Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 3011/12 oddalił skargę K. L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy:
Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w/w decyzją z dnia [...] września 2012 r., po rozpatrzeniu odwołań P. B., J. B., W. J. i L. J., I. i T. M. oraz J. M., uchylił w części decyzję Wojewody Ś. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie w ciągu drogi wojewódzkiej nr [...] obwodnicy centrum miasta K. od km [...] do km [...] oraz rozbudowie drogi wojewódzkiej nr [...] od km [...] do km [...] na terenie miasta i gminy K. i gminy R. wraz z przebudową istniejącej sieci uzbrojenia terenu i przebudowie dróg innych kategorii i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy oraz uchylił w części dotyczącej działek nr [...] oraz [...], położonych w obrębie [...], i przekazał w tym zakresie sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, zaś w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Wojewody Ś. Skargę na w/w decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej złożył K. L., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działki [...] w obrębie [...] (przed podziałem) i włączenia do realizacji inwestycji działek [...] i [...] (po podziale) ich właściciela Z. L. jako strony.
Skarżący dołączył do skargi zawiadomienie Sądu Rejonowego w K. [...] Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia [...] lipca 2011 r., z którego wynika, że umową darowizny sporządzonej w dniu [...] czerwca 2011 r. w formie Aktu Notarialnego Rep. A numer [...] nastąpiła zmiana właściciela działki nr [...] obręb [...], i właścicielem działki, której podział został zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest Z. L. a nie, jak poprzednio, K. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarżący nie ma interesu prawnego do wniesienia skargi na decyzję Ministra z dnia [...] września 2012 r. nr [...], jako że nie przysługują mu żadne prawa rzeczowe do nieruchomości objętej planowaną inwestycją, i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K. L., zaskarżając wyrok w całości, zarzucając:
- - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 p.p.s.a. w związku z art. 31 p.p.s.a. polegające na braku skierowania do skarżącego wezwania o dostarczenie od swojego syna Z. L. pełnomocnictwa do występowania w sprawie w sytuacji w której z treści skargi, w tym ze sposobu formułowania wypowiedzi, użytego słownictwa oraz używanej argumentacji wynika, że nie jest on osobą obeznaną ze stosowaniem prawa i posiadającą wykształcenie pozwalające na swobodne i precyzyjne formułowanie pism procesowych zaś stroną postępowania winien od momentu przeniesienia własności nieruchomości być jego syn Z. L. ewentualnie
- - naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 p.p.s.a. w związku z art. 6 p.p.s.a. w związku z art. 9 k.p.a. polegające na braku skierowania do skarżącego w toku postępowania sądowego stosownego pouczenia o jego prawach i obowiązkach, w sytuacji w której pouczenie takie było ze wszech miar nakazane.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Skarżący w skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyraźnie wskazał, że składa skargę "w imieniu własnym". Wbrew zatem twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, brak było podstaw do skierowania do skarżącego wezwania o dostarczenie pełnomocnictwa do występowania w sprawie w imieniu Z. L. W tym stanie rzeczy, za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 31, jak również art. 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.