Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Op 50/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu (dalej WSA albo sąd I instancji) oddalił skargę [...] (dalej skarżąca albo zobowiązana) na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej [...]WINB) z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...], wydane w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego.
W skardze kasacyjnej z dnia 23 maja 2019 r. zobowiązana, reprezentowana przez radcę prawnego, złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia [...]WINB z dnia [...] października 2018 r., nr [...].
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu utworzona została w celu zapewnienia tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać jego wykonanie, zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem jego legalności. Ma chronić by w okresie do rozpatrzenia skargi strona, z uwagi na skutki jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu, nie poniosła znacznej szkody lub nie wystąpiły trudne do odwrócenia skutki. Ciężar dowodu w zakresie wykazania okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że jego wykonanie faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły wynikać z samych twierdzeń strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko.
Skarżąca składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia nie wykazała w żaden sposób zaistnienia którejkolwiek z przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., których wystąpienie warunkuje udzielenie ochrony tymczasowej. Analiza akt sprawy nie daje podstaw do przyjęcia, ażeby konieczność wykonania przez skarżącą obowiązku pieniężnego w wysokości 8.000 zł skutkowała wystąpieniem jednej z tych podstaw. Należy przy tym podkreślić, że postanowienie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania określonego obowiązku nie jest z zasady rozstrzygnięciem, którego wykonanie może spowodować trudne do odwrócenia skutki. Postanowienie tego rodzaju dotyczy świadczenia pieniężnego, które z reguły jest odwracalne, a w przypadku zaskarżenia go do sądu administracyjnego i ewentualnego uwzględnienia takiej skargi, pozostaje możliwość domagania się jego zwrotu.
Podsumowując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpatrywanym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, brak jest konkretnych odniesień co do przesłanek wstrzymania wykonania wydanego w granicach niniejszej sprawy postanowienia [...]WINB z dnia [...] listopada 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny miał przy tym na uwadze błędną datę tego rozstrzygnięcia, która została wymieniona w skardze kasacyjnej (zamiast [...] października 2018 r. powinno być [...] listopada 2018 r.), kierując się prawidłowym oznaczeniem numerycznym tego aktu.
Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.