Uzasadnienie
Wyrokiem z 27 kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Rz 1176/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej: Sąd I instancji) po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi J. Z. i B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: SKO w [...]) z [...] maja 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, oddalił skargę.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
W decyzji z [...] sierpnia 2013 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) oraz art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647, dalej: u.p.z.p.), ustalił dla A. P. i M. P. warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Budowa (dobudowa do istniejącego budynku mieszkalnego) budynku gospodarczego z instalacjami wewnętrznymi, niezbędną infrastrukturą techniczną, przebudowa dachu na budynku mieszkalnym, przełożenie kabla zasilającego niskiego napięcia" na działce nr [...], obr. [...] w [...] przy ul. [...] (decyzja ta stała się ostateczna z dniem 1 października 2013 r.).
W postanowieniu z [...] marca 2014 r., nr [...] Kolegium – po rozpatrzeniu wniosku B. i J. Z., właścicieli sąsiedniej działki nr [...] – odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...]. Postanowienie to na skutek wniesionej przez nich skargi zostało uchylone wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 777/14. Kolejnym postanowieniem z [...] lutego 2015 r., nr [...] SKO ponownie odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Wnioskiem z 12 marca 2014 r. B. Z. i J. Z., wskazując na przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zwrócili się do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Podnieśli, że:
- - organ I instancji naruszył art. 60 ust. 4 u.p.z.p., ponieważ nie zlecił sporządzenia projektu decyzji osobie wpisanej na listę samorządu zawodowego architektów; trudno bowiem przyjąć, że do takiego zlecenia doszło, kiedy osoba wykonująca projekt decyzji jak i wydająca za organ taką decyzję to ta sama osoba. W aktach sprawy brak jest także dokumentu potwierdzającego jej uprawnienia, a samo parafowanie nie stanowi potwierdzenia opracowania projektu decyzji przez osobę uprawnioną;
- - przedsięwzięcie inwestycyjne jest bliżej nieokreślone i budzi niepokój co do zamiarów wnioskodawcy związanych z jego wykorzystaniem; opis przedmiotu inwestycji nie wyklucza jednoznacznie sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko;
- - we wniosku inwestora nie został wskazany obszar oddziaływania inwestycji;
- - oszacowany wskaźnik intensywności zabudowy dla działki nr [...] wynosi 0,30, co wg analizy urbanistycznej stanowiącej załącznik do wydanej decyzji jest wielkością prawie dwukrotnie wyższą od średniej wartości (0,14) dla położonych w obszarze analizowanym działek zabudowanych budynkami wolnostojącymi; w analizie oraz decyzji brak jest uzasadnienia tego odstąpienia, co narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.;
- - w analizach nie wzięto pod uwagę powierzchni działki nr [...] o ograniczonej chłonności wód opadowych, gdyż znaczną jej część stanowi pas o szerokości 4m stanowiący dojazd służebny do działki nr [...], przylegający na długości ok. 38 m do działki nr [...]. Przy wysokim wskaźniku intensywności zabudowy ogranicza to ilość terenu biologicznie czynnego chłonącego wody opadowe, co ze względu na ukształtowanie terenu objętego inwestycją ze spadkiem w kierunku działki nr [...] spowoduje ujemne skutki dla niej i posadowionego na niej budynku mieszkalnego;
- - wskazane w decyzji parametry: wysokość budynku po przebudowie (do 9 m), wysokość planowanego budynku (do 7 m), nachylenie połaci dachowych (do 45°) nie wpisują się w ustalenia analizy urbanistycznej, rażąco naruszając obowiązujące przepisy.
W decyzji z [...] maja 2014 r., nr [...], Kolegium – na podstawie art. 157 § 1, art. 158 § 1 oraz art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. – odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2013 r.
Na skutek wniosku B. i J. Z. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Kolegium w decyzji z [...] maja 2015 r., nr [...], utrzymało w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] maja 2014 r.
W skierowanej do WSA w Rzeszowie skardze na decyzję SKO z [...] maja 2015 r. J. i B. Z. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucili naruszenie przepisów postępowania, a to art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., podczas gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a także naruszenie fundamentalnych przepisów postępowania, a to art. 7, 8 i 11 k.p.a. Na tej podstawie wniósł o uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania.
SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, wskazując argumentację jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 1176/15 wskazał, że w rozpoznawanej sprawie wskazanych uchybień nie stwierdził. Podzielił stanowisko i argumentację Kolegium przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] maja 2015 r. jak i poprzedzającej ją decyzji tego organu z [...] maja 2014 r.
Oceniając decyzje SKO, w szczególności objętą skargą decyzję z [...] maja 2015 r. Sąd I instancji nie stwierdził, by uchybiała ona zasadzie dwuinstancyjności postępowania. SKO nie ograniczyło się do utrzymania w mocy pierwotnej decyzji z [...] maja 2014 r. i akceptacji powołanych tam argumentów. Dokonało ponownej pełnej oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2013 r., odnosząc się merytorycznie do wszystkich podnoszonych względem niej zarzutów, należycie uzasadniając swoje stanowisko.
W ocenie Sądu I instancji, Kolegium trafnie uznało brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy. Według Sądu I instancji, analiza decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2013 r. nie daje podstaw do uznania, że doszło do rażącego naruszenia przepisów stanowiących podstawę prawną jej wydania, mimo że pewne uchybienia, które mogłyby uzasadniać jej wzruszenie na etapie postępowania odwoławczego - nie budzą wątpliwości. Wobec prymatu, jaki w postępowaniu nadzwyczajnym przyznaje się zasadzie trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej i pewności obrotu z uwagi na zaistniałe skutki prawne, nie są one jednak na tyle znaczące, aby zgodnie z wnioskiem skarżących, uzasadniały jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu I instancji podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta nie można upatrywać w art. 60 ust. 4 u.p.z.p.
Sąd I instancji wyjaśnił, że w sprawie objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności projekt decyzji sporządziła M. D., która jednocześnie jako Z-ca Dyrektora Wydziału Architektury Urzędu Miasta [...] – działając z upoważnienia Prezydenta tego Miasta – wydała decyzję. Sąd I instancji podzielił stanowisko skarżących, że w aktach sprawy brak jest odrębnego dokumentu potwierdzającego jej uprawnienia architektoniczne lub nr wpisu na listę właściwego samorządu zawodowego. Wobec jednak zawartej w projekcie decyzji o warunkach zabudowy adnotacji: "Projekt decyzji sporządziła: mgr inż. arch. M. D. wpisana pod Nr [...] [...] Okręgowej Izby Architektów" wraz z jej podpisem, wobec nie budzącego wątpliwości spełnienia formalnego wymogu przynależności tej osoby do właściwego samorządu zawodowego, Sąd I instancji uznał warunek z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. za spełniony.
W ocenie Sądu I instancji, o rażącym naruszeniu prawa w tym zakresie można by mówić w sytuacji, gdyby wskazana osoba nie posiadała stosownych uprawnień do sporządzania projektów decyzji o warunkach zabudowy i nie należała do właściwego dla branży samorządu zawodowego (co nie jest kwestionowane), bądź też projekt decyzji nie został w ogóle przez nią podpisany. Według Sądu I instancji, za rażąco naruszony decyzją Prezydenta, co słusznie uznało SKO, nie może być uznany § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2016 r. odnoszący się do sposobu wyznaczania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Od przyjętej jako zasady jego wyznaczania na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości w stosunku do powierzchni działki dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1), dopuszcza się bowiem wyznaczenie innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 5 ust. 2).
Zdaniem Sądu I instancji, oznacza to, że wskaźnik ustalony na podstawie § 5 ust. 1 nie jest bezwzględnie wiążący, gdyż w konkretnym przypadku możliwe jest rozstrzygnięcie specyficzne, uwzględniające uwarunkowania wynikające z przedstawionego wniosku, co wymaga jednak szczegółowego uzasadnienia, które powinno być zamieszczone w decyzji i wynikać z analizy urbanistycznej. Sąd I instancji powołując się na orzecznictwo NSA wyraził pogląd, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności decyzji z tego powodu, że organ administracji ustalający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie dokonał samodzielnie oceny, czy możliwe jest ustalenie większego lub mniejszego wskaźnika zabudowy.
Za niezasadny Sąd I instancji uznał zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 7, 8 i 11 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżących, sprawa została należycie wyjaśniona, a zgromadzone w sprawie dowody wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja SKO oraz decyzja ją poprzedzająca w sposób dokładny i wnikliwy odnoszą się do wszystkich istotnych dla rozpatrzenia sprawy zagadnień, czyniąc zadość zasadzie przekonywania stron. W sposób wyczerpujący Kolegium odniosło się także do zarzutów zawartych w odwołaniu, wyczerpując dyspozycję art. 15 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji, organ w należyty sposób wykazał, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Prezydenta nie spełnia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się przy tym innych naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej B. i J. Z. (dalej: skarżący kasacyjnie) reprezentowani przez adw. T. P.:
- I. Na podstawie art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zaskarżyli w całości wyrok Sądu I instancji.
- II. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną oparto na naruszeniu przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 145 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli działalności organów administracji publicznej i nieuwzględnienie skargi B. i J. Z. na decyzję SKO w [...] z [...] maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - w sytuacji, gdy SKO w [...] dopuściło się rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania oraz
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, którego analiza nie pozwala na jednoznaczną rekonstrukcję podstawy rozstrzygnięcia.
- III. Na zasadzie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie.
- IV. Na zasadzie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w razie uwzględniania skargi wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania kasacyjnego.
- V. Na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że doszło do naruszenia art. 145 § 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie kontroli działalności organów administracji publicznej i nieuwzględnienie skargi B. i J. Z. na decyzję SKO w [...] z [...] maja 2015 r. w sytuacji, gdy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się rażącego naruszenia przepisów postępowania, a to art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej: k.p.a.) poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2013 r., podczas gdy decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a także naruszenie fundamentalnych przepisów postępowania a to: art. 7, 8,11 i 15 k.p.a. Według skarżących kasacyjnie, decyzja Prezydenta Miasta narusza również, art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez niewzięcie pod uwagę okoliczności mających wpływ na poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania obiektu.
W skardze kasacyjnej podniesiono, że inwestor nie posiada możliwości odprowadzenia wód opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej, a obszar objęty inwestycją nie zapewnia rozprowadzenia tych wód po terenie inwestora biologicznie czynnym, a wskazać należy, że znaczną część tego terenu stanowią iły, które w sposób bardzo ograniczony wchłaniają wody opadowe, powodując ich gromadzenie w warstwie powierzchniowej gleby, co z pewnością w dłuższej perspektywie będzie powodowało zawilgocenie budynku posadowionego na działce skarżących kasacyjnie.
W ocenie skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji nie dostrzegł również, że zaskarżona decyzja SKO narusza fundamentalne zasady postępowania administracyjnego zawarte w art. 7, 8,11 i 15 k.p.a. W niniejszej sprawie SKO w [...] nie dokonało niezbędnych czynności dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - nie zostały udokumentowane uprawnienia architekta sporządzającego projekt decyzji o warunkach zabudowy, jak również nie zostało uzasadnione odstępstwo przy ustalaniu wskaźnika nowej zabudowy oraz popełniono rażące uchybienia przy sposobie określania parametrów nowej zabudowy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Ponadto w przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej jednocześnie zarzutów naruszenia przepisów postępowania i prawa materialnego należy w pierwszej kolejności rozpatrzyć te pierwsze, ponieważ determinują one ocenę prawidłowego zastosowania lub właściwej wykładni przepisów prawa materialnego powołanych w tej sprawie. W skardze kasacyjnej powołano jedną podstawę kasacyjną unormowaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
Za całkowicie bezzasadne należało uznać zarzuty przedstawione w pkt II skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 145 § 1 w zw. 3 § 1 p.p.s.a.
Zgodnie z tym drugim przepisem sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 27 kwietnia 2016 r., sygn. II SA/Rz 1176/15 oddalił skargę, co oznacza, że dokonał kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia i zastosował środek określony w art. 151 p.p.s.a. Określona przez ustawę kontrola została zatem przez ten Sąd w stosunku do zaskarżonej decyzji zrealizowana. Polegała ona na wyjaśnieniu problemu zgodności tej decyzji z prawem, a zatem na zbadaniu kwestii jej legalności. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. To, że nie zastosował - jak chce tego strona skarżąca - środków wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie oznacza bowiem, że Sąd I instancji nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 3 § 1 p.p.s.a.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielna podstawa kasacyjna może być skutecznie postawiony w dwóch sytuacjach, tj.: (a) gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i (b) gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania, zaś materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego.
Lektura zaskarżonej decyzji SKO w [...] z [...] maja 2015 r. oraz zaskarżonego wyroku dowodzi, iż organy zasadniczych dla sprawy ustaleń dokonały na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Kontrolę dokonaną przez Sąd pierwszej instancji w zakresie kompletności materiału dowodowego oraz jego oceny, należało uznać za odpowiadającą prawu oraz dopuszczalną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie dokonując jej nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie można zasadnie, na podstawie wyłącznie art. 141 § 4 p.p.s.a., tj. z pominięciem zarzutów wartościujących sądowe oceny konkretnych zastosowań procedury administracyjnej, kwestionować poszczególnych ustaleń i ocen, które składają się na stan faktyczny i prawny sprawy. W konkretnej sprawie zaskarżony wyrok WSA w Rzeszowie zawiera natomiast zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala ustalić, jakimi przesłankami kierował się WSA w Rzeszowie oddalając skargę skarżących na decyzję SKO w [...] z [...] maja 2015 r.
Przechodząc do oceny zarzutów przedstawionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazać należy, że nie zasługiwały one na uwzględnienie.
Zgodzić należy się z oceną Sądu I instancji, według której SKO w [...] nie ograniczyło się do utrzymania w mocy pierwotnej decyzji z [...] maja 2014 r. i akceptacji powołanych tam argumentów. Dokonało ponownej pełnej oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2013 r., odnosząc się merytorycznie do wszystkich podnoszonych względem niej zarzutów, należycie uzasadniając swoje stanowisko. W trafnej ocenie Sądu Instancji, analiza decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2013 r. nie dała podstaw do uznania, że doszło do rażącego naruszenia przepisów stanowiących podstawę prawną jej wydania.
Podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta nie można upatrywać w art. 60 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p.). W sprawie objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności projekt decyzji sporządziła osoba, która jednocześnie jako Z-ca Dyrektora Wydziału Architektury Urzędu Miasta [...] – działając z upoważnienia Prezydenta tego Miasta – wydała decyzję.
W aktach sprawy brak jest odrębnego dokumentu potwierdzającego jej uprawnienia architektoniczne lub nr wpisu na listę właściwego samorządu zawodowego. Wobec zawartej w projekcie decyzji o warunkach zabudowy adnotacji: "Projekt decyzji sporządziła: mgr inż. arch. M. D. wpisana pod Nr [...] [...] Okręgowej Izby Architektów" wraz z jej podpisem oraz wobec nie budzącego wątpliwości spełnienia formalnego wymogu przynależności tej osoby do właściwego samorządu zawodowego, Sąd I instancji prawidłowo uznał warunek z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. za spełniony. Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że o rażącym naruszeniu prawa w tym zakresie można by mówić w sytuacji, gdyby wskazana osoba nie posiadała stosownych uprawnień do sporządzania projektów decyzji o warunkach zabudowy i nie należała do właściwego dla branży samorządu zawodowego (co nie jest kwestionowane), bądź też projekt decyzji nie został w ogóle przez nią podpisany.
Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że za rażąco naruszony decyzją Prezydenta, co słusznie uznało SKO, nie może być uznany § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2016 r. odnoszący się do sposobu wyznaczania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy. Od przyjętej jako zasady jego wyznaczania na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości w stosunku do powierzchni działki dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1), dopuszcza się bowiem wyznaczenie innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 5 ust. 2). Oznacza to, że wskaźnik ustalony na podstawie § 5 ust. 1 nie jest bezwzględnie wiążący, gdyż w konkretnym przypadku możliwe jest rozstrzygnięcie specyficzne, uwzględniające uwarunkowania wynikające z przedstawionego wniosku.
Sąd I instancji wyjaśnił, że odstępstwo zastosowane przy wyznaczaniu wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy (0,30) dla działki nr [...] uzasadnione zostało zamierzoną powierzchnią nowej zabudowy oraz wymiarami terenu objętego wnioskiem. Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę, że uzasadnienie to przy ponad dwukrotnym przekroczeniu średniej dla obszaru analizowanego (0,14) jest lakoniczne i ogólnikowe. Ma rację Sąd I instancji, że uznanie braku należytego umotywowania odstępstwa jako argumentu przemawiającego za uznaniem naruszenia zasad dobrego sąsiedztwa i stwierdzeniem nieważności decyzji o warunkach zabudowy jest zbyt daleko idące. Takie odstąpienie Sąd I instancji prawidłowo uznał za dopuszczalne i przewidziane przez obowiązujące przepisy, zwłaszcza że jak wynika z analizy akt sprawy, w okolicznościach tego przypadku było ono zasadne i celowe ze względu na stosunkowo niedużą powierzchnię działki oraz zgodność planowanej zabudowy w zakresie cech zabudowy i kontynuacji funkcji z zabudową już istniejącą na terenie analizowanym.
Ma rację Sąd I instancji wskazując, że przewidziana w § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588) możliwość takiego odstępstwa jest logicznym następstwem faktu zróżnicowania warunków miejscowych i występującej na niej zabudowy. Z analizy urbanistycznej stanowiącej załącznik do Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2013 r., dopuszczenie wyjątku w niniejszej sytuacji nie doprowadzi do powstania na analizowanym terenie zabudowy całkowicie odbiegającej od zabudowy istniejącej.
Nie można zgodzić się z zarzutem przedstawionym na str. 10 uzasadnienia skargi kasacyjnej według którego decyzja Prezydenta Miasta narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez niewzięcie pod uwagę okoliczności mających wpływ na poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania obiektu polegających na: ochronie prze zalewaniem wodami opadowymi oraz roztopowymi działki nr [...] z budynkiem mieszkalnym przylegającym do inwestycji oraz częściowym zacienieniu działki nr [...].
Odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że w żaden sposób nie zostało przedstawione realne zagrożenie zalewania działki skarżących (nr [...]) wodami opadowymi i roztopowymi pochodzącymi z działki inwestorów nr [...] (mające powodować w perspektywie zawilgocenie posadowionego tam budynku) oraz jej częściowego zacienienia. Sama obawa co do ewentualnego zalewania działki wodami opadowymi czy pozbawienia dopływu światła dziennego nie podlega badaniu na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy. Wyjaśnić należy również, że decyzja Prezydenta zawiera treść co do wymogu projektowania i budowy zamierzonego obiektu w sposób zapewniający poszanowanie interesów osób trzecich, w tym zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń mieszkalnych w budynkach sąsiednich oraz zakazu pogarszania stosunków wodnych na terenie objętym wnioskiem, z uwzględnieniem terenów o zmniejszonej chłonności (parkingi, dojazdy, dojścia, place) oraz wpływie zmian w stosunkach wodnych na stabilność posadowienia istniejących budynków i budowli.
Nie można uznać za zasadny zarzutu przedstawionego na str. 10 uzasadnienia skargi kasacyjnej, że WSA w Rzeszowie nie dostrzegł, że zaskarżona decyzja SKO narusza fundamentalne zasady postępowania administracyjnego zawarte w art. 7, 8, 11 i 15 k.p.a.
Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie, sprawa została należycie wyjaśniona, a zgromadzone w sprawie dowody były wystarczające do wydania rozstrzygnięcia. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że zaskarżona decyzja SKO oraz decyzja ją poprzedzająca w sposób dokładny i wnikliwy odnoszą się do wszystkich istotnych dla rozpatrzenia sprawy zagadnień, czyniąc zadość zasadzie przekonywania stron. W sposób wyczerpujący Kolegium odniosło się także do zarzutów zawartych w odwołaniu, wyczerpując dyspozycję art. 15 k.p.a. Organ w należyty sposób wykazał, że objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzja Prezydenta nie spełnia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.
Kwestia zastosowanej przez SKO w [...] w sprawie podstawy prawnej została prawidłowo wyjaśniona przez Sąd I instancji.
Mając na uwadze to co stwierdzono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.