Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 02 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 81/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Ł. F. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] listopada 2013 r. nr[...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] października 2013 r. nr [...] oraz orzekł o kosztach postępowania.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] Prezydenta Miasta Gdańska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 139 poz. 993 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu Ł. F. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. W. w G., który to lokal jest w użytkowaniu wieczystym Polskiego Związku Działkowców [...].
Z ustaleń organu I instancji stanowiących podstawę do wydania przez ten organ decyzji o wymeldowaniu Ł. F. z miejsca pobytu stałego wynikało, że osoba ta opuściła przedmiotowy lokal w lutym 2012 r. w związku z wyjazdem do H. w celach zarobkowych. Po powrocie do kraju w sierpniu 2012 r. zamieszkał w G. w mieszkaniu siostry. W spornym lokalu nie przebywa stale z powodu braku właściwych warunków zamieszkania (brak ogrzewania, brak wody, lokal zagrzybiony). Wskazano, że w lokalu tym Pan Ł. F. zamieszkiwał wraz ze swoją rodziną na podstawie kolejnych umów najmu, użyczenia i użytkowania lokalu zawieranych z Polskim Związkiem Działkowców [...]. Kiedy w 2010 r. rodzina zaczęła wysuwać roszczenia o przeprowadzenie remontu, PZD wypowiedział im umowę i założył sprawę o wydanie nieruchomości. Oględziny lokalu potwierdziły, że lokal nie jest używany, m.in. z uwagi na brak rzeczy świadczących o zamieszkiwaniu osób, odłącznie urządzeń i zły stan techniczny.
Ł. F. uzależnia swój powrót do mieszkania od przeprowadzenia przez PZD niezbędnego remontu oraz od zawarcia porozumienia z nim oraz Rodzinny Ogród Działkowy "P.". Organ uznał, że skoro osoba ta oświadczyła, że nie zamieszkuje w lokalu od około roku, lokal nie stanowi jego centrum życiowego, to zasadnym było jego wymeldowanie. Organ zauważył, że oświadczenie o powrocie do spornego mieszkania po przeprowadzeniu remontu przez PZD, nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. Rozstrzygnięcia w sprawach meldunkowych nie mogą być bowiem uzależnione od zdarzeń przyszłych.
W odwołaniu Ł. F. uznał wydaną decyzję za krzywdzącą. Wskazał, że w przedmiotowym lokalu jego rodzina zamieszkiwała od 1953 r. na podstawie umów zawartych z ROD "P." i przez ten czas lokal nie był remontowany. Rodzina samodzielnie przeprowadziła remont generalny w całym mieszkaniu w 2008 r. Na skutek zaniedbań administratora członkowie rodziny nie zamieszkują w spornym budynku, również z uwagi na to, że część z nich to starsze i schorowane osoby. Zamiarem wszystkich zameldowanych pozostaje jednak stały pobyt w spornym lokalu, co wyłącza możliwość zastosowania w sprawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr[...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, uznając, że wymogi wymeldowania określone w art. 15 ust. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zostały spełnione. Zdaniem organu odwoławczego świadczy o tym zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Jednoznacznie wskazuje on na okoliczność niezamieszkiwania Ł. F. wraz z rodziną w miejscu pobytu stałego. Oględziny lokalu potwierdziły także bezsprzecznie zły stan lokalu. Złożone w sprawie wyjaśnienia tj., że rodzina powróci do lokalu, gdy zostanie wyremontowany, potwierdziły zaś powody jego opuszczenia przez rodzinę. Organ uznał, że Ł. F. wskazywał, że decyzja o opuszczeniu lokalu została podjęta dobrowolnie, z uwagi na stan zdrowia ojca i babci, który nie pozwalał na zamieszkiwanie w lokalu będącym w złym stanie technicznym. Polski Związek Działkowców nie dysponuje środkami finansowymi, które można byłoby przeznaczyć na remont spornego lokalu, dlatego roszczenie rodziny w tej kwestii nie zostanie spełnione.
Rodzinie nie przysługuje prawo najmu, a właściciel spornej nieruchomości nie jest zainteresowany przeprowadzeniem remontu, a co istotne chce odzyskać nieruchomość, w związku z czym zainicjował przed sądem postępowanie o wydanie spornej nieruchomości.
Organ odwoławczy wskazał, że sam zamiar zamieszkiwania w lokalu, uzależniony od przeprowadzenia przez właściciela remontu, nie może być przesłanką uzasadniającą zmianę decyzji organu I instancji. Zamiar przebywania w spornym lokalu musiałby być bowiem połączony z przebywaniem odwołującego się w miejscu pobytu stałego i koncentrowaniu tam swoich interesów życiowych, czego nie stwierdzono w przedmiotowej sprawie. Podkreślono, że zawarte w odwołaniu zarzuty skoncentrowały się na wskazaniu okoliczności, które doprowadziły rodzinę do opuszczenia lokalu - a zatem na złym stanie technicznym i braku dobrej woli właściciela do przeprowadzenia remontu. Z tego względu kwestie te nie mogły mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Ponadto gdyby Ł. F. miał zamiar stałego zamieszkiwania w lokalu, mógłby sam doprowadzić go do stanu używalności, zatem jego decyzję o opuszczeniu lokalu uznano za trwałą i dobrowolną.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Ł. F. zarzucił, że decyzja Wojewody Pomorskiego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 77 § 1 K.p.a. - wobec czego wniósł o jej uchylenie. Organy oparły rozstrzygnięcie na błędnym ustaleniu, że skarżący trwale opuścił miejsce pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się, pomimo, że okoliczność ta nie została potwierdzona żadnym obiektywnym dowodem. Faktycznie opuszczenie lokalu przez skarżącego nie wiązało się z trwałym zamiarem pobytu w innym lokalu, a było podyktowane wyłącznie złym stanem technicznym lokalu, który nie spełnia standardów mieszkaniowych, co jest jedynym powodem czasowego opuszczenia go przez skarżącego.
Skarżący nie ma środków na wyremontowanie lokalu. Pomimo to wraz z rodziną podjął działania w celu wyremontowania lokalu, zwracając się z wnioskiem o przywrócenie należytego stanu technicznego do PZD. W jego ocenie fakt, iż wraz z rodzicami, z uwagi na niezaprzeczalną konieczność opiekowania się chorym ojcem, w chwili obecnej przebywa w mieszkaniu siostry w G., nie może stanowić podstawy do uznania, że z własnej woli opuścił lokal w G., skoro ma zamiar pobytu właśnie w lokalu przy ul. W. [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 02 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 81/14, uwzględnił skargę Ł. F. i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] października 2013 r., uznał bowiem, że zaskarżone decyzje podjęte zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego i prawa materialnego. Mając na uwadze treść art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych Sąd stwierdził, że dla prawidłowego orzeczenia o wymeldowaniu Ł. F. z lokalu przy ul. W. [...] w G. niezbędne było ustalenie, że Ł. F. w chwili orzekania w lokalu tym nie zamieszkuje i opuścił trwale i dobrowolnie wskazany lokal.
Sąd zaznaczył, że fakt zameldowania ma charakter ewidencyjny, rejestracyjny i powinien odzwierciedlać istniejący stan faktyczny, wskazywać aktualne miejsce pobytu osób i tylko tym celom ma służyć.
Sąd stwierdził, że okoliczności niezbędne do orzeczenia o wymeldowaniu ze spornego lokalu Ł. F. nie zostały stwierdzone w postępowaniu dowodowym poprzedzającym podjęcie decyzji. W szczególności, wbrew twierdzeniu organów, z przeprowadzonych czynności dowodowych nie wynikało, że w czasie poprzedzającym podejmowanie decyzji o wymeldowaniu przez organy I i II instancji, Ł. F. sporny lokal w G. opuścił w sposób, o jakim mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności.
W przedstawionych sądowi aktach postępowania administracyjnego znalazły się bowiem dowody świadczące jedynie o tym, że Ł. F. w przedmiotowym lokalu nie przebywa jedynie czasowo, bez zamiaru opuszczenia tego lokalu na stałe.
Zdaniem Sądu, z przytoczonych przykładowo dokumentów, podobnie jak z całego materiału dowodowego sprawy wynika, że zamiarem skarżącego nie jest trwałe opuszczenie spornego lokalu, lecz – wręcz przeciwnie – uzyskanie do niego tytułu prawnego, co pozwoliłoby w przyszłości ewentualnie egzekwować od właściciela poprawienie stanu technicznego części budynku, w którym położony jest lokal. O braku trwałości i dobrowolności opuszczenia mieszkania świadczy również i to, że w 2008 r. rodzina skarżącego przeprowadziła remont generalny zajmowanego mieszkania.
Sąd zauważył, że organy obu instancji dokonały nieprawidłowego zastosowania przepisu do ustalonego stanu faktycznego sprawy, albowiem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego brak było podstaw do przyjęcia, że bezpośrednio przed podjęciem decyzji przez organ I instancji (tj. przed dniem [...] października 2013 roku) Ł. F. w sposób trwały i dobrowolny opuścił miejsce pobytu stałego i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.
Prawidłowe stosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności wymaga, by przed podjęciem decyzji o wymeldowaniu danej osoby z pobytu stałego w określonym lokalu, zostało ustalone w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, iż osoba ta przedmiotowy lokal opuściła dobrowolnie w sposób trwały.
Sąd uznał, że skoro skarżący podczas trwania postępowania konsekwentnie twierdził, że omawiane mieszkanie przy ul. W. [...] w G. jest miejscem, w którym zamieszkuje i ma zamiar stale zamieszkiwać, to z uwagi na treść art. 6 ust. 1 u.e. deklarowany zamiar skarżącego nie może być pomijany przez organy orzekające przy analizowaniu materiału dowodowego sprawy jak również i to, że z akt sprawy nie wynika, by Ł. F. był kiedykolwiek zameldowany na pobyt stały w jakimkolwiek innym miejscu niż przy ul. W. [...] w G., a organy nie sprawdziły czy mieszkanie siostry, w którym skarżący przebywa, by opiekować się ciężko chorym ojcem, jest mieszkaniem, w którym miałyby się "koncentrować interesy życiowe Ł. F.".
Kwestie prawa do używania lokalu, sporne pomiędzy rodziną J. i F. a Polskim Związkiem Działkowców, w ocenie Sądu nie mogą wpływać na podjęcie, na tym ich etapie, decyzji o wymeldowaniu. Zameldowanie nie rodzi co prawda żadnych uprawnień do zajmowania danego lokalu, ale z faktu zameldowania wynika domniemanie prawa do przebywania w danym miejscu (lokalu).
Sąd uznał, że przedstawione fakty uzasadniają stwierdzenie, że decyzje organów obu instancji w tej sprawie podjęte zostały z naruszeniem przepisów art. 7, 8, 9, 77 §1, 80, 107 § 1 i 3 K.p.a. i art. 15 ust. 2 cyt. ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a uchybienia tym przepisom miały istotny wpływ na wynik sprawy.
W tych okolicznościach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r.. poz. 270, dalej jako P.p.s.a.), Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonych decyzji.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku uczestnik postępowania Polski Związek Działkowców [...]. (dalej jako PZD lub Związek) zaskarżył powyższy wyrok w całości.
Skarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucono naruszenie prawa materialnego i przepisów proceduralnych, które miały wpływ na wynik sprawy. Naruszenia prawa materialnego PZD upatruje w naruszeniu:
- 1. art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędną wykładnię zwrotu "zamiar", ustalając jego główne (decydujące) znaczenie jako subiektywne odzwierciedlenie stanu psychicznego osoby, której dotyczy meldunek, a wyrażające się w opieraniu się na oświadczeniach matki Ł. F. J. F. oraz oświadczeniach Ł. F., przy czym marginalizuje obiektywny stan faktyczny ukazujący stosunek do lokalu;
- 2. art. 336 K.c. poprzez błędną wykładnię instytucji posiadania, przejawiającą się w tym, iż Sąd błędnie uznaje posiadanie wyłącznie jako faktyczne korzystanie, całkowicie pomijając iż posiadanie jest faktycznym korzystaniem oraz możliwością korzystania, a którą to błędną wykładnię Sąd uwidocznił w uznaniu za przemawiające za istnieniem zamiaru stałego pobytu Ł. F. w przedmiotowym lokalu zawiadomienia Sądu Rejonowego Gdańsk Północ w Gdańsku w sprawie I C 1275/10 o wydanie nieruchomości (k.33), oświadczenia P. (winno być A.) L. (k.39), oświadczenia T. S. (k.39), pliku pism procesowych (k. 42 do 85), które to stwierdzają jedynie, iż Ł. F. jest posiadaczem lokalu (w niniejszej sprawie występuje możliwość korzystania, a nie faktyczne korzystanie), a co nie jest jednoznaczne z zamieszkiwaniem w nim, powyższe implikuje, że nie może to stanowić podstawy do ustalenia zamiaru stałego zamieszkiwania, gdyż możliwość korzystania nie musi łączyć się z zamiarem stałego przebywania w lokalu czy nawet w ogóle jakiegokolwiek pobytu; z powyższego można wywnioskować jedynie, iż po stronie Ł. F. leży wola zachowania posiadania nieruchomości, której nie można bezwzględnie łączyć z zamiarem stałego pobytu (musi nastąpić ocena czy chęć zachowania posiadania wywołana jest zamiarem pobytu - przy zebranym materiale dowodowym w niniejszej sprawie należy taką okoliczność wykluczyć).
Z kolei formułując zarzuty naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na treść orzeczenia skarżący kasacyjnie wskazuje na naruszenie:
- 1. art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez dowolną ocenę dowodów sprzeczną z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego w postaci:
- a. dowolnej oceny oświadczenia J. F., matki Ł. F. z dnia [...] maja 2013 r. i [...] maja 2013 r. (k. 31 i 32) poprzez ustalenie przez Sąd, iż owe oświadczenie jest wiarygodne oraz wskazuje na brak zamiaru opuszczenia spornego lokalu na stałe, a więc istnienie zamiaru stałego zamieszkiwania przez Ł. F. w spornym lokalu przy okolicznościach, iż oświadczenie zostało złożone przez matkę Ł. F. żywo zainteresowaną nie wymeldowaniem Ł. F., a także jako osobę, wobec której toczy się identyczne postępowanie dotyczące meldunku w spornym lokalu, co więcej oświadczenie, iż Ł. F. nie zamieszkuje w spornym lokalu ze względu na czasowy wyjazd za granicę jest niezgodne z ustalonym stanem faktycznym, według którego Ł. F. podczas pobytu w Polsce zamieszkuje i przebywa w lokalu siostry;
- b. dowolnej oceny oświadczenia T. S. (k.39) mówiącego, iż rodzina F. posiada klucze do spornego lokalu, poprzez uznanie, iż fakt posiadania kluczy do lokalu wskazuje na brak zamiaru opuszczenia lokalu na stałe, co jest sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, gdyż sama możliwość używania lokalu nie może stwierdzać, iż osoba tam ma zamiar zamieszkiwać, a jedynie świadczy, iż pozostaje w jej dyspozycji.
- c. dowolnej oceny dowodów, zawiadomienia Sądu Rejonowego Gdańsk Północ w Gdańsku w sprawie I C 1275/10 o wydanie nieruchomości (k.33), oświadczenia P. (winno być A.) L. (k.39), pliku pism procesowych (k. 42 do 85), poprzez wyciągnięcie, z nich wniosków, iż Ł. F. opuścił lokal jedynie czasowo, co jest nieprawidłowe, gdyż powyższe dowody wskazują jedynie na sam fakt posiadania spornego lokalu, którego nie można łączyć z zamiarem stałego pobytu;
która doprowadziła do wyciągnięcia wniosku przez Sąd, iż po stronie Ł. F. leżał zamiar czasowego opuszczenia mieszkania, a co ze względu na wymagania do zastosowania art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych doprowadziło do uchylenia decyzji o wymeldowaniu.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wynikający z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych zamiar stałego pobytu w danej miejscowości pod oznaczonym adresem, nie przesądza o stałym jego charakterze. Musi on wystąpić łącznie z fizycznym przebywaniem w oznaczonym miejscu. Przez,,zamiar" należy przy tym rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną ale również wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności. W przedmiotowej sprawie bezsprzecznym jest fakt, iż Ł. F. nie przebywa w spornym lokalu. Jego, pobyt, o ile w ogóle występuje (co według skarżącego nie następuje), ogranicza się według Jego zeznań do bardzo krótkich okresów czasu i to z uwzględnieniem okresów pogody oraz okoliczności towarzyszących - nie podczas gdy odbywają się wesela ("za ścianą lokalu" jest sala weselna). Powyższe wskazuje, że zamiarowi, który wyraża Ł. F. nie towarzyszą okoliczności faktyczne czyli przebywanie w spornym lokalu, które można by uznać za stałe.
O kwalifikacji pobytu nie decyduje jednakże werbalna treść oświadczenia złożonego przez meldowaną stronę, ale również okoliczności faktyczne wskazujące na rzeczywisty zamiar osoby podlegającej obowiązkowi meldunkowemu. W spornym lokalu Ł. F. nie posiada centrum życiowego, które to pozwalałoby w sposób obiektywny, zgodny ze stanem rzeczywistym wskazać na istnienie zamiaru stałego pobytu. Jego centrum życiowe, w którym skupione są wszelkie czynności życia codziennego znajduje się w mieszkaniu siostry Ł. F., w którym stale przebywa gdy nie jest poza granicami Polski. Organy administracyjne w sposób prawidłowy zweryfikowały twierdzenia Ł. F. co do zamiaru stałego pobytu w spornym lokalu, poprawnie też ustaliły jego faktyczne miejsce pobytu oraz przyczyny nie zamieszkiwania w spornym lokalu.
Sąd niewłaściwie uznał, że posiadanie o którym mowa w art. 336 K.c. jest jedynie faktycznym korzystaniem całkowicie pomijając, iż może mieć także postać możliwości korzystania. Posiadanie jest władztwem faktycznym, przez które należy rozumieć nie tylko faktyczne korzystanie ale także samą możność władania rzeczą. Błędna wykładnia Sądu skutkuje uznaniem przez Sąd materiału dowodowego w postaci dokumentów i faktów stwierdzających, iż Polski Związek Działkowców [...]. wystąpił o wydanie i opróżnienie spornego lokalu przez Ł. F., za potwierdzające twierdzenie, iż nie przebywa on w lokalu jedynie czasowo i zależy mu na utrzymaniu się w posiadaniu lokalu celem stałego pobytu. Powyższe wskazuje jedynie na możliwość korzystania przez Ł. F. ze spornego lokalu co nie może być równoznaczne, bez dokonania oceny okoliczności towarzyszących, z istnieniem zamiaru stałego pobytu.
Zdaniem PZD Sąd dokonał dowolnej oceny oświadczenia J. F., matki skarżącego, z dnia [...] maja 2013 r. i [...] maja 2013 r. (k. 31 i 32) bowiem uznał je za wiarygodne co jest błędne w świetle pozostałego materiału dowodowego. Oświadczenie zostało złożone przez matkę Ł. F., osobę żywo zainteresowaną nie wymeldowaniem Ł. F., a także przez osobę, wobec której toczy się identyczne postępowanie dotyczącą meldunku w spornym lokalu. Co więcej oświadczenie, iż Ł. F. nie zamieszkuje w spornym lokalu ze względu na czasowy wyjazd za granicę jest niezgodne z. ustalonym stanem faktycznym, według którego Ł. F. podczas pobytu w Polsce zamieszkuje w lokalu siostry. Sąd nie może brać pod uwagę zeznań osoby, która ma interes w wydaniu decyzji o określonej treści.
Sąd dokonał także dowolnej oceny pozostałych dowodów w sprawie poprzez wyciągnięcie, z nich wniosków, iż Ł. F. opuścił lokal jedynie czasowo. Powyższe dowody świadczą jedynie o fakcie posiadania przez Ł. F. przedmiotowego lokalu i nie mogą być utożsamiane z zamiarem stałego pobytu a tym samym stanowić przesłankę do ustalenia takiego zamiaru.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Polski Związek Działkowców [...] ma usprawiedliwione podstawy.
Za zasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 j.t. ze zm.), który to przepis obowiązywał w czasie wydania kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji. Przepis ten stanowił, że pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z kolei zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 ww. osoba posiadająca obywatelstwo polskie i przebywająca stale na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego.
Natomiast zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 tejże ustawy osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca.
W przedmiotowej sprawie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy administracji zebrały materiał dowodowy, który był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i materiał ten nie wymagał uzupełnienia. Organy administracji dokonały też prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów. W oparciu o znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy, w szczególności w oparciu o wyniki oględzin lokalu, organy administracji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych wskazujących na to, że Ł. F. opuścił swoje dotychczasowe miejsce pobytu, co nakładało na niego obowiązek wymeldowania się. Twierdzenia Ł. F., że opuścił on to miejsce jedynie czasowo nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym i jako takie nie mogą być podstawą do dalszego jego zameldowania. Deklarowany zamiar stałego pobytu musi znajdować obiektywne potwierdzenie w zgromadzonych dowodach a tego rodzaju sytuacja w przedmiotowej sprawie nie występuje. Dalsze zameldowanie byłoby w istocie utrzymywaniem fikcji meldunkowej.
Zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych był wystarczający do zarówno do uwzględnienia skargi kasacyjnej jak i do rozpoznania skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dokonywanie oceny zasadności pozostałych podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów było w tej sytuacji niecelowe.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a., art. 151 P.p.s.a. oraz art. 206 P.p.s.a. i art. 207 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.