest wymagany w jej przypadku raport oddziaływania na środowisko. W piśmie tym pełnomocnik strony powołał znak sprawy [...]. Takim oznaczeniem jako pierwsze zostało opatrzone pismo z dnia 16 stycznia 2014 r., którym zawiadomiono strony postępowania wznowieniowego, że ponowne rozpatrzenie sprawy uchylenia decyzji ostatecznej nr [...]nie jest możliwe w ustawowym terminie.

Mimo, że powyższy wniosek został złożony w trakcie toczącego się postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] i mimo, że w obrocie prawnym jest decyzja o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r., organ pierwszej instancji wydaje w dniu [...] marca 2014 r. decyzję nr [...] (znak [...]) o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r., powołując się na art. 105 § 2 k.p.a. Przy czym uzasadnienie powyższej decyzji ogranicza się do stwierdzenia, że pełnomocnik firmy [...] Sp. z o.o. złożył wniosek o umorzenie postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. ponieważ postępowanie administracyjne było wszczęte na wniosek strony i strona obecnie zwróciła się z wnioskiem o jego umorzenie, postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Przebieg postępowania, zarówno zakończonego decyzją ostateczną Nr [...], jak i wznowieniowego, niekompletność akt (brak w/w dokumentów i poszczególnych kart: po k.12 znajduje się k.15, po k.16 – k.19, po k.21 – k.25, po k.40 – k.42, po k.42a – k.44, po k.44 – k.49, po k.54 – k.61, po k.63 – k.66, po k.68 – k.71, brak jest również decyzji, na którą powołuje się Kolegium, tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...]) oraz brak uzasadnienia podjętej przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia [...] świadczą w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Naruszenia te z pewnością miały wpływ na wynik sprawy. To zaś prowadzi do wniosku, że podjęcie w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej było uprawnione.

Tym samym zarzut skargi naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. nie mogły zostać uwzględnione. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, organ drugiej instancji precyzyjnie ustalił stan faktyczny sprawy.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w świetle akt sprawy wniosek strony skarżącej z dnia 10 marca 2014 r. należało potraktować jako wniosek wyrażający jej stanowisko w sprawie wznowieniowej, a następnie zmierzać do zakończenia tego postępowania nadzwyczajnego. Przemawia za tym przede wszystkim fakt, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia zostało już zakończone, zaś pismo powyższe zostało złożone w trakcie postępowania wznowieniowego, które toczy się obecnie. Ponadto, żądanie w tym piśmie zawarte, tj. o umorzenie postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r., zostało w istocie już uwzględnione, bowiem decyzją nr [...] umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. z uwagi na brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o czym była już mowa wcześniej.

Sąd I instancji wskazał, że według art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne może być wszczęte z urzędu lub na wniosek strony. W sytuacji wszczęcia postępowania na zasadzie skargowości (na żądanie strony) rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania określa treść zgłoszonego żądania. Żądanie to wyznacza również stosowną normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie miała znaczenie dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Inaczej mówiąc, to żądanie strony wyznacza granice sprawy administracyjnej, której załatwienie wyznacza cel postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie pismo z dnia 10 marca 2014 r. nie wszczyna postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, bowiem sprawa ta została ostatecznie zakończona, zatem brak było podstaw do jego umorzenia. Dotyczy ono natomiast wznowienia postępowania w tej sprawie.

Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych wynika zatem, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił w dostateczny sposób przedstawionych wyżej regulacji procesowych. Tym samym uchybił również przywołanym wyżej regulacjom procesowym zwłaszcza zawartym w art. 61 § 1, art. 64 § 2 oraz w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., Sąd I instancji wskazał, że postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczęte wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. zostało już umorzone ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]. Obecnie zaś toczy się postępowanie wznowieniowe, które winno zostać zakończone. Nie ma zatem podstaw umarzać ponownie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczętego wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. Tym samym zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 40 § 1 k.p.a. nie jest zasadny. Sąd I instancji w pełni podzielił w tym zakresie stanowisko zaprezentowane przez Kolegium w odpowiedzi na skargę, że przepisy art. 552 i art. 553 § 1 kodeksu spółek handlowych wskazują, że w przypadku przekształcenia ustawodawca zdecydował się na przyjęcie zasady kontynuacji, a nie sukcesji. Spółka przekształcana staje się spółką przekształconą, a zatem zmienia jedynie formę prawną przy zachowaniu bytu prawnego. Oznacza to, że w przypadku kontynuacji nie ma poprzednika i następcy prawnego, ale istnieje ta sama spółka w zmienionej formie. "Zgodnie z treścią art. 553 § 1 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, co należy rozumieć w ten sposób, że spółka ta nie wstępuje, ale jest cały czas podmiotem tych praw i obowiązków. W takim wypadku spółka jest cały czas ex lege podmiotem tych praw i obowiązków."

Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył, że słusznie podniosło Kolegium, że mimo iż do przekształcenia [...] S.A. w [...] Sp. z o.o. doszło z dniem 7 maja 2012 r., zaś dnia 22 maja 2012 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Warszawie doszło do wykreślenia [...] S.A. z rejestru przedsiębiorców KRS, skarżąca Spółka nie powiadomiła organów prowadzących postępowanie o tym przekształceniu.

Podkreślono, że zarówno decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji były doręczane skarżącej Spółce w sposób prawidłowy do siedziby [...] Sp. z o.o. jedynie z wadliwym wskazaniem w nazwie Spółki jej rodzaju, zamiast Sp. z o.o. wskazano S.A..

Uwzględniając powyższe twierdzenie strony skarżącej, że postępowanie było dotknięte z tego powodu wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a., jak również na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., należało uznać za nieuzasadnione.

Sąd I instancji wywiódł, że Kolegium – wbrew twierdzeniu strony skarżącej – nie odniosło się w ogóle do kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, a zobowiązał organ pierwszej instancji do zakończenia postępowania wznowieniowego, które obecnie się toczy. Tym samym zarzut, że organ drugiej instancji nie przeanalizował przepisów prawa materialnego z zakresu prawa ochrony środowiska jest nieuzasadniony.

Wskazane wcześniej uchybienia obligowały zatem – zdaniem Sądu I instancji – organ odwoławczy do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł [...] Spółka z.o.o. w Warszawie zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:.

1. I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
2. a. art. 145 §1 pkt 1 lit. c oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a., jak również w zw. z przepisami art. 6, 7, 8, 11, 77 § 1, 105 § 1 i 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oddalenie skargi zamiast jej uwzględnienia w wyniku:
3. - powielenia omyłki organów I i II instancji i w rezultacie błędnego przyjęcia, że decyzja organu I instancji została wydana w trybie art. 105 § 2 k.p.a., podczas gdy w sprawie zastosowany został tryb wskazany art. 105 § 1 k.p.a. - a w rezultacie niezastosowania przez sąd I instancji ww. przepisu art. 105 § 1 k.p.a. jako adekwatnej do stanu faktycznego sprawy podstawy decyzji organu I instancji, podczas gdy w sprawie nastąpiło umorzenie postępowania w związku z jego obiektywną bezprzedmiotowością;
4. - nieuwzględnienia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i błędnego utrzymania w mocy decyzji organu II instancji uchylającej decyzję organu I instancji zamiast jej uchylenia, pomimo iż w świetle okoliczności faktycznych sprawy decyzja organu I instancji odpowiadała prawu;

u

1. - art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności:

pominięcie, że uchylona decyzja organu I instancji wydana została w związku z brakiem podstawy prawnej do wydania w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również nieuwzględnienie, iż decyzja organu I instancji została wydana w związku z wnioskiem pełnomocnika skarżącej wskazującym na bezprzedmiotowość postępowania, nie zaś na brak dalszego zainteresowania prowadzeniem tegoż postępowania;

1. - art. 12 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i pominięcie, że działanie organu I instancji polegające na umorzeniu postępowania było zasadne również w świetle konieczności działania przez organy administracji w sprawie "wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia".
2. b. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wskazanie, jakie ustalenia faktyczne i prawne stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, w szczególności niewyjaśnienie, na jakiej podstawie uznano umorzenie postępowania za przedwczesne;
3. I. naruszenie prawa materialnego, to jest:

1. a. art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że organ I instancji powinien dalej prowadzić postępowanie w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji tak, jak w przypadku przedsięwzięcia zaliczanego do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. pkt 8 rozporządzenia oraz przedłożonej przez inwestora a znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji inwestycji wynika, że przedmiotowa stacja bazowa nie stanowi tego typu przedsięwzięcia, a więc wydanie przez organ I instancji decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego było zasadne, a obecnie skarżona decyzja organu II jest błędna,

, b. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie uznania za celowe dalszego prowadzenia postępowania — błędne zakwalifikowanie przedmiotowego przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z treści właściwie zastosowanych przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia i przedłożonej przez inwestora, a znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji inwestycji wynika, że przedmiotowa stacja bazowa taką inwestycją nie jest.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniósła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu i zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu wskazano, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. ponieważ Sąd wskazuje, że umorzenie postępowania było przedwczesne, a nie podaje jakie istotne elementy stanu faktycznego nie zostały przez organ I instancji ustalone i rozpoznane. Zgodnie zaś z zasadą szybkości postępowania posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do celu należało umorzyć postępowanie.

H. K. i J. K. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej.

W piśmie z dnia 11 października 2016 r. skarżąca kasacyjnie wskazała na nieważność postępowania przed Sądem I instancji polegające na naruszeniu art. 33 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 32 p.p.s.a. poprzez doręczenie zawiadomienia o terminie rozprawy oraz odpisu wyroku nieistniejącej już [...] S.A., a w rezultacie niezapewnienie udziału w postępowaniu [...]Spółce z.o.o.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej powoływanej również jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Z uwagi na podniesiony w piśmie z dnia 11 października 2016 r. zarzut nieważności postępowania w pierwszej kolejności należało odnieść się do powyższej kwestii. Skarżąca kasacyjnie wywodziła w powyższym piśmie, że zawiadomienie o terminie rozprawy, jak i odpis wyroku zostało doręczone nieistniejącej już [...] S.A. z błędnym wskazaniem pełnomocnika.

Z akt sprawy wynika, ze zawiadomienie o terminie rozprawy zostało doręczone pełnomocnikowi [...] Spółki z.o.o M. C. na adres W. ul. [...]. Takie dane znajdują się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru doręczenia zawiadomienia o terminie rozprawy. Zawiadomienie to, co wynika z pieczątki na nim umieszczonej – odebrała [...] Spółka z.o.o. Podkreślić przy tym należy, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł w imieniu [...] Spółki z.o.o. M. C., który przedłożył stosowne pełnomocnictwo. Wniosek o uzasadnienie w imieniu skarżącej kasacyjnie został wniesiony także przez działającego w jej imieniu pełnomocnika M. C. i temu pełnomocnikowi został też doręczony. Podniesione więc zarzuty dotyczące nieważności postępowania przed Sądem I instancji z powodu niezapewnienia w nim udziału skarżącej kasacyjnie są całkowicie nieuzasadnione.

Skarga kasacyjna zaś nie zawiera uzasadnionych podstaw, a wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności zauważyć należy, że niezrozumiały jest pierwszy postawiony w niej zarzut, a dotyczący powielania omyłki organów I i II instancji i w rezultacie błędnego przyjęcia, że decyzja organu I instancji została wydana w trybie art. 105 § 2 k.p.a., podczas gdy w sprawie zastosowany został tryb wskazany art. 105 § 1 k.p.a. - a w rezultacie niezastosowania przez sąd I instancji ww. przepisu art. 105 § 1 k.p.a. jako adekwatnej do stanu faktycznego sprawy podstawy decyzji organu I instancji, podczas gdy w sprawie nastąpiło umorzenie postępowania w związku z jego obiektywną bezprzedmiotowością.

Otóż decyzja będąca przedmiotem postępowania wznowieniowego z dnia 25 lutego 2010 r. wydana przez Prezydenta Miasta Świdnicy nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia została oparta o treść art. 105 § 1 k.p.a. Nie była ona jednak przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż Sąd ten kontrolował decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2014 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta Świdnicy z dnia [...] marca 2014 r. umarzającą postępowania o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia w oparciu o art. 105 § 2 k.p.a. Zarzut skargi kasacyjnej jest o tyle niezrozumiały, że w decyzji z dnia [...] marca 2014 r. wyraźnie stwierdzono, że umorzenie postępowania następuje w oparciu o przepis art. 105 § 2 k.p.a. Wojewódzki Sad Administracyjny podzielił zaś zapatrywanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że wniosek o umorzenie postępowania w oparciu o art. 105 § 2 k.p.a. złożony w postępowaniu wznowieniowy nie może zostać uwzględniony jako bezprzedmiotowy.

Powyższe twierdzenie jest nieuprawnione, gdyż w przypadku prawidłowego wszczęcia postępowania wznowieniowego organ, w oparciu o art. 149 § 2 k.p.a., prowadzi postępowanie co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Na etapie więc rozpoznawania przez organ istotny sprawy nie jest wykluczone umorzenie postępowania w wyniku cofnięcia wniosku dotyczącego istoty sprawy, po spełnieniu oczywiście warunków z art. 105 § 2 k.p.a. oraz przy zastosowaniu treści art. 151 § 1 pkt k.p.a. to jest po uprzednim uchyleniu decyzji dotychczasowej.

W konsekwencji więc zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wywiódł, że wydanie decyzji z dnia [...] marca 2014 r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] firmy [...] S.A., Nr [...] lokalizowanej w S. przy ul. [...] (dz. Nr [...] obręb [...])" skutkowało jednoczesnym istnieniem dwóch decyzji co do tego samego przedmiotu. Przemawiało to za zasadnością utrzymania w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego o uchyleniu decyzji z dnia [...] marca 2014r.

Podkreślić należy, że skarżąca kasacyjnie w piśmie z dnia 5 marca 2014 r. (data wpływu 10 marca 2014r.) nie cofnęła wniosku w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, ale wskazywała na przesłanki z art. 105 § 1 k.p.a w zakresie jego bezprzedmiotowości. Uchylenie więc decyzji organu I instancji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze faktycznie umożliwia rozpoznanie sprawy zgodnie ze stanowiskiem skarżącej zawartym w piśmie [...] Spółka z.o.o z dnia 5 marca 2014 r., oczywiście o ile zostaną spełnione przesłanki do wszczęcia postępowania wznowieniowego. W tym zakresie przesądza to o zasadności zarzutu naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie przez organy, a następnie Sąd I instancji, że skarżąca kasacyjnie cofnęła wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Nie ma to jednak wpływu na trafność wydanego przez Sąd I instancji wyroku oddalającego skargę.

Zwrócić należy uwagę, że Sąd I instancji uznał za prawidłowe twierdzenia organu odwoławczego, iż w pierwszej kolejności organ I instancji winien wyjaśnić czy postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek małżonków H. i J. K. W sytuacji zaś kiedy postępowanie zostało wszczęte na wniosek, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w pierwszej kolejności należy ustalić czy został zachowany termin do złożenia takiego wniosku. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na ustalenie w pierwszej kolejności przesłanek umożliwiających wszczęcie postępowania wznowieniowego. Dopiero bowiem po ich ustaleniu można będzie ocenić, czy zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania wznowieniowego, czy też do odmowy jego wszczęcia (w przypadku gdy to postępowanie nadzwyczajne zostaje wszczęte na wniosek). Badanie merytoryczne sprawy, do którego odnoszą się w większości zarzuty skargi kasacyjnej będzie możliwe dopiero na kolejnym etapie postępowania, po zbadaniu że zachowane zostały przesłanki formalne do wszczęcia postępowania wznowieniowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odnosił się do powyższych kwestii, gdyż ocenił jako prawidłową decyzję kasatoryjną organu II instancji nakazujące w pierwszej kolejności wyjaśnić organowi I instancji, czy postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte z urzędu czy na wniosek, a w tym drugim przypadku zbadać spełnienie warunków formalnych tego wniosku.

Z powyższych względów zarzuty naruszenia prawa materialnego, to jest art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska są nieuzasadnione.

Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest także zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 12 k.p.a. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej nie można stwierdzić, iż zasada szybkości postępowania nakazuje wydawanie przez organ rozstrzygnięć posługując się przy tym najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia spraw, bez uwzględnienia oceny legalności zapadłych w tym postępowaniu decyzji. W rozumieniu skarżącej takim najprostszym środkiem zmierzającym do załatwienia sprawy jest umorzenie postępowania administracyjnego. Zapatrywanie takie jest nieuprawnione albowiem zadaniem organu jest nie tylko szybkie ale i wnikliwe zbadanie sprawy we wszystkich jej aspektach mających znaczenie dla wyniku rozstrzygnięcia.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób szczegółowy wyjaśnił motyw, którymi kierował się przy oddaleniu skargi i w sposób drobiazgowy przywołał stan faktyczny sprawy.

Z powyższych względów skarga kasacyjna jako nieusprawiedliwiona podlegała oddalaniu w oparciu o art. 184 p.p.s.a.