Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2171/15, oddalił skargę D. B., na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji.
Powyższy wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (przywoływany dalej w skrócie jako "PINB" lub "organ I instancji") decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nakazał D. B. inwestorowi i właścicielowi obiektu, rozbiórkę budynku mieszkalnego murowanego o wymiarach 4,35m x 6,10m, 1,75m x 2,20m i 1,50m x 3,50m, powierzchni zabudowy 35,63 m2, zbudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...].
D. B., wnioskiem z [...] grudnia 2014 r., wystąpiła do organu I instancji o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB z [...] kwietnia 2012 r. oraz o wstrzymanie jej wykonania.
PINB w [...] postanowieniem z [...] maja 2015 r., wydanym na podstawie art. 152 § 1 w zw. z art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz. 267) – dalej w skrócie "k.p.a.", odmówił wstrzymania wykonania decyzji z [...] kwietnia 2012 r. Zdaniem organu I instancji w tej sprawie nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 152 § 1 k.p.a., które mogłyby skutkować koniecznością wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej z [...] kwietnia 2012 r. Argumentacja przedstawiona we wniosku D. B. nie uprawdopodobniła wystąpienia przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. PINB podkreślił, że wnioskodawczyni brała osobiście czynny udział jako strona postępowania, a po ustanowieniu pełnomocnika działała przez pełnomocnika (pełnomocnictwo z 13 grudnia 2011 r., przedstawione PINB [...] stycznia 2012 r.). Dodatkowo organ zauważył, że postanowieniem z [...] maja 2015 r., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z [...] kwietnia 2012 r.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (przywoływany dalej w skrócie jako "MWINB", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu zażalenia D. B., postanowieniem z [...] lipca 2015 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podał, że [...] grudnia 2014 r. do PINB wpłynął, nadany [...] listopada 2014 r., wniosek D. B. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją PINB z [...] kwietnia 2012 r., która na podstawie art. 48 Prawa budowlanego nakazywała skarżącej rozbiórkę budynku mieszkalnego, murowanego o powierzchni zabudowy 35,63m2, na działce nr ewid. [...], w miejscowości [...], gmina B. W ocenie [...]WINB, postanowienie organu I instancji nie narusza art. 152 § 1 k.p.a. Wprawdzie PINB skupił się w uzasadnieniu postanowienia na ocenie zasadności wniosku o wznowienie postępowania, w którego treści skarżąca powołała przesłankę wynikającą z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to jednak odmowa wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia z [...] kwietnia 2012 r. powinna wynikać z faktu, iż wskazany wniosek złożony został z uchybieniem terminu.
Mianowicie, wniosek o wznowienie postępowania nadany został na adres PINB w [...], za pośrednictwem Poczty Polskiej [...] listopada 2014 r. Z akt sprawy wynika natomiast, że decyzja ostateczna PINB z [...] kwietnia 2012 r. doręczona została pełnomocnikowi skarżącej [...] kwietnia 2012 r. W aktach sprawy znajduje się kopia pełnomocnictwa udzielonego [...] grudnia 2011 r. przez wnioskodawczynię adwokatowi M. D., które wpłynęło do organu - [...] stycznia 2012 r. Zakres pełnomocnictwa obejmował sprawę administracyjną dotyczącą zabudowy działki nr [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Obejmował zatem także postępowanie odwoławcze zakończone decyzją ostateczną PINB w przedmiocie rozbiórki. Pełnomocnictwo zostało cofnięte pismem skarżącej dopiero w dniu [...] grudnia 2014 r. W dacie wydania decyzji, PINB stosownie do treści art. 40 § 2 k.p.a., skierował rozstrzygnięcie na adres pełnomocnika.
Wiedza pełnomocnika o decyzji administracyjnej jest tożsama z wiedzą strony, a dzień, w którym pełnomocnik dowiedział się o decyzji odnosi się do reprezentowanej przez niego strony. Skarżąca posiadała zatem wiedzę o treści decyzji PINB z [...] kwietnia 2012 r., w dniu [...] kwietnia 2012 r. Zatem wniosek z [...] listopada 2014 r. o wznowienie postępowania administracyjnego został złożony z naruszeniem ustawowego terminu na dokonanie tej czynności. Nie została wobec tego spełniona przesłanka, umożliwiająca wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB z [...] kwietnia 2012 r. Z tego powodu PINB w [...] postanowieniem z [...] maja 2015 r. odmówił wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie.
Powyższe rozstrzygnięcie D. B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie z powodu naruszenia przepisów art. 15 k.p.a., art. 152 § 1 k.p.a., art. 7 i art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. 9 i 10 k.p.a. Zdaniem skarżącej pełnomocnik nie był prawidłowo umocowany, a w rezultacie doręczenia dokonywane na jego adres były nieskuteczne. Strona nie miała informacji o decyzji, dowiedziała się o niej [...] października 2014 r. Według skarżącej organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów dotyczących wadliwości pełnomocnictwa oraz nieskuteczności doręczeń, co uniemożliwiło zweryfikowanie zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Pełnomocnictwo udzielone M. D. nie obejmowało postępowań prowadzonych przez PINB dotyczących nakazania rozbiórki obiektów. Doręczenie decyzji nakazującej rozbiórkę na adres rzekomego pełnomocnika dokonano z naruszeniem art. 39 k.p.a. oraz art. 40 § 2 k.p.a. Wskazane pisma nie były przekazywane skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko organu II instancji o braku podstaw prawnych do wstrzymania wykonania decyzji PINB z [...] kwietnia 2012 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji odwołując się do brzmienia art. 152 § 1 k.p.a. stwierdził, że organ wydając postanowienie o odmowie wstrzymania decyzji PINB, wziął pod uwagę dostępne na tym etapie postępowania okoliczności faktyczne i prawne, przede wszystkim materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy zakończonej dotychczasową decyzją i na tej podstawie ocenił, że nie istnieją podstawy do przyjęcia, iż decyzja zostanie uchylona. Wstrzymanie wykonania decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. jest traktowane jako środek ostateczny, oparty na udokumentowanych i wiarygodnych materiałach dowodowych. Zbyt szybkie wstrzymanie wykonania decyzji, niepoparte dostatecznie udokumentowanymi dowodami na istnienie przesłanek, wskazujących na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji, może stanowić naruszenie zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej.
Ponadto, organ oceniając zaistnienie, bądź nie, przesłanek z art. 152 § 1 k.p.a. nie musi w tym celu prowadzić postępowania wyjaśniającego na zasadach określonych w art. 7 i art. 77 k.p.a. Wystarczy, że w wyniku wstępnej oceny uzna, że nie zachodzą okoliczności obligujące go do zastosowania wymienionego przepisu. O dużym prawdopodobieństwie uchylenia decyzji w rozumieniu art. 152 § 1 k.p.a. można mówić bowiem wówczas, gdy bez konieczności przeprowadzania szczegółowej analizy materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy oraz dowodów i argumentów przedstawionych przez stronę postępowania jak również bez konieczności dokonywania szczegółowej analizy przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, możliwe jest stwierdzenie, że decyzja zostanie uchylona.
Wobec powyższego Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego i stwierdził, że skoro nie została spełniona przesłanka umożliwiająca wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] kwietnia 2012 r., to brak było podstaw do wstrzymania wykonania tej decyzji. Zresztą z tego powodu postanowieniem z [...] maja 2015 r., PINB w [...] odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wspomnianą decyzją. Według Sądu I instancji w art. 152 k.p.a. jest mowa o "prawdopodobieństwie uchylenia decyzji", dlatego też nie można przyjąć, że sam zarzut braku udziału w postępowaniu, który jedynie może, lecz nie musi doprowadzić do uchylenia ostatecznej decyzji wskutek wznowienia postępowania, daje podstawy do stwierdzenia zaistnienia powyższej przesłanki. Przede wszystkim jednak, w przedmiotowej sprawie wniosek z [...] listopada 2014 r., o wznowienie postępowania, został złożony z naruszeniem ustawowego terminu na dokonanie tej czynności.
Z akt sprawy wynika, że decyzja PINB w [...] z [...] kwietnia 2012 r. doręczona została pełnomocnikowi skarżącej [...] kwietnia 2012 r. Pełnomocnictwo udzielone zostało przez wnioskodawczynię adwokatowi M. D. [...] grudnia 2011 r. (data wpływu do PINB w [...] - [...] stycznia 2012 r.). Zakres pełnomocnictwa obejmował sprawę administracyjną dotyczącą zabudowy działki nr [...]położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Obejmował także postępowanie odwoławcze zakończone decyzją organu powiatowego. Pełnomocnictwo zostało cofnięte skutecznie pismem skarżącej dopiero [...] grudnia 2014 r. W dacie wydania decyzji, PINB prawidłowo, stosownie do art. 40 § 2 k.p.a., skierował rozstrzygnięcie na adres pełnomocnika. Wiedza pełnomocnika o decyzji administracyjnej jest bowiem tożsama z wiedzą strony, a dzień, w którym pełnomocnik dowiedział się o decyzji również odnosi się do reprezentowanej przez niego strony.
Stąd wynika, że w dniu [...] kwietnia 2012 r. skarżąca miała wiedzę o treści decyzji PINB z [...] kwietnia 2012 r. Wobec tego wniosek o wznowienie postępowania z [...] listopada 2014 r., został złożony z naruszeniem ustawowego terminu na dokonanie tej czynności. W przekonaniu Sądu I instancji powyższe wykluczało pozytywne załatwienie wniosku skarżącej w części dotyczącej wstrzymania wykonania decyzji z [...] kwietnia 2012 r. Jednocześnie WSA stwierdził, że nie można zarzucić organom obrazy przepisów prawa procesowego wskazanych w skardze, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie.
W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. B. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna została oparta na następujących podstawach:
- 1. naruszeniu przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 152 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy ta zasługiwała na uwzględnienie, bowiem organy administracji wadliwie odmówiły wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki wznowienia określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a wniosek o wznowienie został złożony w terminie określonym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., a zatem w sytuacji, w której istniało wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego;
- 2. naruszeniu przepisów postępowania, a to art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie zawartego w skardze zarzutu naruszenia przez organ administracji przepisu art. 15 k.p.a. oraz sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający pełną weryfikację sposobu sprawowania kontroli sądowoadministracyjnej przez Sąd I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.
Rozpoznając niniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził przesłanek nieważności postępowania określonych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznawał skargę kasacyjną w granicach podniesionych w niej zarzutów, z których żaden nie zawiera usprawiedliwionych podstaw prawnych.
Przede wszystkim chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 152 § 1 k.p.a. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrok Sądu I instancji oddalający skargę D. B. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie wstrzymania wykonania decyzji odpowiada prawu. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie nie zachodziły przesłanki do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i usunięcia z obrotu prawnego wspomnianego wyżej rozstrzygnięcia z powodu naruszenia przez organ przepisów procedury administracyjnej mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawione przez Sąd I instancji przesłanki oddalenia skargi nie pozwalały na zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Podstawę prawną poddanego kontroli Sądu I instancji postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie wstrzymania wykonania decyzji PINB z dnia [...] kwietnia 2012 r. stanowił art. 152 § 1 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania.
Jak trafnie argumentował Sąd I instancji w ślad za organem orzekającym, warunkiem podjęcia postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji w ramach postępowania wznowieniowego jest przekonanie organu, powzięte w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy, że w wyniku wznowienia postępowania dojdzie do uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej. W orzecznictwie NSA podkreśla się, że organ powinien być wstępnie przekonany o tym, że nastąpi skuteczne wznowienie postępowania, a w jego wyniku dojść może do uchylenia decyzji. Norma art. 152 k.p.a. winna być oceniana w zestawieniu z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., ale także z art. 146 k.p.a., ponieważ dla wydania postanowienia w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a. nie będzie podstaw w przypadku zaistnienia sytuacji uniemożliwiającej wznowienie postępowania, czy uchylenie decyzji stanowiącej przedmiot postępowania wznowieniowego. Zawarta w art. 152 § 1 k.p.a. regulacja uzależnia wstrzymanie wykonania decyzji od tego, czy zachodzi "prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania".
Ocena tego prawdopodobieństwa musi być dokonana przez pryzmat możliwości zaistnienia w sprawie zgłoszonej we wniosku podstawy wznowienia postępowania, w świetle zebranego dotychczas materiału dowodowego oraz możliwości uchylenia badanej decyzji (wyroki NSA z: 15 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1000/16 – Lex nr 2446964, 10 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 295/10 – Lex nr 1071256, 18 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2178/14 – dostępny pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją PINB z [...] kwietnia 2012 r. o nakazaniu D. B. rozbiórki budynku mieszkalnego, zrealizowanego bez pozwolenia na budowę, na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...] oraz wstrzymania wykonania tej decyzji. Jako podstawę prawną wniosku o wznowienie postępowania powołała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc okoliczność, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Skarżąca argumentowała, że w toku postępowania administracyjnego występowała osobiście, a nie przez pełnomocnika, zatem nie doręczono jej decyzji nakazującej rozbiórkę. Analiza powyższych okoliczności w świetle przesłanek warunkujących zastosowanie art. 152 § 1 k.p.a. i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego pozwala bez wątpienia podzielić stanowisko Sądu I instancji wywiedzione w ślad za organem odwoławczym, że w sytuacji, gdy nie została spełniona przesłanka umożliwiająca wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją PINB z [...] kwietnia 2012 r., brak było podstaw prawnych do wstrzymania wykonania tej decyzji w trybie art. 152 § 1 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że skarżąca kasacyjnie w toku postępowania administracyjnego była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata M. D., czego dowodem jest dokument pełnomocnictwa udzielonego w dniu [...] grudnia 2011 r., przedłożony PINB w dniu [...] stycznia 2012 r. Co więcej, skarżąca osobiście brała czynny udział w postępowaniu.
Użyty w treści pełnomocnictwa zwrot "w sprawie administracyjnej dotyczącej zabudowy działki [...], gm. [...] nr ew. [...]", pozwala z całą pewnością stwierdzić, iż jego zakres był bardzo szeroki i bezspornie obejmował sprawę rozbiórki budynku mieszkalnego, zakończoną ostateczną decyzją PINB, względem której skarżąca kasacyjnie domagała się wznowienia postępowania. Faktem jest również, że w aktach sprawy niniejszej oprócz oryginału pełnomocnictwa znajduje się pismo D. B. z [...] kwietnia 2012 r. (data wpływu do organu – [...] kwietnia 2012 r.), w treści którego skarżąca prosiła PINB o przesyłanie wszystkich uwag, postanowień i decyzji pełnomocnikowi M. D., na wskazany w piśmie adres. Błędne jest wobec tego przekonanie skarżącej kasacyjnie o nieskuteczności udzielonego pełnomocnictwa, które co ma niebagatelne znaczenie w sprawie, zostało wypowiedziane [...] grudnia 2014 r., po złożeniu wniosku o wznowienie postępowania i wstrzymanie wykonania decyzji.
Skutkiem procesowym ustanowienia przez stronę pełnomocnika jest wynikający expressis verbis z art. 40 § 2 k.p.a., obowiązek organu doręczania wszystkich pism procesowych, w tym orzeczeń (decyzji i postanowień), pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Udzielenie pełnomocnictwa jest wyłącznie decyzją strony, która powinna zdawać sobie sprawę z tego, że wszelkie działania bądź zaniechania pełnomocnika odnoszą skutek w stosunku do niej. Wobec tego prawidłowe doręczenie decyzji PINB o nakazie rozbiórki w dniu [...] kwietnia 2012 r. pełnomocnikowi ma ten sam skutek prawny, co doręczenie decyzji stronie. Nie budzi wobec tego wątpliwości, że skarżąca w dniu [...] kwietnia 2012 r. posiadała wiedzę o treści decyzji z [...] kwietnia 2012 r., a jej wniosek o wznowienie postępowania z dnia [...] listopada 2014 r. został złożony z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 148 § 2 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] PINB odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzja tego organu z [...] kwietnia 2012 r. Reasumując, w sytuacji, gdy nie została spełniona przesłanka umożliwiająca wznowienie postępowania, a ponadto wniosek o wznowienie postępowania złożono z uchybieniem ustawowego terminu, pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji PINB było prawnie niemożliwe.
Skoro zatem postanowienie [...]WINB nie naruszało art. 152 § 1 k.p.a., Sąd I instancji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., prawidłowo oddalił skargę D. B. W ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadniony uznał również zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 134 § 1 i 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nierozpoznanie zawartego w skardze zarzutu naruszenia przez organ administracji art. 15 k.p.a. oraz sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający pełną weryfikację sposobu sprawowania kontroli sądowoadministracyjnej przez Sąd I instancji. Zdaniem NSA, Sąd I instancji rozpoznał właściwą sprawę w jej granicach, dokonał gruntownej analizy sprawy, dając temu wyraz w obszernym i wyczerpującym uzasadnieniu swego stanowiska.
Zauważyć należy, że normie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wojewódzki mógłby uchybić jedynie wówczas, gdyby strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy okoliczności i dowody, które Sąd ten pominął, względnie, gdyby w postępowaniu, którego dotyczy skarga, popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów Sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku. Jeśli zaś chodzi o uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, to zawiera ono zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, wskazanie zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko organu (pozostałych stron) oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego. Zaskarżony wyrok Sądu I instancji posiada więc wszystkie elementy enumeratywnie określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., co – wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej - umożliwia jego kasacyjną kontrolę.
Sam fakt, że WSA w Warszawie w uzasadnieniu wyroku stwierdził, iż nie można organom zarzucić obrazy przepisów wskazanych w skardze, które mogłyby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie, nie ustosunkowując się wprost do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia przez organ art. 15 k.p.a., nie oznacza, że zaskarżony wyrok narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Sama okoliczność, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się szczegółowo do wszystkich argumentów strony, stanowi istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli rzutować na treść podjętego rozstrzygnięcia, czego w rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie wykazał. Wreszcie o wadliwości uzasadniania wyroku nie może świadczyć fakt, że skarżąca kasacyjnie prezentuje zgoła odmienne stanowisko w sprawie, aniżeli Sąd I instancji, podejmując w tym zakresie niepopartą konkretnymi dowodami polemikę.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę kasacyjną.