Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 345/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi A. Spółki z o.o. w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] 2016r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót, uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] 2016 r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm. dalej: "Pr. bud.") wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. robót budowlanych określonych jako instalacja urządzeń technicznych stacji bazowej telefonii [...] o numerze [...] na dachu budynku przy ul. D. [...] w K., działka nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...]. Organ uznał, że w przypadku, gdy obszar oddziaływania inwestycji wychodzi poza działki, co do których inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, konieczne jest przeprowadzenie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.
Od decyzji A. sp. z o.o. w W. wniosła odwołanie, w którym zakwestionowano stanowisko organu I instancji zawarte w zaskarżonej decyzji i zarzuciła, że organ nie udowodnił, iż planowane zamierzenie wprowadzi lub zwiększy ograniczenie dla terenów sąsiednich. Zarzuciła ponadto, że nie dokonano oceny zgłaszanych robót budowlanych pod kątem wystąpienia w polu oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej miejsc dostępnych dla ludności.
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] 2016 r. na podstawie art. 30 ust. 5 i art. 30 ust. 7 pkt 1 Pr. bud. i art. 138 § I pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wydanej decyzji wskazał, że z faktu, iż pole elektromagnetyczne stacji bazowej telefonii komórkowej przekracza nieruchomość, dla której inwestor posiada prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, nie wynika, że nie może ona być realizowana w oparciu o zgłoszenie.
Natomiast w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem organu odwoławczego, nie można wykluczyć, że w zasięgu pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych poziomach oddziaływań emitowanych za pośrednictwem anten sektorowych o określonych parametrach nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W tej sytuacji sąsiednie nieruchomości objęte oddziaływaniem o wartościach wyższych aniżeli dopuszczalne, winny być uznane jako obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, bowiem właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy tych nieruchomości winni wiedzieć, że pionowy zasięg ich własności gruntowej będzie ograniczony.
Tym samym nastąpi ograniczenie dla terenów sąsiednich. Organ odwoławczy zauważył, że na budynku przy ul. D. [...] znajduje się również antena o oznaczeniu [...], a pola pochodzące od obu anten mogą się sumować.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga wniesiona przez spółkę A. od powyższej decyzji jest zasadna, jakkolwiek większość zarzutów w niej podniesionych nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podzielił pogląd zgodnie z którym realizacja stacji bazowej zawsze wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Takie stanowisko w ocenie Sądu przesądza o bezzasadności zarzutów zawartych w skardze. Zaskarżona decyzja jest natomiast niezgodna z prawem ponieważ organ II instancji niezasadnie uznał, że przedmiotowa inwestycja może być realizowana w oparciu o zgłoszenie, wskazując zarazem, że w rozpoznawanej sprawie zasadne jest wniesienie sprzeciwu w oparciu o przepis art. 30 ust. 7 pkt 1 Pr. bud.
Sąd wskazał, że wniesienie sprzeciwu i nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 30 ust. 7 może dotyczyć tylko takiej budowy lub takich robót budowlanych, które są objęte obowiązkiem zgłoszenia z mocy prawa, co wynika z treści art. 29 w zw. z art. 30 ust. 1 Pr. bud. W trybie art. 30 ust. 7 Pr. bud. nie można nałożyć obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla inwestycji, na których realizację pozwolenie na budowę jest wymagane zgodnie z art. 28 Pr. bud., a jedynie z sytuacji gdy dla wykonania budowy lub robót budowlanych wymagane jest ich zgłoszenie (art. 29 i art. 30 Pr. bud.).
W konsekwencji jeżeli inwestor miał zamiar realizować określone roboty budowlane na podstawie dokonanego zgłoszenia, a wymagały one pozwolenia na budowę, to organ powinien wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr. bud.
W skardze kasacyjnej A. spółka z o.o. zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając:
- I. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest:
- 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, jak również poprzez nie zawarcie w uzasadnieniu skarżonego wyroku wyjaśnienia zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jako jednej z podstaw prawnych uchylenia decyzji Wojewody Małopolskiego, poczynienia błędnych ustaleń, iż inwestycja nie może być uznana za urządzenie zainstalowane na budynku, a także brak wyjaśnienia w uzasadnieniu skarżonego wyroku, dlaczego sąd I instancji nie uchylił również decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2016 r., w sytuacji, gdy zawierała te same wady, co uchylona decyzja Wojewody Małopolskiego, a także, dlaczego do "budowy stacji bazowej telefonii komórkowej" nie może znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pr. bud., w tym, dlaczego nie mieści się w zakresie zwrotu normatywnego "instalacja urządzeń", jak ten zwrot winien być zdaniem sądu rozumiany, dlaczego stanowi "rozbudowę sieci" i czy to wyklucza możliwość żeby stanowiła instalację urządzeń w rozumieniu art. 29 ust, 2 pkt 15 Pr. bud.,
- 2) art.134 § 2 p.p.s.a. poprzez orzeczenie na niekorzyść skarżącej, a zwłaszcza przedstawienie oceny prawnej sprawy i wskazań co do dalszego postępowania nakazujących wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych przez A. sp. z o.o. robót budowlanych,
- 3) art. 153 p.p.s.a, poprzez przedstawienie w uzasadnieniu orzeczenia oceny prawnej sprawy i wskazań co do dalszego postępowania nakazujących wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych przez A. sp. z o.o. robót budowlanych w sytuacji gdy ich realizacja wymaga jedynie zgłoszenia na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3) lit. b) Pr. bud.,
- 4) art. 135 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie i tym samym nie poddanie kontroli oraz w efekcie nie uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2016r., w sytuacji, gdy było to niezbędne dla końcowego jej załatwienia;
- 5) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie to jest nieprawidłowe spełnienie funkcji kontrolnej, gdyż pomimo uznania naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa materialnego i procesowego. Sąd przesądził o sposobie rozstrzygnięcia sprawy w zakresie kwalifikacji inwestycji w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane zgodnie ze stanowiskiem tego organu;
- II. w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.:
- 6) art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr. bud. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czyli ocenę przez sąd I instancji, że na tej podstawie materialnoprawnej organy winny wnieść sprzeciwu do zgłoszonych przez spółkę robót budowlanych z uwagi na fakt, iż jej inwestycja stanowi "rozbudowę sieci", która nie mieści się w katalogu robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia opisanych w art. 29 ust. 1 i 2 Pr. bud., oraz nie stanowi urządzenia budowlanego, o którym mowa w treści alt. 3 pkt 9 Pr. bud., podczas gdy ustawodawca w art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. nie stanowi o "urządzeniu budowlanym", ale o "urządzeniu",
- 7) art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pr. bud. poprzez uznanie, iż zakres robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu nie jest objęty zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę opisanym w ww. przepisie.
Na tej podstawie skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia i jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca. Na podstawie powołanego przepisu nie można również skutecznie kwestionować zaaprobowanego przez sąd I instancji stanu faktycznego sprawy i przyjętej wykładni norm prawnych, a do tego sprowadza się zarzut skargi kasacyjnej kwestionujący stanowisko sądu w zakresie braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej wojewódzki sąd administracyjny wskazał podstawę zastosowania w sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stwierdzając, że decyzja Wojewody Małopolskiego jest niezgodna z prawem, gdyż pozwala na budowę stacji bazowej w oparciu o zgłoszenie, a jednocześnie uznaje za zasadne wniesienie sprzeciwu w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr. bud.
Sąd wojewódzki wyjaśnia również dlaczego w sprawie nie znajduje zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud. wskazując, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga zawsze uzyskania pozwolenia na budowę. Z kolei brak odniesienia się wojewódzkiego sądu administracyjnego do niektórych zarzutów lub twierdzeń zawartych w skardze nie stanowi jeszcze sam w sobie uchybienia skutkującego koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 134 § 2 p.p.s.a., bowiem orzeczeniem na niekorzyść strony skarżącej w rozumieniu powołanego przepisu będzie każde orzeczenie, które pogarsza sytuację skarżącego w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem skargi, przy czym pogorszenie to nie musi dotyczyć wyłącznie jego praw czy obowiązków wynikających z prawa materialnego, ale także pewnych uprawnień faktycznych czy procesowych, powstałych w wydaniu zaskarżonego aktu bądź dokonania czynności. Treść ustanowionego przez art. 134 § 2 p.p.s.a. zakazu reformationis in peius w postępowaniu sądowoadministracyjnym należy ustalać z uwzględnieniem zasad konstrukcyjnych tego postępowania, tj. w szczególności zasady dyspozytywności, której wyrazem jest uprawnienie skarżącego do wniesienia skargi i jej cofnięcia. W tym kontekście należy przyjąć, że o wydaniu orzeczenia przez sąd na niekorzyść strony nie można mówić w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprowadzałoby się do uwzględnienia żądania skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2017r. sygn. akt II GSK 3594/15, LEX nr 2355096, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2014r. sygn. akt I OSK 22/13, LEX nr 2006613).
W niniejszej sprawie przed wniesieniem skargi w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja organu odwoławczego nakładająca na skarżącą spółkę obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę i utrzymująca w mocy wniesiony przez organ I instancji sprzeciw do dokonanego przez skarżącą zgłoszenia. W wyniku wydanego przez Sąd I instancji wyroku uwzględniającego skargę spółki, sprawa trafiła do ponownego rozpoznania przez organ II instancji, pozostawiając w obrocie prawnym wniesiony przez organ I instancji sprzeciw. Natomiast ze wskazań Sadu co dalszego postepowania wynika dla strony obowiązek uzyskania dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego pozwolenia na budowę. Zatem nie sposób przyjąć, że doszło do pogorszenia sytuacji skarżącej w stosunku do tej, którą miała przed wniesieniem skargi.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., który dotyczy granic związania sądu i organu oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego toku postępowania. Przepis ten mógłby być naruszony jedynie w przypadku przekroczenia tych granic albo nie wykonania owych wskazań. Krytyka samej oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania nie mieści się w normie zrekonstruowanej na podstawie tego przepisu. Wadliwą ocenę prawną kwestionować można poprzez zarzut naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego bądź naruszenie przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c czy art. 151 p.p.s.a.) w powiązaniu z przepisami postępowania administracyjnego, których naruszenia sąd nie uwzględnił i nie zastosował w związku z tym właściwego środka kontroli. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia sprawy, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie.
Stąd kwestionowanie wykładni przepisów prawa dokonanej przez sąd nie może odbywać się poprzez zarzucanie naruszenia art. 153 p.p.s.a.(por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016r. sygn. akt I OSK 2137/14, LEX nr 2100580, wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014r. sygn. akt II GSK 224/13, LEX nr1485518).
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a., który nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ przytoczony przepis uprawnia jedynie sąd administracyjny do zastosowania wymienionych w nim środków, a nie skarżącego, którego skarga jest skierowana na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej. Natomiast nieskorzystanie przez sąd z przewidzianych w przepisie art. 135 p.p.s.a. uprawnień nie może stanowić podstawy do zarzutu naruszenia prawa przez ten sąd (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2018r. sygn. akt I OSK 2093/16, LEX nr 2537281, wyrok NSA z dnia 14 maja 2008r. sygn. akt II FSK 1879/07, LEX nr 487822, wyrok NSA z dnia 19 września 2018r. sygn. akt II OSK 63/18, LEX nr 2578626).
W odniesieniu do kolejnego zarzutu kasacyjnego należy zwrócić uwagę, że przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. jest przepisem ustrojowym normującym zakres i kryterium kontroli działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne i jako taki co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Może być on skutecznie wskazany jako naruszenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej w powiązaniu z konkretnie oznaczonymi przepisami p.p.s.a. (wyrok NSA z dnia 11 maja 2012 r., sygn. aktI OSK 70/12, LEX nr 1166069; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 1660/07, wyrok NSA z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt II FSK 103/08, wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 445/10; wyrok NSA z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 1185/11, LEX nr 1083277; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt FSK 576/07, LEX nr 475570). Skoro przepis art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. jako przepis ustrojowy, a nie procesowy wskazuje w § 2 podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne, to przepis ten mógłby stanowić samodzielną i skuteczną podstawę kasacyjną tylko wówczas, gdyby sąd przyjął inne, niż legalność, kryterium kontroli.
Zarzucając naruszenie tego przepisu strona powinna zatem bądź to wskazać konkretny przepis prawa, który powinien uwzględnić, a czego nie zrobił Sąd I instancji dokonując kontroli legalności działania organów administracji, bądź ewentualnie przepis wskazujący inne kryterium kontroli. Wykazując naruszenie tego przepisu strona może wywodzić, że Sąd niezasadnie wyszedł poza kryterium kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Na żaden z tych sposobów naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. w skardze kasacyjnej nie wskazano.
Sąd I instancji rozpoznał sprawę przez pryzmat wskazanych w uzasadnieniu wyroku przepisów, a zatem jako kryterium kontroli przyjął kryterium zgodności z prawem. To, czy ocena legalności zachowania organu była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem przepisu art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt I GSK 1790/11, LEX nr 1332295; wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FSK 753/12, LEX nr 1336047).
W skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 § i § 2 p.u.s.a. powiązano wprawdzie z zarzutem naruszenia przepisu art. 3 § 1 p.p.s.a. jednakże zarzut naruszenia tego przepisu także okazał się nieskuteczny, bowiem art. 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy, ogólny o charakterze tylko kompetencyjnym i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, O jego naruszeniu można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy Sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa. Przepis nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Tak więc okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia tego uregulowania.
Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać należy, że właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku WSA powinno sprowadzać się do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w związku z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt II GSK 1211/13, LEX nr 1572635), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. Jednak pomimo błędnie sformułowanego zarzutu w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny wobec wskazania przez skarżącą kasacyjnie naruszonych przepisów prawa materialnego zobowiązany był do ich rozpoznania.
Prawidłowa była wykładnia art. 30 ust. 6 pkt 1 Pr. bud. dokonana przez wojewódzki sąd administracyjny wskazująca, że wobec planowanej budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, niezbędne było uzyskanie pozwolenia na budowę, co wykluczało możliwość jej realizacji w oparciu o dokonane zgłoszenie, wobec czego zasadnym było wniesienie sprzeciwu w oparciu o powołany przepis.
Zakres robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu dotyczącym przedmiotowej stacji bazowej zasadnie został zakwalifikowany jako budowa. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Pr. bud., przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego, bez znaczenia pozostaje zatem kwestia, czy roboty te stanowił budowę, czy też jej postać w formie rozbudowy. Stacja bazowa telefonii komórkowej jest niewątpliwie zamierzeniem budowlanym (przedsięwzięciem) zaliczanym do budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, natomiast w świetle przepisów Prawa ochrony środowiska jako instalacja stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie emitujących do powietrza pole elektromagnetyczne.
Wobec tego, stację bazową telefonii komórkowej na gruncie przepisów Prawa budowlanego należy traktować jako obiekt budowlany z wszelkimi tego konsekwencjami, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 1 Pr. bud.). W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA z dnia: 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2400/11; 4 lutego 2014r., sygn. akt II OSK 1793/13; 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1224/14 i z 15 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 596/17 oraz sygn. akt II OSK 613/17; dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten podziela również skład orzekający w niniejszej sprawie zwracając uwagę, że powołane w skardze kasacyjnej przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3b Pr. bud. mogą mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie zwiększających mocy samej stacji, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy, czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej.
Niewątpliwie planowane przez inwestora prace polegające miedzy innymi na demontażu części anten sektorowych i montażu kolejnych, mogą spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przy realizacji tego typu urządzeń emitujących fale elektromagnetyczne, powinna obowiązywać zasada przezorności w trosce o zdrowie i życie ludzkie. Należy pamiętać, że zgodnie z art. 74 ust. 2 oraz art. 5 Konstytucji RP ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych, które powinny kierować się zasadą zrównoważonego rozwoju, wspierać działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska oraz realizować prawo każdego do informacji o stanie i ochronie środowiska. W duchu tych zasad powinny być interpretowane i stosowane przepisy Prawa budowlanego, co wyklucza przyjęcie poglądu, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej może być realizowana na podstawie zgłoszenia (art. 29 ust. 2 pkt 15 Pr. bud.).
Nie do przyjęcia jest też pogląd, że budowa (przebudowa, rozbudowa) stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga pozwolenia na budowę jedynie w sytuacji określonej w art. 29 ust. 3 Pr. bud., gdyż takie stanowisko nadmiernie ogranicza prawa stron wynikające z art. 28 ust. 2 Pr. bud. Budowa (przebudowa lub rozbudowa) stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie zgłoszenia, a więc bez udziału stron, o których mowa w art. 28 ust. 2 Pr. bud., nie daje gwarancji prawidłowego wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Pr. bud.) oraz poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich posiadających nieruchomości w tym obszarze (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud.) (por. wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2017r. sygn. akt II OSK 613/17, wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2018r. sygn. akt II OSK 848/16 dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.