Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/GL 817/11 oddalił skargę M. D. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził u M. D. chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869).
Decyzję wydano w oparciu o ocenę narażenia zawodowego i orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Katowicach - Poradnię Chorób Zawodowych w Sosnowcu z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]. Jak wynikało z uzasadnienia orzeczenia lekarskiego M. D. została skierowana na badanie w kierunku zespołu cieśni nadgarstka pochodzenia zawodowego w dniu [...] września 2008 r. Natomiast dochodzenie epidemiologiczne wykazało pracę strony na stanowisku szwaczki w [...] Sp. z o.o. w T. w latach 2001 - 2008, które stwarzało możliwość powstania choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy. W dniu [...] maja 2008 r. wykonano badanie EMG, którego wyniki wykazały cechy wczesnej fazy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka z przewagą po stronie prawej. W dniach [...] sierpnia 2008 r. i [...] grudnia 2008 r. strona została poddana leczeniu operacyjnemu, w rezultacie ponownie przeprowadzone badanie neurograficzne nerwów kończyn górnych wykazało wydłużenie latencji końcowej przy stymulacji włókien ruchowych obu nerwów pośrodkowych oraz obniżenie amplitudy PW przy stymulacji włókien ruchowych prawego nerwu pośrodkowego, a także zwolnienie szybkości przewodzenia we włóknach czuciowych wszystkich badanych nerwów.
Natomiast badanie EMG kończyn dolnych przeprowadzone w dniu [...] sierpnia 2009 r. nie wykazało uchyleń od normy. Analiza dokumentacji medycznej strony wykazała nadto posiadanie przez nią innych dolegliwości i chorób - wrzody dwunastnicy, żylaki kończyn dolnych, dyskopatię, ból karku głowy i ramion.
Lekarze orzecznicy we wnioskach końcowych stwierdzili u M. D. kliniczne cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka z przewagą po stronie prawej - stan po leczeniu operacyjnym. Przeprowadzona diagnostyka różnicowa nie wykazała pozazawodowych czynników ryzyka wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka. Prawidłowy wynik badania EMG kończyn dolnych oraz po leczeniu operacyjnym poprawa kliniczna i stopniowa normalizacja przewodnictwa nerwowego w nerwach pośrodkowych, zdaniem lekarzy orzeczników, bezspornie potwierdzają rozpoznanie choroby zawodowej. Jednocześnie fakt wystąpienia silnych dolegliwości około 5 lat po rozpoczęciu narażenia z przewagą zmian w kończynie górnej prawej u pracownika praworęcznego oraz wynik badania neurograficznego z 2008 r. wskazują jednoznacznie lub z wysokim prawdopodobieństwem na istnienie związku przyczynowego pomiędzy pracą, jaką wykonywała M. D. na stanowisku szwaczki w [...] w latach 2001-2008, a rozpoznanym schorzeniem.
[...] Sp. z o. o. w T. wniosło od powyższej decyzji odwołanie nie zgadzając się z rozpoznaniem choroby zawodowej u M. D. Podniesiono, iż stwierdzenia choroby zawodowej dokonano w oparciu o niepełne orzeczenie lekarskie WOMP, bez sprawdzenia wszystkich przesłanek, w tym dokumentacji medycznej z lat 1983-2008 (m.in. z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy w [...]), a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców celem ustalenia, czy występowały tam inne czynniki mogące mieć wpływ na powstanie schorzenia stwierdzonego u strony.
Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z dnia [...] maja 2011 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 2351 Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i odmówił stwierdzenia u M. D. choroby zawodowej wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Organ ustalił, że M. D. pracowała w latach 2001-2009 w [...] Sp. z o.o. w T. jako szwaczka, gdzie sposób wykonywania pracy był związany z wymuszoną pozycją ciała, powtarzalnością motoryczną i nadmiernym obciążeniem obu stawów nadgarstkowych. Uznano zatem pracę strony w latach 2001-2008 jako wykonywaną w warunkach stwarzających ryzyko powstania zespołu cieśni w obrębie nadgarstków. Zaakcentowano, iż w toku postępowania odwoławczego M. D. była badana w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, gdzie na podstawie obserwacji klinicznej w dniach [...] sierpnia 2010 r. i [...] września 2010 r. lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] orzekli o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego spowodowanej wykonywaniem pracy.
W uzasadnieniu orzeczenia lekarze specjaliści IMPiZŚ w Sosnowcu biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych, uwzględniając narażenie zawodowe oraz fakt wycofania się zaburzeń przewodnictwa w obu kończynach górnych po zabiegach odbarczających oraz ponowne ich pojawienie się w kończynie górnej prawej zarówno w nerwie pośrodkowym jak i w łokciowym pomimo braku narażenia zawodowego od końca 2008 r. nie znaleźli podstaw do uznania zawodowego tła neuropatii i rozpoznania u badanej przewlekłej choroby zawodowej spowodowanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.
Wobec odmiennych konkluzji orzeczeń obydwu placówek diagnostycznych WOMP i IMPiZŚ w Sosnowcu oraz w związku z wnioskiem złożonym przez M. D., w trybie art. 10 k.p.a., o dopuszczenie nowych dowodów (historii choroby Poradni Neurologicznej Miejskiego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w T.) organ odwoławczy zwrócił się do IMPiZŚ w Sosnowcu o ocenę przedstawionej dokumentacji medycznej mającej wskazywać nowe podstawy do rozpoznania choroby zawodowej.
Lekarze specjaliści IMPiZŚ w Sosnowcu po przeanalizowaniu dodatkowej dokumentacji lekarskiej w opinii uzupełniającej z dnia [...] kwietnia 2011 r. podtrzymali dotychczasowe stanowisko o braku podstaw do rozpoznania u M. D. przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Wyjaśnili, iż rozpoznany w 2008 roku, na podstawie badania EMG, obustronny zespół cieśni nadgarstka we wczesnej fazie, leczony był w tym samym roku operacyjnie. Co więcej w tym też roku M. D. zakończyła pracę w narażeniu na nadmierne obciążenie stawów nadgarstkowych.
Jednocześnie dodatkowo wykonane badanie EMG, jak również badanie wykonane później w miesiącu marcu 2010 r. nie potwierdziło rozpoznania zespołu cieśni nadgarstka. Zaburzenia przewodnictwa w nerwach obu kończyn górnych po zabiegach obarczających wycofały się, brak jest więc podstaw do rozpoznania zespołu cieśni nadgarstka jako przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego. Pojawienie się dyskretnych zmian neurograficznych w ostatnio wykonanym badaniu EMG (zwolnienie szybkości przewodzenia czuciowego w nerwie po środkowym i łokciowym prawym - wartości graniczne) już w okresie pracy bez narażenia przemawia za pozazawodową etiologią schorzenia u M. D. Wobec braku rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka przez orzeczników kompetentnej placówki diagnostycznej II stopnia, powołanej do rozpoznawania i orzekania w sprawach spornych, organ odwoławczy uwzględnił odwołanie i odmówił stwierdzenia choroby zawodowej.
M. D. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się jej uchylenia. Zdaniem skarżącej nie ma wątpliwości, że praca w [...] spowodowała u niej wystąpienie choroby zawodowej - zespołu cieśni nadgarstka. Wskazała, że poddała się operacji sądząc, że powróci do pełnej sprawności, co jednak nie nastąpiło. W ostatnim czasie objawy chorobowe nasiliły się w związku z podjętą przez nią pracą oraz szczegółowo opisała inne swoje dolegliwości oraz warunki wykonywanej przez nią pracy w [...] Sp. z o.o. w T., wnioskując o ponowną analizę sprawy i przeprowadzenie dodatkowych badań oraz konsultacji medycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270) uznając, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Jak podkreślił Sąd, materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 2351 Kodeksu pracy. Podstawą zaś do stwierdzenia lub odmowy stwierdzenia choroby zawodowej, zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia.
Jednocześnie Sąd powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że organ inspekcji sanitarnej, wydając decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest związany danym orzeczeniem lekarskim i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich. Orzeczenia lekarskie, wydane w toku takiego postępowania przez jednostki medyczne, mają bowiem wartość dowodową opinii biegłego. Organ powinien jednakże ocenić orzeczenie lekarskie jako dowód w postępowaniu administracyjnym z zachowaniem zasad wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 75 K.p.a.).
Wskazując na powyższe Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy dokonał merytorycznej oceny dotychczasowego postępowania i uznał, że zachodzi potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego oraz dopuszczenia opinii jednostki orzeczniczej drugiego szczebla. Umocowanie takiego działania znajduje podstawę w § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W konsekwencji w toku postępowania odwoławczego skarżąca została przebadana w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu, gdzie na podstawie obserwacji klinicznej przeprowadzonej w dniach [...] sierpnia do [...]września 2010 r. lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] orzekli o braku podstaw do rozpoznania u niej przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego spowodowanej wykonywaniem pracy. Opinię tą sporządzono biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych (neurologiczną, ortopedyczną) oraz badanie EMG, uwzględniając narażenie zawodowe oraz fakt wycofania się zaburzeń przewodnictwa w obu kończynach górnych po zabiegach odbarczających oraz ponowne ich pojawienie się w kończynie górnej prawej zarówno w nerwie pośrodkowym jak i w łokciowym pomimo braku narażenia zawodowego od końca 2008 r. Co więcej, lekarze specjaliści IMPiZŚ w Sosnowcu nie znaleźli podstaw do uznania zawodowego tła neuropatii i rozpoznania u badanej przewlekłej choroby zawodowej spowodowanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka.
Wobec odmiennych konkluzji orzeczeń lekarskich I i II stopnia oraz w związku z wnioskiem złożonym przez skarżącą w trybie art. 10 k.p.a. o dopuszczenie nowych dowodów (historii choroby Poradni Neurologicznej Miejskiego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w T.) organ odwoławczy zasadnie zwrócił się do IMPiZŚ w Sosnowcu o ocenę przedstawionej dokumentacji medycznej mającej wskazywać nowe podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Lekarze specjaliści IMPiZS w Sosnowcu po przeanalizowaniu dodatkowej dokumentacji lekarskiej w opinii uzupełniającej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] podtrzymali dotychczasowe stanowisko o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Podkreślili w konkluzji, że pojawienie się dyskretnych zmian neurograficznych w ostatnio wykonanym badaniu EMG (zwolnienie szybkości przewodzenia czuciowego w nerwie po środkowym i łokciowym prawym - wartości graniczne) już w okresie pracy bez narażenia przemawia za pozazawodową etiologią schorzenia.
Odwołując się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie Sąd podkreślił, że orzeczenie lekarskie, nawet wydane przez podmioty specjalistyczne, jak każdy dowód podlega ocenie Sądu jednakże ze względu na brak odpowiedniej wiedzy nie może być to orzeczenie kontrolowane pod względem medycznym. Dodatkowo też wskazał, że przepisy proceduralne nie przewidują możliwości powołania dodatkowego biegłego ani w postępowaniu administracyjnym ani sądowoadministracyjnym, o co wnosiła skarżąca. Mocy dowodowej nie mają także w tym zakresie opinie prywatne sporządzone na zlecenie stron postępowania.
Sąd administracyjny może mieć podstawy do weryfikacji orzeczenia lekarskiego (a co za tym idzie podjętej na jej podstawie decyzji administracyjnej) wyłącznie w sytuacji jeśli orzeczenie jest niejasne, budzi zastrzeżenia i nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia podmiotu wydającego orzeczenie co do podstaw rozstrzygnięcia, czyli jest niezrozumiałe dla organu, strony i sądu.
Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały tego typu wątpliwości, ani potrzeba dodatkowego uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego. Orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej II stopnia jest ostateczne w toku postępowania administracyjnego, bowiem rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych nie przewiduje od niego odwołania oraz jest konkretne, zawiera logiczne i przekonujące konkluzje, odnoszące się do istotnych okoliczności występujących w sprawie, w tym do twierdzeń skarżącej i wskazywanych przez nią dowodów w postaci dokumentacji medycznej.
Ponadto Sąd zaznaczył, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. Wynika to z faktu, iż stanowi ono podstawowy wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono - jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 §1 i art. 107 §3 k.p.a. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów.
Istotą związania, o którym mowa wyżej jest to, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń. Jak podkreślił Sąd, zgodnie z regulacją § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych to lekarze specjaliści uprawnieni są do występowania o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji medycznej, przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego jest w ich ocenie niewystarczający. W niniejszym postępowaniu lekarze dysponowali materiałem dowodowym, w tym dokumentacją medyczną i nie uznali za konieczne sięganie po dodatkową dokumentację, uznali więc, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do wydania prawidłowego orzeczenia.
Jednocześnie Sąd zauważył, że biegli lekarze jednostki orzeczniczej II stopnia, odmawiając stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, nie uczynili tego w sposób arbitralny, bowiem skarżąca została przez nich poddana wszechstronnym badaniom medycznym i dokonano ponownej kompleksowej analizy całości dokumentacji medycznej. Lekarze wydając opinię dysponowali zatem dokładnymi i aktualnymi wynikami badań (w tym badaniem EMG), które jednoznacznie wykluczyły istnienie choroby zawodowej. Wskazano w sposób jednoznaczny, że pojawienie się dyskretnych zmian neurograficznych w ostatnio wykonanym badaniu EMG (zwolnienie szybkości przewodzenia czuciowego w nerwie pośrodkowym i łokciowym prawym - wartości graniczne) już w okresie pracy bez narażenia zawodowego przemawia za pozazawodową etiologią schorzenia. Powyższe badania zostały wykonane po 5 miesiącach od wydania orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą I stopnia.
Ostatnie zaś orzeczenie lekarskie opierało się o wykonane badanie neurograficzne kończyn górnych, a badanie EMG dotyczyło kończyn dolnych. Organ wydając zaskarżoną decyzję dysponował zatem aktualną opinią stanu zdrowia skarżącej.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurą dotyczącą rozpoznawania oraz stwierdzania chorób zawodowych. Sąd uznał, że nie sposób podważyć konkretnych wniosków zawartych w orzeczeniu lekarskim organu II stopnia, wykluczającym zawodowe pochodzenie występującego u skarżącej schorzenia. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych.
Jednocześnie Sąd wskazał, że dla ostatecznego wyniku sprawy nie ma znaczenia okoliczność podnoszona w skardze, że skarżąca pracowała w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, skoro występującemu u niej schorzeniu nie można przypisać cech choroby zawodowej. Jednocześnie mając na uwadze treść skargi Sąd zauważył, że dokumentacja lekarska przestawiona przez skarżącą została przeanalizowana przez biegłych lekarzy orzeczników w orzeczeniu uzupełniającym z dnia [...] kwietnia 2011 r., w którym również nie stwierdzono podstaw do zmiany wcześniej zajętego w sprawie stanowiska, wskazując na pozazawodową etiologię występującego u skarżącej schorzenia.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku M. D., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty:
- 1. art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym na skutek przyjęcia stanu faktycznego, ustalonego przez organ administracji bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny;
- 2. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 k.p.a. oraz § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych polegających na błędnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęciu, że nie było podstaw do zakwestionowania orzeczenia lekarskiego wydanego przez jednostkę orzeczniczą II stopnia, a co za tym idzie, że nie było potrzeby uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego, czego skutkiem było błędne przyjęcie, że brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – przewlekłej choroby układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych.
Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skarga kasacyjna nie posiada uzasadnionych podstaw, a tym samym nie mogła zostać uwzględniona.
Nie mógł zostać uznany za uzasadniony zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który autor skargi kasacyjnej upatruje w błędnym oddaleniu przez Sąd skargi pomimo naruszenia przez organ administracji art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 k.p.a. oraz § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105, poz. 869). Podkreślić należy, że stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Warto przy tym zaznaczyć, że państwowy inspektor sanitarny nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia.
Zobowiązany jest natomiast dążyć do uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jeżeli tylko uzna, że materiał jakim dysponuje w sprawie jest niewystarczający do wydania decyzji (§ 8 ust. 2 ww. rozporządzenia).
W okolicznościach niniejszej sprawy za zasadne należy uznać stwierdzenie Sądu I instancji, że Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach wydając zaskarżoną w sprawie decyzję o uchyleniu w całości decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. stwierdzającej u skarżącej chorobę zawodową pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka oraz orzekając o odmowie stwierdzenia tej choroby u skarżącej, nie naruszył przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy w trybie art. 136 k.p.a. pozwoliło na zgromadzenie odpowiedniego materiału dowodowego, który okazał się wystarczający dla rozstrzygnięcia sprawy.
Zauważyć zatem należy, że organ odwoławczy dysponując odmiennymi orzeczeniami lekarskimi, mając na uwadze przepis § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu o dokonanie oceny przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu dokumentów wskazujących – w jej ocenie – nowe podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. W odpowiedzi udzielonej organowi w dniu [...] kwietnia 2011 r. Instytut podtrzymał stanowisko wyrażone w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] grudnia 2010 r. o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Powyższe pozwoliło Sądowi I instancji na stwierdzenie, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja została wydana w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy pozwalający na wydanie orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Brak zatem podstaw do uznania, że Sąd I instancji bez uzasadnionych podstaw oddalił skargę pomimo naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 k.p.a.
Uznając za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wskazać, że zgodnie z jego treścią uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uznając, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, by doszło do naruszenia art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazać należy, że przedstawiony w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji stan faktyczny w pełni odzwierciedla istotne okoliczności sprawy oraz zawiera jasną ocenę przyjętych przez organ ustaleń.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.