Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 386/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi D.O., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji, stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku oraz zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżącego kwotę 460 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy decyzja z dnia [...] października 2012r. nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "K.p.a.", oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.), odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. zatwierdzającej na wniosek "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w K. projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W., budowę wjazdu na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] stanowiącej pas drogowy ul. [...] w W., nadbudowę kominów budynku położonego na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu wskazano, że na skutek wniosku D.O. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Prezydent wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. o pozwoleniu na budowę. Jako podstawę do wznowienia postępowania wskazano okoliczność wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
W ocenie organu analiza akt administracyjnych prowadzi do wniosku, że argumenty wskazane we wniosku o wznowienie postępowania nie znajdują uzasadnienia w materiale dowodowym sprawy zakończonej decyzją nr [...]. W konsekwencji nie dają podstaw do stwierdzenia, iż wniosek pochodzi od strony postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto przy piśmie z dnia 10 czerwca 2009 r. wnioskodawca złożył wniosek o dopuszczenie do postępowania administracyjnego na prawach strony. Natomiast pismem z dnia 18 czerwca 2009 r. Prezydent m.st. Warszawy poinformował D.O. o fakcie wydania pozwolenia na budowę nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. Powyższe pismo zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 6 lipca 2009 r. Biorąc pod uwagę powyższe, oraz treść art. 148 K.p.a. organ stwierdził, że nie został zachowany termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Stosownie więc do art. 151 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 K.p.a.
Na skutek wniesionego przez D.O. odwołania Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] października 2012 r. i umorzył postępowanie pierwszej instancji.
W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że przystępując do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego organ administracji publicznej obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy wniosek taki został złożony z zachowaniem miesięcznego terminu o którym mowa w art. 148 K.p.a. Z brzmienia tego przepisu wynika, że miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Termin ten może tym samym rozpocząć swój bieg jeszcze przed uzyskaniem waloru ostateczności przez decyzję kończącą postępowanie w sprawie, w której strona domaga się wznowienia postępowania.
Zdaniem Wojewody w sprawie bezspornym jest, że D.O. o wydaniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. dowiedział się najpóźniej z pisma Urzędu m.st. Warszawy z dnia 18 czerwca 2009 r., doręczonego D.O. w dniu 6 lipca 2009 r., a zatem termin na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania upłynął wnioskodawcy z dniem 6 sierpnia 2009 r. Zaś wniosek D.O. o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego powyższej decyzji wpłynął do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w dniu 22 marca 2010 r. Na wniosku wskazano oczywiście błędną datę, tj. 19 marca 2003 r. W aktach sprawy brak jest również koperty, w której nadano przedmiotowy wniosek, zaś na pieczęci kancelaryjnej Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego nie wskazano, że został on złożony osobiście. Powyższe uniemożliwia ustalenie precyzyjnej daty złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jednak z faktu, że we wniosku powołano postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r., wynika jednoznacznie, że wniosek ten nie mógł być złożony przed 14 października 2009 r.
Powyższe, zdaniem Wojewody, czyni koniecznym uznanie, że D.O. nie dochował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy nr [...], co obligowało Prezydenta m. st. Warszawy do orzeczenia o odmowie wznowienia postępowania, zaś na obecnym etapie sprawy obliguje Wojewodę Mazowieckiego do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] października 2012 r. i umorzenia postępowania pierwszej instancji.
Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego złożył D.O. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie praw i interesu prawnego skarżącego, wynikających z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz z ostatecznego postanowienia nr [...], wydanego przez Prezydenta m.st. Warszawy dnia [...] grudnia 2011 r. (postanowienie o wznowieniu postępowania) i wznawiającego na jego wniosek postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] wydaną przez Prezydenta m.st. Warszawy w dniu [...] czerwca 2009 r., a mianowicie:
- 1. oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na przesłankach z art. 148 § 2 K.p.a., stanowiących materię wcześniejszego postępowania administracyjnego i ostatecznie rozstrzygniętych pozytywnie dla skarżącego w postanowieniu o wznowieniu postępowania, co skutkuje nieważnością zaskarżonej decyzji (art. 126 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a.), a niezależnie od tego
- 2. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów: art. 149 § 2 K.p.a. oraz art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., art. 105 § 1 K.p.a., art. 8 K.p.a. poprzez wydanie decyzji sprzecznej z treścią ostatecznego, prawomocnego i funkcjonującego w obrocie prawnym postanowienia o wznowieniu postępowania, oraz art. 148 § 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania liczy się od dnia doręczenia skarżącemu pisma Urzędu z dnia 18 czerwca 2009 r., nie zaś od dnia w którym skarżący dowiedział się o ostatecznym charakterze decyzji o pozwoleniu na budowę.
Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchylenie - w części orzekającej o umorzeniu postępowania w pierwszej instancji lub w całości oraz o stwierdzenie nieważności lub uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] października 2012 r. (decyzja poprzedzająca) - w części obejmującej rozstrzygnięcie w przedmiocie przesłanki z art. 148 § 2 K.p.a. lub w całości.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że wniesiona skarga zasługiwała na uwzględnienie.
W uzasadnieniu Sąd omówił instytucję wznowienia postępowania, a następnie wskazał, że Wojewoda błędnie uznał, iż skarżący nie dochował miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania, wskazując w uzasadnieniu decyzji, że z art. 148 § K.p.a. wynika miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. Termin ten należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika, że miesięczny termin może rozpocząć swój bieg jeszcze przed uzyskaniem waloru ostateczności przez decyzję kończącą postępowanie w sprawie, w której strona domaga się wznowienia postępowania.
Z poglądem tym, mającym podstawowe znaczenie dla sprawy, Sąd nie zgodził się. W ocenie Sądu w myśl art. 145 § 1 K.p.a. wznowienie postępowania może dotyczyć jedynie postępowań zakończonych decyzją ostateczną. Wynika z tego, że podanie o wznowienie postępowania może być skutecznie wniesione najwcześniej w pierwszym dniu, po którym decyzja stała się ostateczna. Termin określony w art. 148 K.p.a. nie może rozpocząć swego biegu dopóki postępowanie administracyjne nie zostanie ostatecznie zakończone. Przyjmując wykładnię przedstawioną przez organ odwoławczy mogło by dojść do sytuacji, w której termin do złożenia wniosku o wznowienie upłynął zanim decyzja stała się ostateczna, co praktycznie oznaczałoby pozbawienie możliwości skorzystania z tej instytucji. Stanowisko to Sąd poparł przywołanym wyrokiem NSA z dnia 24 lutego 2011 r., II OSK 1113/10, w którym stwierdzono, że "Podanie o wznowienie postępowania może być skutecznie wniesione najwcześniej w pierwszym dniu po dniu, w którym decyzja stała się ostateczna, a bieg terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. nie może się rozpocząć przed zakończeniem zwykłego postępowania administracyjnego decyzją ostateczną".
W konsekwencji, w ocenie Sądu, należało uznać, iż Wojewoda Mazowiecki orzekając w niniejszej sprawie oparł swe rozstrzygnięcie na nieprawidłowej wykładni przepisów postępowania (art. 148 § 2 K.p.a.), skutkiem czego nieprawidłowo zakwalifikował wniosek skarżącego jako złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. i w konsekwencji uznał, iż nie było możliwe w takiej sytuacji wydanie decyzji co do istoty po wznowieniu postępowania.
Dalej Sąd wskazał, że uchylając zaskarżoną decyzję nie przesądza czy wniosek o wznowienie został przez skarżącego wniesiony w terminie. Ustalenie tej podstawowej okoliczności wymagać będzie przeprowadzenia ponownej analizy okoliczności sprawy pod kątem przesłanek określonych w art. 148 K.p.a. jednak z uwzględnieniem stanowiska zawartego w niniejszym uzasadnieniu. Sąd z urzędu takiej analizy nie mógł przeprowadzić, bowiem ustalenia organu odwoławczego ograniczały się jedynie do okoliczności zdeterminowanych przyjęciem błędnej wykładni przepisu.
Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów zawartych w skardze Sąd uznał, że nie zasługiwały na uwzględnienie. Zdaniem Sądu dopuszczalne, a nawet prawidłowe, jest umorzenie postępowania w sytuacji, gdy wniosek o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a., ale organ stwierdzi to dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu.
Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że decyzja ta nie podlega wykonaniu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] Sp. z o.o. zarzucając zakwestionowanemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 148 § 1 i 2 K.p.a. poprzez uznanie, że bieg terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna swój bieg nie w dniu dowiedzenia się strony o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, ale w dniu w którym decyzja stała się ostateczna.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie od uczestnika postępowania na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W ocenie Spółki z art. 148 § 2 K.p.a. jednoznacznie wynika, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przypadku określonym w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną D.O. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zaistnienia enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu przesłanek nieważności, zatem przedmiotową skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w jej treści zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Wniesiony w tej sprawie środek odwoławczy przez skarżącą kasacyjnie Spółkę dotyczy naruszenia przepisu procesowego art. 148 § 1 i 2 K.p.a. poprzez uznanie, że bieg terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna swój bieg nie w dniu dowiedzenia się strony o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, ale w dniu w którym decyzja stała się ostateczna.
Wskazana wyżej norma określa tryb i termin wniesienia podania w sprawie wznowienia postępowania stanowiąc, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Natomiast termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).
Zasadą jest więc, że strona wnosi podanie w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Od tego Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje trzy wyjątki: a) w sytuacji z art. 145 § 1 pkt 4 termin biegnie od dnia dowiedzenia się o decyzji, b) zgodnie z art. 145a § 2 termin biegnie od dnia wejścia w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego bądź ogłoszenia orzeczenia w organie publikacyjnym w razie dopuszczenia wznowienia od wyroków interpretacyjnych i tzw. zaniechania ustawodawczego (zob. komentarz do art. 145a), c) zgodnie z art. 145b § 2 skargę o wznowienie wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu.
Jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 24 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 1113/10, publikowanym w zbiorze LEX nr 1090143, w myśl art. 145 § 1 K.p.a. wznowienie postępowania może nastąpić wyłącznie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. To oznacza, że podanie o wznowienie postępowania może być skutecznie wniesione najwcześniej w pierwszym dniu po dniu, w którym decyzja stała się ostateczna. W żadnym więc wypadku bieg terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. nie może się rozpocząć przed ostatecznym zakończeniem zwykłego postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu wskazywanego wyroku NSA przytoczono również tożsamy pogląd wyrażany na gruncie podobnej treści art. 407 K.p.c. (Komentarz pod. red. T. Erecińskiego, Wydawnictwo LexisNexis, część pierwsza, tom 2, wyd. 3, s. 399). Stanowisko to w pełni podziela skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie.
Z kolei art. 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja - porównaj wyrok NSA z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/05, publikowany ONSAiWSA 2006/5/133, Wokanda 2006/7-8/72.
Tym samym zgodnie z przepisem art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Doręczenie decyzji takiej stronie w ogóle nie jest konieczne dla wszczęcia postępowania wznowieniowego. Zatem bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji która jest ostateczna w administracyjnym toku postępowania.
Przepis art. 148 § 2 K.p.a. jest klarowny i jasny - ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Przy czym treści tej normy prawnej nie można odczytywać pomijając normę art. 145 § 1 K.p.a., która stanowi o tym, iż tylko w sprawie zakończonej decyzją ostateczną można żądać wznowienia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu zaprezentowanego w skardze kasacyjnej, iż termin z art. 148 § 2 K.p.a. może rozpocząć swój bieg jeszcze przed uzyskaniem waloru ostateczności decyzji kończącej postępowanie w sprawie, w której strona domaga się wznowienia postepowania. Pogląd ten oparto w istocie na orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 1195/09, przywołanym w motywach skargi kasacyjnej, lecz z uwagi na fakt, iż orzeczenie to nie poddane zostało kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w ramach postępowania kasacyjnego, jego ocena w ramach niniejszego postepowania jest niedopuszczalna, albowiem równałoby się to z poddaniem takiej kontroli prawomocnego wyroku Sądu pierwszej instancji poza ramami skargi kasacyjnej.
Natomiast w okolicznościach rozpoznawanej sprawy takie stanowisko jakie przedstawiła skarżąca kasacyjnie Spółka nie jest usprawiedliwione.
Przede wszystkim w niniejszym postępowaniu uczestnik postępowania D.O. zwrócił się do organu z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym przy ul. [...] w W. dla Spółki z o.o. "[...]", przy czym organ nie ustalił w sposób precyzyjny dokładnej daty wniesienia tego podania, natomiast uznał ponad wszelką wątpliwość, iż D.O. o wydaniu decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. dowiedział się najpóźniej z pisma Urzędu m.st. Warszawy z dnia 18 czerwca 2009 r., doręczonego D.O. w dniu 6 lipca 2009 r., a zatem termin na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania upłynął wnioskodawcy z dniem 6 sierpnia 2009 r. Zaś wniosek D.O. o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego ww. rozstrzygnięcia, jak wskazano w zaskarżonej decyzji, wpłynął do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego w dniu 22 marca 2010r. Jednak z faktu, że we wniosku powołano postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2009 r., wynika jednoznacznie, że wniosek ten nie mógł być złożony przed 14 października 2009 r.
Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w dniu 6 sierpnia 2009 r. kiedy, jak uznano w tej sprawie, minął miesięczny termin od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., toczyło się postępowanie odwoławcze w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę lecz decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nie posiadała waloru ostatecznej.
Jak wynika z analizy akt sprawy dotyczącej przedmiotowego pozwolenia na budowę stroną tego postepowania była Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. w imieniu i na rzecz której występował D.O. legitymując się pełnomocnictwem udzielonym w dniu 27 kwietnia 2009 r. Po otrzymaniu w dniu 6 lipca 2009 r. pisma Urzędu m.st. Warszawy z dnia 18 czerwca 2009 r. w którym powiadomiono go o wydaniu decyzji w dniu [...] czerwca 2009 r., ten w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. złożył odwołanie od wydanej w sprawie decyzji. Tym samym w dniu 6 sierpnia 2009 r. kiedy, jak przyjął organ odwoławczy, upłynął miesięczny termin od chwili dowiedzenia się o decyzji, toczyło się postępowanie odwoławcze, a zatem z tym dniem decyzja od której wniesiono wniosek o wznowienie nie posiadała waloru ostatecznej. Taki walor nabyła ona dopiero z dniem 14 października 2009 r., kiedy to organ odwoławczy wydał postanowienie o niedopuszczalności odwołania wobec cofnięcia udzielonego pełnomocnictwa przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] w W. jak i wobec żądania Wspólnoty "anulowania biegu sprawy".
Tym samym przyjęcie przez organ odwoławczy w tej sprawie, iż początek jednomiesięcznego terminu od chwili dowiedzenia się o decyzji w dniu 6 lipca 2009 r. dotyczył wyłącznie decyzji nieostatecznej nie mogło spowodować przyjęcia, że termin o jakim mowa w art. 148 § 2 K.p.a. zaczął biec i upłynął z dniem 6 sierpnia 2009 r. Nie było tym samym, w takich okolicznościach sprawy, podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji odmawiającej, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] i umorzenia postępowania pierwszej instancji z uwagi na upływ terminu do wniesienia podania o wznowienie. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy w tej sprawie oparł swoje rozstrzygnięcie na nieprawidłowej wykładni art. 148 § 2 K.p.a., co uzasadniało zastosowanie konstrukcji prawnej z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Należy również zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż nie przesądza to oczywiście o tym czy wniosek o wznowienie został przez D.O. wniesiony w terminie.
Ustalenie tej podstawowej okoliczności wymagać będzie przeprowadzenia ponownej analizy okoliczności sprawy pod kątem przesłanek określonych w art. 148 K.p.a. jednak z uwzględnieniem stanowiska zawartego w niniejszym uzasadnieniu.
W związku z tym, że podniesiony przez skarżącą Spółkę zarzut skargi kasacyjnej okazał się nieusprawiedliwiony, na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach zapadło na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.