Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 kwiecień 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 142/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę A.M., zwaną dalej: "skarżącą", na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy – modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej.
Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Mielcu, zwany dalej: "PINB", przeprowadził kontrolę budowy – modernizacji linii elektroenergetycznej zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...] w miejscowości D. Po przeprowadzeniu postępowania PINB w Mielcu decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r., umorzył postępowanie w sprawie budowy - modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia zlokalizowanej na wyżej wskazanych działkach.
Odwołanie od tej decyzji złożyła skarżąca. Po jego rozpoznaniu Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak też kończąca go decyzja naruszają zasady określone w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwaną dalej: "k.p.a.".
Na skutek złożonej skargi, sprawa była przedmiotem kontroli przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowa, który wyrokiem z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 886/12 oddalił skargę A. S.A. z siedzibą w L. na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2012 r., wypowiadając się o konieczności uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie.
Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu PINB I. decyzją z dnia [...] września 2013 r., umorzył postępowanie w sprawie budowy - modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, zlokalizowanej na działkach nr ewid. gr [...] i [...] w D., stanowiących własność A.M.
W uzasadnieniu wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej na działkach nr ewid. [...] i [...]/5 w D. ustalono, że przez ww. działki przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna niskiego napięcia na słupach żelbetowych. Na budowę tej linii A. S.A. posiada decyzję Naczelnika Gminy w Przecławiu z dnia [...] sierpnia 1985 r. (Nr [...], ostateczna w dniu 3 października 1985 r.) zatwierdzającą plan realizacyjny i udzielającą pozwolenia na przebudowę linii SN 30 kV Mielec-Pustków odgałęzień Biały Bór, D.-Kozłówki nr ewid. gr. według wykazu, ze zobowiązaniem inwestora do realizacji budowy linii w oparciu o ustawę o powszechnej elektryfikacji. Z zapisu wskazanej decyzji wynika, że przedmiotowe pozwolenie wydane zostało na wniosek A. z dnia [...] czerwca 1985 r. Z oświadczenia przedstawiciela A. S.A. wynika, że w posiadaniu Spółki znajduje się jedynie wymieniona wyżej decyzja z dnia 31 sierpnia 1985 r. Natomiast z uzyskanej z Urzędu Miejskiego w Przecławiu informacji wynika, że brak jest w jego archiwum dokumentów budowy linii energetycznej z 1985 r. w D..
Wobec powyższego PINB w Mielcu przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron i świadków. Biorąc pod uwagę dokonane w jej trakcie ustalenia, w tym zeznania świadków, decyzję z dnia 31.08.1985 r. oraz ustawę z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli (Dz. U. z 1954 r., Nr 32, poz. 135) PINB w Mielcu stwierdził, że budowa - modernizacja kontrolowanego odcinka linii elektroenergetycznej nie stanowiła samowoli budowlanej. Z tych względów PINB w Mielcu uznał postępowanie za bezprzedmiotowe i umorzył je.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła skarżąca zarzucając błędne ustalenie stanu faktycznego oraz nieuwzględnienie dowodów przez nią dostarczonych.
Podkreśliła, że organ całkowicie pominął fakt, że wykonana modernizacja linii NN w roku 1985 nie mogła być zgodna z prawem, gdyż decyzja Naczelnika Gminy Przecław z 1985 r. dotyczy modernizacji linii SN a nie linii NN, która przebiega przez jej działkę. Nadto wykonana w 1985 r. modernizacja linii została wykonana niezgodnie z prawem (bez decyzji, planów realizacyjnych, projektu). Zarzuciła także całkowite pominięcie przez organ dołączonej do akt sprawy kopii mapy, z której wynika, że trasa linii NN przebiegająca przez działkę [...]/5 i [...] jest inna niż stan rzeczywisty. Powyższe świadczy, że linia wybudowana jest niezgodnie z projektami i planami realizacyjnymi.
Wymienioną na wstępie II. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, zwany dalej: "PWINB", na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 k.p.a., uchylił w całości decyzję organu I instancji i jednocześnie umorzył postępowanie w sprawie budowy – modernizacji napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...]/5 w D., stanowiących własność skarżącej – w całości.
W uzasadnieniu organ wskazał, że organ I instancji, wobec braku dokumentów z okresu budowy linii niskiego napięcia w miejscowości D., o które zwracał się do właściciela linii i do Urzędu Miejskiego w Przecławiu, przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem świadków. W jej trakcie [...] oświadczyli, że w 1969 r. wieś D. była elektryfikowana. Natomiast w 1985 r. na działkach nr [...] i [...]/5 w D. wymieniono uszkodzone słupy linii niskiego napięcia, nie zmieniając trasy przebiegu linii. W 2000 r. W.K. sprzedał wyżej wymienione działki skarżącej.
PWINB uznał, że organ I instancji opierając się na zeznaniach świadków oraz zebranym materiale dowodowym prawidłowo ustalił, że przedmiotowa linia energetyczna nie była wykonywana w ramach samowoli budowlanej, tym samym organ nie naruszył zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 80 k.p.a. Dał wiarę zeznaniom świadków, którzy w miejscowości D. mieszkają od urodzenia i pamiętają czasy budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia, zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] i [...]/5 w D. Świadkowie podali także, że od chwili budowy nie została zmieniona trasa przebiegu linii.
W świetle tych uwarunkowań organ stwierdził, brak podstaw do podjęcia administracyjnej interwencji na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowa linii niskiego napięcia na działkach nr [...] i [...]/5. w D. powstała w 1969 r., w oparciu o ustawę z dnia 28.06.1950 r. (Dz.U.z 1954 r. Nr 32, poz. 135) o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli. Z zeznań świadków wynika, że w 1985 r. zakład energetyczny dokonał wymiany uszkodzonych elementów sieci, na podstawie decyzji Naczelnika Gminy w Przecławiu Nr [...] z dnia [...] sierpnia 1985 r. zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej pozwolenia na przebudowę linii SN 30 kV Mielec-Pustków odgałęzień Biały Bór, D. – Kozłówki.
W ocenie organu odwoławczego prawidłowo uznano, że przedmiotowa linia elektroenergetyczna niskiego napięcia zlokalizowana na działkach nr ewid. [...] i [...]/5 w D. nie była wykonana w ramach samowoli budowlanej, tym samym kontynuowanie postępowania w przedmiotowej sprawie było bezprzedmiotowe. Za uzasadnione organ ocenił zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a., z tym, że decyzja wymagała reformacji poprzez sprecyzowanie sentencji decyzji i wskazanie, że postępowanie podlega umorzeniu w całości.
Końcowo odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ podał, że nie zasługują na uwzględnienie.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżąca, zarzuciła naruszenie art. 7, art. 77, art. 78, art. 80, art. 83 k.p.a. poprzez niewystarczające zebranie materiału dowodowego i nierozpatrzenie go w sposób wyczerpujący oraz uznanie, że linia NN znajdująca się na działkach [...]/5 i [...] w miejscowości D., była wybudowana i modernizowana legalnie. Wskazała, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty (oświadczenia, zeznania), z których wynika, że linia została inaczej niż w stanie obecnym zaplanowana a jej przebieg zmieniono podczas budowy. Zarzuciła, że decyzja wydana została na podstawie lakonicznych zeznań świadków, pominięto zaś dowód z ekspertyzy prawnej decyzji Naczelnika Gminy Przecław z 1985 r. (do czego zobowiązała się A.). Podała, że z treści decyzji z 1985 r. jednoznacznie wynika, że dotyczy ona budowy-modernizacji linii o innym napięciu niż linia istniejąca na działce skarżącej.
Wskazała, że organ nie uwzględnił jej żądania, co do uwzględnienia przy ocenie legalności inwestycji z 1985 r., raportu o reelektryfikacji województwa rzeszowskiego z 1985 r., z którego to dokumentu wynika, że do roku 1995 nie było planowanej żadnej budowy ani przebudowy linii NN we wsi D..
Skarżąca zwróciła uwagę, że składając w październiku 2011r. wniosek o przeprowadzenie kontroli, domagała się przede wszystkim zbadania zgodności wykonania linii na jej działkach z pozwoleniem z [...] sierpnia 1985 r., a organ nie wyjaśnił, czego w rzeczywistości dotyczyła wskazana w decyzji z 1985 r. modernizacja. Zatem w jej ocenie decyzja nie wyjaśnia merytorycznie sprawy.
W odpowiedzi na skargę Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę, stwierdził, że z dokonanych przez organy nadzoru budowlanego, ustaleń wynika, że przez działki nr ewid. gr [...] i [...]/5 w D., stanowiące własność skarżącej, przebiega napowietrzna linia elektroenergetyczna niskiego napięcia na słupach żelbetowych. Na budowę tej linii - A. S.A. (właściciel linii elektrycznej) posiada decyzję Naczelnika Gminy w Przecławiu z dnia [...] sierpnia 1985 r., Nr [...], którą zatwierdzono plan realizacyjny i udzielono pozwolenia na przebudowę linii SN 30 kV Mielec-Pustków odgałęzień Biały Bór, D.-Kozłówki nr ewid. gr., według wykazu, ze zobowiązaniem inwestora do realizacji budowy linii w oparciu o ustawę o powszechnej elektryfikacji. Z decyzji tej wynika, że przedmiotowe pozwolenie wydane zostało na wniosek Zakładu Energetycznego w R. z dnia 19 czerwca 1985 r. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym uzupełniającego postępowania dowodowego, organy nadzoru budowlanego ustaliły ponadto, że właściciel ww. linii posiada jedynie powyżej opisaną decyzję, nie dysponuje natomiast żadnymi dodatkowymi dokumentami z okresu budowy linii niskiego napięcia w miejscowości D..
Nadto jak ustalono, w trakcie pożaru budynku ówczesnego Rejonu Energetycznego w Mielcu, jaki miał miejsce w 1987 r., archiwum dokumentacyjne uległo zniszczeniu. Natomiast z informacji uzyskanej z Urzędu Miejskiego w Przecławiu wynikało, że w archiwum ww. urzędu także brak jest dokumentów dotyczących budowy-modernizacji linii elektroenergetycznej w miejscowości D..
W tej sytuacji organ przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron i świadków. Z uzyskanych w jej toku wyjaśnień (oświadczenia [...]) wynika, że w 1969 r. wieś D. była elektryfikowana. Natomiast w 1985 r. na działkach nr [...] i [...]/5 w D. wymieniono uszkodzone słupy linii niskiego napięcia, nie zmieniając trasy przebiegu linii. Jak wyjaśnił w trakcie rozprawy E.K. (były pracownik A. S.A. – w latach 1968-2007 pracownik ówczesnego B. S.A.) dotychczasowa linia energetyczna SN 30 kV Mielec-Pustków, została po 1993 r. przeizolowana na linię 15 kV, nie zmieniając przebiegu jej trasy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika nadto, że poprzedni właściciel działek nr [...] i [...]/5 W.K., sprzedał w 2000 r. te działki skarżącej, z istniejącymi słupami linii energetycznej.
W tej sytuacji zdaniem Sądu, organy nadzoru budowlanego prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego, skoro przedmiotowa linia niskiego napięcia, przebiegająca przez działki nr [...] i [...]/5 w D. powstała w 1969 r., w oparciu o ustawę z dnia 28.06.1950 r. (Dz.U. z 1954 r. Nr 32, poz. 135) o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli, a w 1985 r. dokonano wymiany uszkodzonych elementów sieci, na podstawie decyzji Naczelnika Gminy w Przecławiu Nr [...]z dnia [...] sierpnia 1985 r. zatwierdzającej plan realizacyjny i udzielającej pozwolenia na przebudowę linii SN 30 kV Mielec-Pustków odgałęzień Biały Bór, D. – Kozłówki.
W ocenie Sądu I instancji, nie doszło również do zmiany przebiegu ww. linii, albowiem organ prawidłowo uznał, że będąca przedmiotem kontroli linia energetyczna nie była wykonana w ramach samowoli budowlanej, to zaś skutkowało słusznym uznaniem, że prowadzone w sprawie postępowanie stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na brak materialnoprawnych podstaw do władczej w formie decyzji administracyjnej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie pozytywne lub negatywne staje się prawnie niedopuszczalne.
Sąd I instancji uznał zatem, że organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ti. zreformował sentencję decyzji organu I instancji poprzez wskazanie, że umorzenie prowadzonego postępowania następuje w całości.
Odnosząc się zaś do zarzutów skargi, Sąd I instancji stwierdził, że naruszenie przepisów postępowania może polegać w szczególności na niedopełnieniu wynikających z tych przepisów obowiązków organu lub uniemożliwieniu stronie skorzystania z przysługujących jej uprawnień procesowych albo też błędnej wykładni tych przepisów, jednakże decyzję uchyla się tylko wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.), przy czym postępowanie sądowe nie dostarczyło podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy nadzoru naruszyły prawo w zakresie wskazanym w ww. przepisie.
W związku z powyższym, nie dopatrując się naruszenia prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, jak też zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:
1/ art. 153 p.p.s.a., w wyniku pominięcia wskazań, co do przebiegu dalszego postępowania wyrażonych w Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 grudnia 2013r., sygn. akt II SA/Rz 886/12, w zakresie:
- - ustalenia, czy decyzja Naczelnika Gminy w Przecławiu z dnia [...] sierpnia 1985r Nr. [...]dotyczyła budowy i modernizacji linii energetycznej przebiegającej przez działki nr [...]/5 i [...] w D.
- - uzupełnienia materiału dowodowego w sposób umożliwiający precyzyjne ustalenie, czy decyzja Naczelnika Gminy w Przecławiu z dnia [...] sierpnia 1985r. dotyczyła również budowy i modernizacji linii energetycznej przebiegającej przez działki nr [...]/5 i [...] w D.;
2/ art. 134 § 1 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 77 § 1" art. 80 kpa, 84 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, braku zebrania wyczerpującego materiału dowodowego, braku oceny czy dana okoliczność została udowodniona w świetle całokształtu zebranego materiału dowodowego, braku powołania biegłego w sytuacji, gdy wymagane są wiadomości specjalne, oraz niedostatecznej oceny dowodów z dokumentów - które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy - w szczególności:
- - przyjęcie że decyzja Naczelnika Gminy w Przecławiu z dnia [...] sierpnia 1985r, obejmuje swoim zakresem przebudowę linii NN (niskiego napięcia) położonej na działkach skarżącej nr [...]/5 i [...],gdy w jej treści zapis o przebudowie linii NN nie istnieje,
- - przyjęcie ze ww. decyzja dotyczy przebudowy linii znajdującej się na nieruchomości skarżącej, gdy jej nieruchomość znajduje się w przysiółku D.-Grądy, a nie D.-Kozłówki - który jest położony w odległości ok 5 km od nieruchomości skarżącej,
- - ustalenie, że ww. decyzja, dotyczy działki skarżącej - w sytuacji gdy organ administracyjny nie przeprowadził dowodu w celu ustalenia przez jakie działki przebiegają linie energetyczne objęte decyzją,
- - przyjęcie, że w postępowaniu administracyjnym została prawidłowo ustalona tożsamość linii energetycznej objętej niniejszym postępowaniem z linią energetyczną wskazaną w ww. decyzji, w sytuacji gdy w przedmiotowym zakresie nie przeprowadzono żadnego dowodu.
- - ustalenie, że w postępowaniu administracyjnym właściwie przyjęto brak dokumentacji wykonawczej przedmiotowej linii energetycznej na skutek siły wyższej, a to pożaru budynku Rejonu Energetycznego Mielec - w sytuacji gdy decyzja w zakresie elektryfikacji - jeżeli była wydana - nie mogła być wydana w jednym egzemplarzu i wysłana do Zakładu Energetycznego, a treść decyzji o przebudowie wskazuje że została wysłana do wszystkich właścicieli i użytkowników działek objętych decyzją,
- - ustalenie, że postępowanie administracyjne w zakresie przeprowadzenia dowodów z przesłuchania świadków było wystarczające dla potwierdzenia tożsamości linii energetycznej położonej na nieruchomości skarżącej z tą objętą decyzją Naczelnika Gminy w Przecławiu z dnia [...] sierpnia 1985r, co wymaga wiadomości specjalnych - a to przeprowadzenia opinii biegłego w tym zakresie, co w postępowaniu administracyjnym nie zostało wykonane - a nawet przyjęcie, że linia energetyczna istniała wcześniej i była remontowana nie świadczy istnieniu podstawy prawnej do jej wybudowania,
- - ustalenie, że decyzja Naczelnika Gminy w Przecławiu z dnia [...] sierpnia 1985r jest prawidłowa w sytuacji braku przeprowadzenia opinii biegłego w tym zakresie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że konieczność powołania dowodu z opinii biegłego, wynikała z zaistniałej rozbieżności w zakresie napięcia wynikającego z decyzji Naczelnika Gminy w Przecławiu z dnia [...] sierpnia 1985 r., która dotyczy linii SN a nie NN oraz znaczne oddalenie przysiółka Kozłówki od nieruchomości skarżącej.
Zarzucono, że rażące było naruszenie zasad postępowania dowodowego w zakresie jego oceny przez ustalenie że ww. decyzja odnosi się do linii NN (niskiego napięcia) a nie SN (średniego napięcia) - co nie wynika z jej treści, która wskazuje na linię energetyczną w przysiółku D.-Kozłówki; tymczasem działki skarżącej nr [...]/5 i [...] znajdują się w przysiółku D.-Grądy.
Wywodzono, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, co do tożsamości linii energetycznej NN znajdującej się na działce skarżącej nr [...]/5 i [...] z linią energetyczną SN objętą ww. decyzją z dnia [...] sierpnia 1985 r nie było wystarczające, nawet w sytuacji potwierdzenia że linia ta istniała wcześniej i prace były wykonywane w podobnym okresie, bo nie sposób przyjąć że świadkowie dokładnie pamiętają rok prowadzenia prac naprawczych linii energetycznej i nie potwierdzą, że jest to ta sama linii, która została wskazana w przedmiotowej decyzji. W tym zakresie niezbędne jest posiadanie wiadomości specjalnych i powołania w tym zakresie biegłego ze specjalności budownictwo energetyczne.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. S.A. w R., wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej.
Z uwagi na okoliczność, że w skardze kasacyjnej zarzucono jedynie naruszenie przepisów postępowania, należy wskazać, iż stosownie do treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna może zostać uwzględniona jeżeli sąd pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania ale tylko wtedy gdy uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podstawowy zarzut skargi kasacyjnej sprowadza się do tego, że organy administracji nie uzupełniły materiału dowodowego i nie wyjasniły go, jak też nie powołały biegłego, czym naruszono przepisy art. 153 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 w zw. z 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., w związku z art. 7, art. 77 § 1" art. 80 kpa, 84 § 1 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a.,
Zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy.
Na organ został nałożony także obowiązek rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jest on związany ściśle z przyjętą w k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, omówione powyżej przepisy, nie zostały naruszone. Sąd I instancji zasadnie uznał, że organy administracji zebrały bardzo obszerny i wystarczający do prawidłowego rozstrzygnięcia materiał dowodowy i właściwie go rozważyły, jak i przekonywująco uzasadniły swoje stanowisko.
Nie można zgodzić się z zarzutem, że Sąd I instancji naruszył przepis art. 153 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowa, w wyroku z dnia 18 grudnia 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 886/12 - który z mocy powyższego przepisu wiązał oceną prawną, jak i wskazaniami, co do dalszego postępowania, organy, jak i Sąd I instancji - wyraził konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w sposób umożliwiający precyzyjne ustalenie, czy decyzja Naczelnika Urzędu Gminy w Przecławiu z dnia [...].08.1995 r. dotyczyła również budowy i modernizacji linii energetycznej przebiegającej przez działki nr [...]/5 i [...] w D..
Sąd ten w szczególności zwrócił uwagę na istnienie braków w materiale dowodowym, które nie pozwalały się odnieść do stanowiska skarżącej, która wywodziła, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie dotyczy linii niskiego napięcia, której przebieg był inny, niż przebieg planowanej linii.
Należy stwierdzić, że ograny w sposób prawidłowy wykonały wytyczne zawarte w przytoczonym wyroku, ustalając, że decyzja Naczelnika Urzędu Gminy w Przecławiu z dnia [...].08.1995 r. dotyczyła budowy i modernizacji linii energetycznej przebiegającej przez działki skarżącej, tj. działki nr [...]/5 i [...] w D.. Ustalenie to zostało poczynione zarówno w oparciu o materiał dokumentalny, tj. ww. decyzję z dnia [...].08.1995 r., oświadczenia przedstawiciela A. S.A., z którego wynika, że w posiadaniu Spółki znajduje się jedynie ww. decyzja z dnia [...] sierpnia 1985 r., uzyskanej z Urzędu Miejskiego w Przecławiu informacji, że brak jest w jego archiwum dokumentów budowy linii energetycznej z 1985 r. w D., jak i zeznania świadków. Podkreślenia wymaga okoliczność, że w trakcie pożaru budynku ówczesnego Rejonu Energetycznego w Mielcu, jaki miał miejsce w 1987 r., jego archiwum dokumentacyjne uległo zniszczeniu, co oznacza, że najistotniejszym w sprawie dokumentem jest ww. decyzja z dnia [...].08.1995 r. Decyzja ta w dosłownym brzmieniu, zezwalała na przebudowę linii SN 30 KV Mielec - Pustków odgałęzienie Biały Bór, D. - Kozłówki.
Nie można zgodzić się z twierdzeniem skargi kasacyjnej, że istnienie na działce skarżącej linii niskiego napięcia świadczy o tym, że omawiana decyzja nie dotyczyła ww. linii energetycznej. Przede wszystkim należy zauważyć, że decyzja ta zezwalała nie na remont linii, co mogłoby oznaczać zachowanie parametrów dotychczasowego napięcia, lecz na jej przebudowę, a więc na znacznie szerszy zakres prac, co do poszczególnych fragmentów linii, tym bardziej, że mowa jest w niej o przebudowie kilku linii (linii zasadniczej i odgałęzień). Ponadto należy mieć na względzie, że z treści sentencji decyzji trudno jest wysnuć jednoznaczny wniosek, czy określenie napięcia - SN 30 KV, dotyczy linii zasadniczej, tj. Mielec - Pustków, czy również jej odgałęzień, tj. Biały Bór, D. - Kozłówki. Wreszcie trzeba spostrzec, że zarówno budowa linii energetycznej, jak i jej przebudowa musiała uwzględniać podstawowy obowiązujący wówczas wymóg by doprowadzane do budynków mieszkalnych przewody elektryczne były o napięciu użytkowym, a więc niskim, co wynikało z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 czerwca 1950 r. o powszechnej elektryfikacji wsi i osiedli (Dz.U.z 1954 r., nr.32, poz.135).
Nietrafny jest również argument o położeniu działek skarżącej poza trasą linii, którą obejmowała ww. decyzja. Są one położone w D. 242, a więc na terenie tejże miejscowości, położonej pomiędzy miejscowościami Rzemień a Kozłówki. Skoro więc w ww. decyzji określono, że przebudowa obejmuje trasę D. - Kozłówki, to przy braku wiedzy o szczegółowym jej przebiegu, nie można uznać, że położone w miejscowości D. działki skarżącej, nie były objęte skutkami ww. decyzji.
Co się tyczy zarzutu naruszenia przepisu art. 84 § 1 k.p.a., poprzez brak powołania biegłego, to należy zauważyć, że skarżąca ani w toku postępowania administracyjnego (w trakcie, którego nie zgłaszała wniosku dowodowego w tym zakresie), ani też w skardze kasacyjnej nie wskazała, na jaką okoliczność ów biegły miałby wypowiedzieć się, nie wykazując tym samym, koniecznego związku pomiędzy zaniechaniem przeprowadzenia tego dowodu, a wpływem tego zaniechania na wynik sprawy. Należy tu też zauważyć, że rolą biegłego miałoby być, jak to przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, rozstrzygnięcie zagadnienia potwierdzenia tożsamości linii energetycznej położonej na nieruchomości skarżącej z tą objętą decyzją Naczelnika Gminy w Przecławiu z dnia 31 sierpnia 1985r. W istocie więc postulowana w skardze kasacyjnej rola biegłego sprowadzałaby się do wypowiedzenia się o całości spornego zagadnienia pomiędzy stronami, co wychodziłoby poza ramy wykorzystania wiadomości specjalnych biegłego w rozumieniu ww. przepisu.
Niezasadny jest ponadto zarzut wskazujący, że dowód z przesłuchania świadków był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Jak to już wskazano wyżej, organy podjęte rozstrzygnięcia oparły o dowody tak z dokumentów, jak i zeznań świadków. Dowody te były ze sobą zgodne i uzupełniały się. Nie zachodziły pomiędzy nimi sprzeczności. Dodatkowo też należy podkreślić, że dowód z zeznań świadków w sposób nie budzący wątpliwości wykazał, że nie było różnych tras przebiegu linii energetycznej na działkach strony, że prace modernizacyjne tejże linii były przeprowadzane w okresie zbliżonym do daty wydania omawianej decyzji z 31 sierpnia 1985 r, oraz, że na trasie odgałęzień od linii Mielec – Pustków, istniały trzy stacje transformatorowe, które zmniejszały napięcie sieci do niskiego.
Biorąc więc pod uwagę całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, należało uznać, że został on należycie oceniony zarówno przez organy, jak i Sąd I instancji, co sprawia, że wysunięte w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nietrafne.
Dlatego też, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.