Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 maja 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę B. O. na uchwałę Rady Gminy Ż z dnia [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, iż zarządzeniem z dnia 3 kwietnia 2007 r., skarżąca wezwana została do wykazania, iż po podjęciu zaskarżonej uchwały a przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpiła do organu - Rady Gminy Ż. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca stwierdziła, że wystąpiła we wspomnianym terminie do Rady Gminy Ż. z wezwaniem w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i nie otrzymała na nie merytorycznej odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w związku z wniesioną skargą skarżąca nie dopełniła trybu warunkującego jej dopuszczalność. Zaskarżona uchwała podjęta została w dniu [...]. Sąd wyjaśnił, że wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa nie jest zarówno pismo B. O. zatytułowane "Skarga" z dnia 20 października 2006 r. - bowiem złożone zostało przed podjęciem skarżonej uchwały. W przypadku zaś pisma z dnia [...] z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej uchwały, które wniesione zostało do Wojewody Ś., nie spełnia ono powyższych warunków wezwania w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym z tego względu, iż skierowane zostało do organu niewłaściwego. Zdaniem Sądu nawet gdyby pismo to zostało przekazane organowi właściwemu tj. Radzie Gminy Ż., to wezwanie to byłoby nieskuteczne przed przekazaniem. Ponadto skarżąc nie wykazała, aby Wojewoda przekazał to pismo do rozpoznania przez organ gminy.
W tych warunkach na podstawie art. 58 § 3 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła B. O. zaskarżając je w całości i wskazując na naruszenie art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię w wyniku czego naruszone zostało prawo strony do sądu.
Według autora skargi kasacyjnej, jako iż celem instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa było zapewnienie czynnego udziału w postępowaniu organowi administracyjnemu to cel ten został już osiągnięty poprzez to, iż skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu. Organ ma w ten sposób możliwość do usunięcia naruszenia prawa. W ten sposób zarzut skargi kasacyjnej jest zdaniem strony skarżącej zasadny i wymaga uwzględnienia.
Naczelny Sad Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.
Istota niniejszej sprawy sprowadza się do tego, czy skargę B. O. złożoną na uchwałę Rady Gminy Ż. z dnia [...] poprzedzało prawidłowe wezwanie do usunięcia naruszenia w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.).
Stosownie do powyższego przepisu, każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wprawdzie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pełni jedynie funkcję zastępczą wobec środka zaskarżenia i z tego względu nie podlega tak daleko idącym rygorom formalnym przewidzianym dla tych pierwszych, nie można jednak uznać, że którekolwiek z przedstawionych przez skarżącą pism (tj. z dnia [...] i z [...]) spełniały warunki dla określenia ich jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.
Jak trafnie zauważył Sąd I instancji pismo skarżącej z dnia [...] wniesione zostało przed wydaniem zaskarżonego aktu, z kolei pismo z dnia [...] skarżąca skierowała do organu niewłaściwego w sprawie natomiast dalszy los tego pisma w świetle dokumentacji sprawy nie jest znany.
W powyższych warunkach nie sposób uznać zasadności zarzutu kasacji dotyczącego art. 53 § 2 p.p.s.a. Nadto stwierdzić trzeba, iż poza wskazaniem na błędną jego wykładnię autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił na czym polegać by ona miała, skupiając jedynie na postulatywnych stwierdzeniach dotyczących zbędności instytucji uregulowanej w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.
W związku z powyższym na podstawie art. 184 w zw z art. ze 182 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.