Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 112/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. O. i M. O. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wyszkowie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane odmówił wydania K. i M. O. nakazu rozbiórki zabudowy stanowiska parkingowego.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w toku postępowania ustalono, iż K. i M. O. w obrębie stanowiska parkingowego nr [...] w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W., przeprowadzili roboty budowlane polegające na wzniesieniu ścianki działowej oraz dwuskrzydłowej bramy garażowej konstrukcji stalowej. Roboty budowlane zrealizowano w 2007 roku bez zgody organu architektoniczno-budowlanego.
Ponieważ ww. roboty budowlane wykonano bez wymaganego zgłoszenia zamiaru budowy postanowieniem nr [...] z dnia [...] września 2011 roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Wyszkowie wstrzymał prowadzenie robót budowlanych oraz zobowiązał inwestora – K. i M. O. do przedstawienia inwentaryzacji robót budowlanych. Inwestor przedłożył żądaną dokumentację w dniu [...] października 2011 roku, z zachowaniem terminu wykonania nałożonego obowiązku.
W wyniku analizy przedstawionej dokumentacji technicznej nie stwierdzono występowania przesłanek wskazujących, aby przedmiotowa zabudowa naruszała obowiązujące przepisy Rozdziału X Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulującego wymogi techniczne, jakie spełniać powinny garaże dla samochodów osobowych. Sporządzona inwentaryzacja robót budowlanych została również pozytywnie zaopiniowana pod względem obowiązujących norm ochrony przeciwpożarowej.
Odwołanie od tej decyzji złożyli E. i W. D. właściciele sąsiedniego stanowiska parkingowego (nr [...]) w garażu.
Po rozpatrzeniu odwołania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną [...] listopada 2012r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa. – uchylił w całości decyzję organu I instancji i na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane nakazał K. i M. O. rozbiórkę zabudowy przedmiotowego stanowiska parkingowego.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że ustawa Prawo budowlane z 1994 r., przewiduje możliwość legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych, z tym że nie mogą one naruszać obowiązujących przepisów tej ustawy, w tym również przepisów techniczno - budowlanych. W przedmiotowej sprawie możliwość legalizacji nie zachodzi, ponieważ roboty budowlane wykonane przy zabudowie przedmiotowego stanowiska parkingowego naruszają warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Omawiane naruszenie ma charakter nieusuwalny i nie może zostać wyeliminowane na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organ podkreślił, że zgodnie z § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie: "Stanowiska postojowe w garażu powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5,0 m, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem - co najmniej 0,5 m".
Maksymalna szerokość pojazdu przewidziana przepisami ww. rozporządzenia wynosi 2,55 m nie uwzględniając wymiarów elementów dodatkowych umieszczonych na bokach pojazdów, takich jak np. lusterka. Wymiary przedmiotowej zabudowy stanowiska wynoszą przy wjeździe [...] m oraz [...] m w pozostałej części stanowiska. Powyższe ustalenia wskazują na fakt, że zabudowa stanowiska parkingowego nr [...] w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. narusza warunki techniczne, gdyż nie zapewnia minimalnej odległości samochodu od ścian, która winna wynosić co najmniej 0,50 m. Przyjmując bowiem maksymalną szerokość pojazdu tj. 2,55 m stanowisko parkingowe na szerokości bramy wjazdowej nie zapewnia w ogóle zachowania jakiejkolwiek odległości od ścian natomiast w pozostałej części stanowiska odległość od boków pojazdu w stosunku do ścian może wynosić po obu stronach maksymalnie [...] m. Bez znaczenia pozostaje rodzaj pojazdu.
Zabudowa stanowiska musi uwzględniać maksymalną szerokość pojazdu 2,55 m. Ponadto omawiana zabudowa stanowiska postojowego w garażu budynku wielorodzinnego ogranicza możliwość parkowania stanowiska nr [...] należącego do E. i W. D. Zabudowa stanowiska parkingowego nie spełnia wymagań przewidzianych w przepisach prawa oraz nie zapewnia poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze jej oddziaływania, co uzasadnia zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i orzeczenie jej rozbiórki.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli K. i M. O. – wnosząc o jej uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 112/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie organu odwoławczego nie narusza prawa. Sąd wskazał, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 118, ze. zm.). Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji:
- 1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, albo
- 2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo
- 3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego oraz w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem: przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.
Powołany przepis dotyczy zatem trzech alternatywnych przypadków prowadzenia postępowania legalizacyjnego(naprawczego):
- 1. samowolnych robót budowlanych, których nie można zalegalizować,
- 2. samowolnych robót budowlanych podlegających legalizacji,
- 3. istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę.
Jeśli zatem w wyniku prowadzonego postępowania wyjaśniającego organ ustali, że nastąpiło nie dające się usunąć naruszenie prawa, to obowiązany jest wydać decyzję zakazującą prowadzenia dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, albo może nakazać przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego. Jeśli natomiast w wyniku przeprowadzenia takiego postępowania okaże się, że jest możliwe doprowadzenie prowadzonych robót do stanu zgodnego z prawem, a nie występuje istotne odstępstwo od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę, wówczas właściwy organ jest zobowiązany nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych.
Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ słusznie uznał, że dokonana przez inwestorów zabudowa stanowiska postojowego w garażu podziemnym budynku wielorodzinnego, spowodowała naruszenie § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. – w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – a więc przepisu bezwzględnie obowiązującego, przy czym naruszenie to nie da się usunąć poprzez nałożenie obowiązku wykonania czynności lub robót budowlanych.
Jak stanowi ww. przepis rozporządzenia stanowisko postojowe w garażu jednoprzestrzennym(bez ścian wewnętrznych) powinno, mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość - 5,0m, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem co najmniej 0,5m. Ponieważ miejsce postojowe skarżących znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie ściany garażu, a nadto wykonali oni zabudowę, która stanowi drugą ścianę – biorąc pod uwagę szerokość miejsca – tj. [...] m (przy wjeździe), [...] m (w jego początkowej części) i [...] m (w części dalszej) należy uznać, iż dokonanie zabudowy narusza § 104 ust. 3 rozporządzenia. Nadto usadowienie wykonanej ściany oddzielającej miejsce postojowe skarżących (nr [...]) i miejsce nr [...] ma również wpływ na prawidłowość korzystania z sąsiedniego miejsca postojowego nr [...].
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wnieśli K. O. i M. O. podnosząc zarzut naruszenia § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu stanowiska, że maksymalna szerokość pojazdu przewidziana przepisami tego rozporządzenia powinna wynosić 2,55 m, a w konsekwencji, że minimalna szerokość garażu przy zachowaniu tej normy powinna wynosić 3,55 m (czyli 2,55 m szerokości pojazdu plus zachowanie odległości boku pojazdu od ścian lub słupów jak nakazuje norma 0,5 m x 2 = 3,55 m) podczas gdy rozporządzenie nakazuje zachowanie szerokości garażu zaledwie 2,3 m, już z uwzględnieniem odległości boku samochodu od ścian lub słupów i nie precyzuje szerokości pojazdu.
Zdaniem skarżących kasacyjnie Wojewódzki Sąd Administracyjny bezkrytycznie podzielił stanowisko Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że stan faktyczny wskazuje na brak możliwości doprowadzenia zabudowy do zachowania warunków technicznych, gdyż naruszenie to ma charakter nieusuwalny i nie może zostać wyeliminowane. Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i stan faktyczny wskazuje, że nie doszło do naruszenia obowiązującej normy prawnej. Zabudowa nie narusza warunków technicznych jak również zasad bezpieczeństwa dla ludzi i mienia. Zabudowa nie narusza też przepisów przeciwpożarowych i nie stanowi niebezpieczeństwa dla użytkowania przez pozostałych użytkowników garażu podziemnego, w tym stanowiska nr [...] oraz innych. Zdaniem skarżących kasacyjnie, jedyne co przemawia za rozbiórką to wyłącznie negatywne stanowisko sąsiada polegające na gołosłownym i nieuzasadnionym twierdzeniu o rzekomym utrudnieniu w prawidłowości funkcjonowania jego stanowiska.
Tymczasem utrudnienia tego nie potwierdziła rozprawa administracyjna oraz kilka wizji lokalnych oraz opinia wyrażona w opisie technicznym. Stanowisko nr [...] znajduje się najbliżej wrót garażowych, a stanowisko nr [...] należące do sąsiada znajduje się za nim. Utrudnienie może mieć co najwyżej miejsce w korzystaniu z zabudowanego stanowiska nr [...]. Zabudowana została wyłącznie powierzchnia zakupiona, bez naruszenia granicy sąsiada, a wręcz pozostawiono na jego rzecz pozostałą część powierzchni.
W ocenie skarżących kasacyjnie, bezpodstawnie obciążani są zarzutem naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez niezgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych skoro developer wyraził zgodę na zabudowę stanowiska jeszcze przed jego zakupem. Skoro zgoda ta warunkowała jego zakup, to obowiązku zgłoszenia nie dopełnił developer, a skarżący kasacyjnie działali w dobrej wierze. Skarżący uznali, że prawo do zabudowy przechodzi wraz ze sporządzeniem aktu notarialnego zakupu stanowiska. Wykonane roboty nie wymagały ani decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 poz 270 ze zm, dalej jako P.p.s.a.)), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez K. O. i M. O. ma usprawiedliwione podstawy.
Za zasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). Z przepisu tego wynika, że stanowiska postojowe w garażu powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5,0 m, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem - co najmniej 0,5 m.
Organ odwoławczy wydając decyzję nakazującą rozbiórkę oparł się na założeniu, że wymogi wynikające z ww. przepisu nie zostały spełnione, gdyż należy odnosić je do pojazdu o maksymalnej dopuszczalnej szerokości pojazdu, która wynosi 2,55 m.
Zaznaczyć należy, że zarówno uzasadnienie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i uzasadnienie wyroku Sądu I instancji sporządzone zostało niedokładnie. Z treści obydwu uzasadnień wynika bowiem, że maksymalną szerokość pojazdu określają przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie podczas gdy tak nie jest. Maksymalna szerokość pojazdu określona została w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r., poz. 304 j.t.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadne jest wiązanie spełnienia wymogów wynikających z § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z maksymalną dopuszczalną prawem szerokością pojazdu. Z przytoczonego wyżej przepisu taki wymóg nie wynika. Wymogi wskazane w tym przepisie to szerokość stanowiska postojowego: co najmniej 2,3 m i długość co najmniej 5,0 m oraz odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem - co najmniej 0,5 m. Minimalna szerokość stanowiska postojowego wynosi więc 2,3 m. Wymogi te powinny być odnoszone do pojazdu, który ma być garażowany, a ten może mieć szerokość mniejszą niż maksymalna przewidziana w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.
Inwestor może przeznaczyć garaż do przechowywania pojazdu o szerokości mniejszej niż 2,55 m. W przedmiotowej sprawie, jeśli pojazd skarżących kasacyjnie miałby szerokość nieprzekraczającą 1,48 m, to wymagania wynikające z § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. byłyby spełnione biorąc pod uwagę fakt, że szerokość stanowiska przy wjeździe wynosi [...] m. Jeśli szerokość zabudowy jest mniejsza niż 3,55 m, to inwestor powinien deklarować jaka będzie szerokość garażowanego pojazdu, by możliwe było ustalenie, czy spełnione zostały wymogi wynikające z ww. rozporządzenia. Wykorzystywanie garażu do garażowania pojazdu o większych wymiarach byłoby niedopuszczalne i byłoby możliwe tylko w przypadku jego rozbudowy.
Podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, że organ odwoławczy oraz Sąd dokonały błędnej wykładni § 104 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Niespełnienie wymogów wynikających z tego przepisu nie mogło w tej sytuacji stanowić podstawy wydania nakazu rozbiórki. Skutkować to musiało uwzględnieniem skargi kasacyjnej oraz uchyleniem decyzji wydanej przez organ I instancji.
Uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny uważa, iż wykonana przez skarżących kasacyjnie zabudowa stanowiska w garażu podziemnym jest zgodna z prawem.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że postępowanie prowadzone przez organy administracji wymaga wyjaśnienia szeregu kwestii.
Z akt sprawy wynika, że roboty budowlane, które wykonali skarżący kasacyjnie, to w istocie przebudowa garażu podziemnego. Zgodnie z art. 2 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 j.t.) przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. W wyniku zabudowy miejsca parkingowego nastąpiła zmiana parametrów użytkowych garażu podziemnego. Parametr, to charakterystyczna wielkość czegoś. W garażu podziemnym takim parametrem była niezabudowana powierzchnia miejsc garażowych. W wyniku zabudowania przez skarżących jednego z miejsc garażowych parametr ten zmienił się. Na wykonanie takich robót wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.
Twierdzenia skarżących kasacyjnie, że wykonana przez nich inwestycja nie wymagała ani decyzji o pozwoleniu na budowę, ani zgłoszenia jest pozbawiona jakichkolwiek podstaw. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie mają również znaczenia twierdzenia skarżących kasacyjnie, że działali w dobrej wierze, gdyż developer zgodził się na zabudowę stanowiska parkingowego. To skarżący kasacyjnie dokonali zabudowy miejsca garażowego i to na nich ciążył obowiązek, by zabudowa ta została wykonana zgodnie z prawem. Uzyskanie informacji, czy wykonanie określonych robót wymaga pozwolenia na budowę nie wymaga podejmowania czynności, które przerastałyby możliwości skarżących kasacyjnie.
Skarżący kasacyjnie na własne ryzyko dokonali zabudowy miejsca garażowego i muszą ponieść konsekwencje swojej działalności. Ustalenia skarżących kasacyjnie z developerem są sprawą skarżących i roszczenia z tym związane powinny być przez nich kierowane do developera nie zaś do organów administracji. Wszczęcie postępowania, którego celem ma być dokonanie oceny możliwości legalizacji wykonanych robót budowlanych było więc w pełni uzasadnione.
Doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem możliwe jest wówczas, gdy inwestor wykaże się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2426/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) skoro w postępowaniach dotyczących pozwolenia na budowę lub legalizacji obiektu wybudowanego samowolnie, inwestor ma obowiązek wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to taki sam warunek musi być spełniony, aby mogło nastąpić doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. Różnica, jaka w tym zakresie występuje polega na tym, że stosownie do przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 48 ust. 3 pkt 2 p.b., wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia, natomiast w postępowaniu naprawczym musi się to odbyć według reguł ogólnych, a więc przez przedstawienie dokumentów stwierdzających tytuł prawny do nieruchomości, wskazujący na uprawnienie inwestora do wykonania robót budowlanych.
Przytoczony wyżej pogląd, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić. Ma on pełne zastosowanie również w niniejszej sprawie.
Analiza akt sprawy wskazuje, że organy administracji nie wyjaśniły należycie, czy skarżący kasacyjnie dysponują prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stwierdzić należy, że określenie, iż skarżący kasacyjnie są właścicielami miejsca parkingowego jest pewnym uproszczeniem. W istocie skarżący kasacyjnie są współwłaścicielami lokalu garażowego i nabyli od developera udział w tym lokalu. Wynika to wprost z treści § 2 Aktu Notarialnego z dnia [...] maja 2007 r. Repertorium A Nr [...]. Skarżący kasacyjnie powinni wykazać, że dysponują zgodą większości współwłaścicieli na zabudowę miejsca garażowego, a jeżeli garaż jest częścią wspólnoty mieszkaniowej zgodą zarządu wspólnoty. W aktach administracyjnych sprawy brak jest wezwania skarżących kasacyjnie do wykazania, że dysponują tego rodzaju zgodą. Jeśli nie zostanie wykazane, że skarżący kasacyjnie dysponują taką zgodą, doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem nie byłoby możliwe. Jeśli natomiast skarżący kasacyjnie zgodą taką by dysponowali, to konieczne jest uzupełnienie materiału dowodowego w celu ustalenia, czy zabudowa miejsca garażowego nie narusza prawa.
Garaż zaprojektowany został z niezabudowanymi miejscami garażowymi. W celu ustalenia, czy możliwe jest dokonanie zabudowy miejsca garażowego tak, by spełnione zostały warunki techniczne jak również zasady wiedzy technicznej. Organy nadzoru budowlanego powinny zwrócić się do projektanta garażu, by wypowiedział się, czy zabudowa miejsca garażowego jest możliwa, w szczególności, czy nie pogorszy możliwości korzystania z innych miejsc parkingowych. Twierdzenia skarżących kasacyjnie, że zabudowa nie pogarsza możliwości korzystania ze stanowiska nr 18 są jedynie ich subiektywną oceną. Ocena rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, co do wykonanych robót jest miarodajna w kwestiach bezpieczeństwa pożarowego.
Z kolei opinia kierownika budowy, że zabudowa nie koliduje z ruchem kołowym i pieszym w garażu i nie stanowi zagrożenia dla ludzi i mienia jest ogólnikowa i nie została poparta jakąkolwiek argumentacją. Nie ma możliwości dokonania oceny zasadności tak ogólnikowej opinii. Stąd też, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, konieczność uzyskania stanowiska projektanta budynku garażowego w tej kwestii. Przesłuchany powinien zostać też w charakterze świadka użytkownik stanowiska garażowego nr [...] w celu ustalenia wpływu zabudowy sąsiedniego stanowiska nr [...] na korzystanie z jego miejsca garażowego.
Stwierdzić należy, że poprzez zabudowę miejsca garażowego w istocie powstał garaż w budynku garażowym. Organy nadzoru budowlanego powinny więc poddać ocenie wykonaną zabudowę pod kątem spełniania wszystkich wymogów dotyczących budowy garaży. Wyniki tej oceny powinny zostać zawarte w uzasadnieniu decyzji. Uzasadnienie to nie może sprowadzać się do ogólnikowego stwierdzenia, jak to uczynił organ I instancji, że "w wyniku analizy przedstawionej dokumentacji technicznej nie stwierdzono występowania przesłanek wskazujących, aby przedmiotowa zabudowa naruszyła obowiązujące przepisy Rozdziału X Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki spełniać powinny garaże dla samochodów osobowych." Tak ogólnikowe stwierdzenie nie spełnia wymogu należytego uzasadnienia decyzji administracyjnej.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. oraz art. 203 pkt 1, orzekł jak w sentencji.