Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z 8 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 1298/21 oddalił skargę T. S.A. w W.(dalej skarżąca) na uchwałę Rady Gminy [...] z [...] lutego 2021 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu części wsi [...] (dalej plan miejscowy).
Sąd I instancji stwierdził w szczególności, że plan miejscowy nie zakazuje lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zawarte w § 8 pkt 1, § 14 pkt 1 i 4 oraz § 16 pkt 1 i pkt 3 planu miejscowego regulacje, w których określono maksymalną wysokość zabudowy usługowej i zabudowy mieszkaniowej nie dotyczą obiektów infrastruktury technicznej w tym telekomunikacji. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 777 ze zm., dalej ustawa o rozwoju sieci) ustalenia obowiązującego planu miejscowego muszą być wykładane tak, aby usuwać zakazy i przeszkody w lokalizowaniu inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.
- 2. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, a uchybienie to mogło mieć istoty wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) poprzez brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie uznania, że ustanowiona w miejscowym planie wysokość zabudowy usługowej nie dotyczy inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jak też poprzez brak wyjaśnienia z jakich przyczyn wprowadzone ograniczenia w postaci ustanowienia na przeważającym obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bez przewidzenia możliwości posadowienia inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej o oddziaływaniu większym niż nieznaczny uznano za uprawnione;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Ppsa poprzez brak uwzględnienia skargi wskutek braku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj. naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu sieci poprzez brak uznania, iż plan miejscowy w rzeczywistości nie uniemożliwia lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeśli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej uwzględnienie i stwierdzenie nieważności planu miejscowego w części od § 6 do § 19, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
- 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
- 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.
- 3.2. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej kasacyjnie złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy, zaś strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 2 Ppsa rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.
- 3.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji.
- 3.4. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, wyjaśnić należy znaczenie pojęcia "wysokość zabudowy", które zostało użyte w planie miejscowym. Powołane przez skarżącą zapisy planu miejscowego określające maksymalną wysokość zabudowy (§ 8 pkt 1, w § 14 pkt 1 i pkt 4, § 16 pkt 1 i pkt 3) stanowią wypełnienie, wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z 27 marca 2007 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293, dalej upzp), obowiązku wyznaczenia w planie miejscowym maksymalnej wysokości zabudowy wyłącznie w odniesieniu do budynków i nie odnoszą się w ogóle do wysokości urządzeń infrastruktury technicznej. Parametry budowlane tych szczególnych obiektów są bowiem w dużym stopniu zdeterminowane ich specyfiką (np. maszty, urządzenia gazowe itp.) i ze swej istoty nie mogą ich dotyczyć ogólne parametry ustalone w planie miejscowym dla zabudowy mieszkaniowej czy usługowej (wyrok NSA z 13 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1811/20). Tym samym plan miejscowy nie wprowadza normy wysokościowej, która byłaby wiążąca dla inwestycji budowy stacji bazowej telefonii komórkowej. Sąd Wojewódzki dokonał zatem prawidłowej wykładni i w konsekwencji zastosowania art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu sieci stwierdzając, że lokalizacja inwestycji z zakresu łączności publicznej nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu sieci jest więc nieusprawiedliwiony.
- 3.5. Nietrafnie zarzuca się w skardze kasacyjnej również naruszenie art. 141 § 4 Ppsa. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Sąd Wojewódzki podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Taka sytuacja nie występuje w przedmiotowej sprawie. Sąd Wojewódzki odniósł się do kluczowej dla sprawy okoliczności i wyjaśnił, dlaczego w świetle art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu sieci uznał ustalenia planu miejscowego za nieuniemożliwiające na wybranym obszarze planu realizację masztu antenowego. Natomiast kwestia oceny legalności planu w zakresie przeznaczenia większości terenu objętego planem na cele mieszkalnictwa jednorodzinnego nie może być podważana w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa.
- 3.6. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne.
- 3.7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie, na mocy art. 156 § 1 i 3 Ppsa, sprostowano oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, polegającą na błędnym wskazaniu daty podjęcia zaskarżonej uchwały.