Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego) Wojewoda Małopolski, reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił z wnioskiem o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II OSK 2233/15 uchylającego zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Kr 1740/14 oraz zaskarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania z urzędu wykonania decyzji.
Pełnomocnik organu wnosi także o rozstrzygnięcie wątpliwości, co do jego treści.
W uzasadnieniu wniosku wskazuje, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż stroną postępowania administracyjnego oraz osobą wnoszącą skargę na ww. postanowienie Wojewody Małopolskiego był wyłączenie M. Z. W ww. wyroku (w komparycji oraz pkt 2 sentencji orzeczenia) wskazano jako skarżącego M. Z. i M. Z. Z uwagi na rozbieżność wskazanego nazwiska strony – a winno być M. Z. zachodzi potrzeba sprostowania mylnie wskazanych danych osobowych skarżących.
Ww. wyrokiem Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. II SA/Kr 1740/14 o oddaleniu skargi M.Z. oraz uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa [...] sierpnia 2014 r. o wstrzymaniu z urzędu wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że zaskarżonym postanowieniem Prezydenta Miasta Krakowa wstrzymano wykonanie nie tej decyzji, co do której wznowiono postępowanie, co zdaniem Sądu było nieprawidłowe.
Tymczasem pełnomocnik organu wskazuje, że z akt sprawy wynika, iż Prezydent Miasta Krakowa, w związku z wniesieniem przez prokuratora Prokuratury Rejonowej dla Krakowa Podgórza sprzeciwu od jego ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...], postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...] wznowił postępowanie zakończone ww. ostateczną decyzją w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego oraz zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., znak: [...] wydanej dla realizacji: "budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się 24 lokali mieszkalnych z 15 miejscami parkingowymi w wielostanowiskowym garażu podziemnym z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, co., gazową i elektryczną, na działkach nr [...],[...],[...] obr. [...] przy ul [...] w Krakowie - Podgórzu", przeniesionej decyzją Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z [...] maja 2012 r., znak: [...] na rzecz [...], wydaną na rzecz: [...] (dowód: akta I instancji, sprzeciw Prokuratora wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, karta nr 20-18)
Następnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2014 r. wstrzymał wykonanie tej decyzji, tj.: decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego oraz zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r.
Jako podstawę uchylenia zaskarżonego wyroku WSA oraz postanowienia Wojewody Małopolskiego Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że nie jest uzasadnione, aby wznawiając postępowanie zakończone oznaczoną ostateczną decyzją administracyjną (zdaniem Sądu zarówno sprzeciw prokuratora, jak też wznowienie dotyczyło decyzji Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., podczas gdy w rzeczywistości dotyczyło decyzji zamiennej Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r.), organ właściwy w sprawie wznowienia mógł w ramach tego samego postępowania orzekać o wstrzymaniu wykonania innej decyzji ostatecznej (Nr [...] z dnia [...] maja 2013 r.), niż objętej postępowaniem wznowieniowym.
Co do zasady Wojewoda Małopolski należy z takim stanowiskiem się zgodza w pełni, jednakże w ocenie organu, z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżone postanowienie dotyczy decyzji, tej samej, co do której wznowiono postępowanie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zasadą jest, że sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym - od podpisania sentencji wyroku (art. 144 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej Ppsa). Oznacza to, że wyrok (sentencja lub uzasadnienie) może ulec zmianie tylko w wypadkach i na zasadach przewidzianych ustawą. Rektyfikacji wyroków sądowych służą instytucje sprostowania, uzupełnienia i wykładni.
Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z wnioskiem takim wystąpić może również strona postępowania (art. 159 Ppsa). Wykładnia gramatyczna powyższego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tj. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami.
W niniejszej sprawie w komparycji wyroku oraz pkt 2 orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. w sposób oczywiście omyłkowy wpisano nazwiska skarżących tj. M. Z. i M. Z. zamiast prawidłowo – M. Z. i M. Z. W uzasadnieniu tego wyroku prawidłowo natomiast wpisano nazwiska skarżących.
Jednocześnie wskazuje się, że prawidłowo WSA w Krakowie, a co za tym idzie również Naczelny Sąd Administracyjny, jako strony postępowania oraz osoby wnoszące skargę na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 29 października 2014 r. potraktował zarówno M. Z., jak i M. Z., co wynika z odpowiedzi M. Z. z dnia [...] lutego 2015 r. na wezwanie sądu wojewódzkiego z dnia 6 lutego 2015 r. dot. podpisania niniejszej skargi.
Stosownie natomiast do art. 158 Ppsa sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwość co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia czy też do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy.
Mając powyższe rozważania na uwadze należy wskazać, że żądania organu nie można zakwalifikować jako wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r. Wywody strony zmierzają bowiem do merytorycznej zmiany treści uzasadnienia wyroku, a w konsekwencji do podważenia prawidłowości podjętego przez Sąd rozstrzygnięcia. Polemika ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie niewątpliwie wykracza poza zakres zastosowania instytucji uregulowanych w art. 158 Ppsa. Ponowne rozstrzyganie przez Sąd kwestii przedstawionej we wniosku jest niedopuszczalne, ponieważ merytoryczne odniesienie się do powyższego zagadnienia prowadziłoby do nadania wnioskowi strony charakteru właściwego środkowi zaskarżenia od orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, którego ustawa - Ppsa nie przewiduje.
Niezależnie od powyższego należy wskazać, że z uzasadnienia postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] jak i postanowienia z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak: [...] wynika, że Prezydent Miasta Krakowa, wznowił z urzędu, na skutek sprzeciwu prokuratora, postępowanie zakończone decyzją tegoż organu Nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego składającego się z 24 lokali mieszkalnych z 15 miejscami parkingowymi w wielostanowiskowym garażu podziemnym z wewnętrznymi instalacjami: wodno-kanalizacyjną, c.o., gazową i elektryczną, na działkach nr [...],[...],[...] obr. [...] przy ul. [...] w Krakowie – Podgórzu.
Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 maja 2017 r. wskazał, że "skoro podstawą wniesienia sprzeciwu prokuratorskiego były okoliczności mające uzasadniać wznowienie postępowania, przeto skorzystanie z powyższej kompetencji przez właściwy organ nakazywało sięgnąć do przepisu art. 152 K.p.a. normującego to zagadnienie w warunkach wznowienia. Cyt. przepis określa, że "Organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania" (§ 1), a ponadto, iż "Na postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji służy stronie zażalenie, chyba że postanowienie wydał minister lub samorządowe kolegium odwoławcze" (§ 2)".
Dalej Sąd podniósł, że przy rozpoznawaniu potrzeby wstrzymania wykonania decyzji przez pryzmat przesłanki ujętej w art. 152 § 1 K.p.a., na uwadze Prezydent Miasta Krakowa winien mieć także okoliczności podnoszone w skardze kasacyjnej, tj. zrealizowanie robót budowlanych na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 156 § 1 i 2 oraz art. 158 w zw. z art. 193 Ppsa, orzekł jak w sentencji.