Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 21 czerwca 2016 r., II SAB/Łd 55/16, po rozpoznaniu skargi S. B., K. S. i P. B. – Spółki cywilnej [...]-[...] w Piotrkowie Trybunalskim na bezczynność Burmistrza Sulejowa w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia w pkt 1 zobowiązał Burmistrza Sulejowa do wydania aktu w sprawie z wniosku S. B., K. S. i P. B. – Spółki cywilnej [...]-[...] w Piotrkowie Trybunalskim z dnia [...] października 2013 r. o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku; w pkt 2 stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt 3 wymierzył Burmistrzowi Sulejowa grzywnę w wysokości 2000 złotych; w pkt 4 zasądził od Burmistrza Sulejowa na rzecz S. B., K. S. i P. B. – Spółki cywilnej [...]-[...] w Piotrkowie Trybunalskim kwotę 600 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
S. B., P. B. i K. S. – Spółka Cywilna [...]-[...] w Piotrkowie Trybunalskim zaskarżyli do sądu administracyjnego bezczynność Burmistrza Sulejowa w rozpatrzeniu wniosku strony o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia "Wydobywanie Kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego Kałek III w miejscowości Kałek...".
W uzasadnieniu podkreślono, że pierwsza decyzja, która zapadła po złożeniu wniosku z dnia [...] października 2013 r., określająca warunki środowiskowe została wydana przez Burmistrza Sulejowa w dniu 6 października 2014 r. Po jej uchyleniu decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 15 stycznia 2015 r. Burmistrz Gminy Sulejów w dniu 5 marca 2015 r. wydał w sprawie decyzję odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Rozpatrując ponownie sprawę w wykonaniu decyzji organu odwoławczego Burmistrz Gminy Sulejów nie podjął żadnych czynności wskazanych w obydwu decyzjach kasatoryjnych Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zmierzających do wyjaśnienia okoliczności jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Działania Burmistrza ograniczyły się do: a) wysłania w dniu 15 czerwca 2015 r. zawiadomienia o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 31 lipca 2015 r., b) wysłania w dniu 9 września 2015 r. zawiadomienia o kolejnym przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 30 listopada 2015 r., przy czym tego pisma nie można uznać za doręczone bo zostało wysłane stronie – inwestorowi, a nie jego pełnomocnikowi zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., nie wyjaśniając przy tym dlaczego organ nie załatwił sprawy w poprzednio wyznaczonym terminie; c) wysłaniu w dniu 9 września 2015 r. uwag uczestniczki A. O. do złożonego Raportu Środowiskowego.
Skarżący dodali, że uwagi identycznej treści zostały rozpatrzone w postępowaniu prowadzonym przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, który jeszcze we wrześniu 2014 r. uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na przedsięwzięcie. Do tych uwag skarżący ustosunkowali się we wrześniu 2015 r.
W dniu 5 października 2015 r. skarżący złożyli zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. na przewlekłe prowadzenie postępowania. Postanowieniem SKO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 26 października 2015 r. wyznaczono Burmistrzowi Gminy Sulejów termin załatwienia sprawy do dnia 15 listopada 2015 r. Pomimo upływu terminu wskazanego w postanowieniu Kolegium Burmistrz nie tylko nie załatwił sprawy, ale nie podjął żadnych ku temu czynności. Aktywność organu l instancji ograniczyła się wyłącznie do wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 29 lutego 2016 r., o czym zawiadomiono pismem z dnia 30 grudnia 2015 r.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Sulejowa wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że do wydania decyzji nie mogło dojść w terminie wyznaczonym przez SKO, nie podając jednak przyczyn zwłoki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał na regulację przepisów art. 12 § 1, art. 35 i 36 k.p.a. Następnie stwierdził, że kontroli sądu podlegał stan sprawy administracyjnej po 13 maja 2015 r., kiedy to Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyeliminowało z obrotu prawnego drugą już decyzję Burmistrza Sulejowa w tej sprawie. Stan bezczynności organu przerywa bądź kończy wydanie decyzji kończącej postępowanie w danej instancji. Jednocześnie Sąd wskazał, że z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnych działań i nie kończy postępowania, ale również wówczas, gdy podejmowane przez niego działania mają charakter czynności pozornych oraz gdy prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji do dnia orzekania przez sąd.
Z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy wynika, że po decyzji SKO w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 13 maja 2015 r. organ I instancji nie podjął w istocie żadnych działań skutecznie zmierzających do zakończenia postępowania. Nie zmierzało bowiem do zakończenia postępowania informowanie strony o wyznaczaniu przez Burmistrza kolejnych terminów do zakończenia sprawy, nie połączone z istotnymi czynnościami dowodowymi. Co więcej, wskazywano kolejne daty zakończenia sprawy, ignorując terminy ustawowe, określone art. 35 k.p.a. Zakreślenie we wrześniu 2015 r. terminu do zapoznania się z uwagami uczestniczki postępowania również niczego do sprawy nie wniosło, bowiem strona ustosunkowała się do nich rok wcześniej. Pismo uczestniczki zostało złożone w lipcu 2014 r., przekazane przez RDOŚ w sierpniu 2014 r., a dopiero we wrześniu 2015 r. organ uznał, że należy z tymi pismami skonfrontować inwestorów.
Jednakże pomimo ustosunkowania się do tych uwag organ ponownie przedłużył termin do rozpoznania sprawy do dnia 30 listopada 2015 r. Co więcej, Burmistrz Sulejowa sporządził kolejny projekt decyzji w listopadzie 2015 r. (termin zakreślony w postanowieniu SKO upływał z dniem 15 listopada 2015 r.), ale projekt ten nie został przez niego podpisany, natomiast bez uzasadnionej przyczyny ponownie przedłużono termin załatwienia sprawy, tym razem do dnia 26 lutego 2016 r.
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że mamy do czynienia z bezczynnością i to o charakterze rażącym. Postępowanie w sprawie toczy się od 2013 r. Burmistrz Sulejowa prowadząc je w sposób niesłychanie przewlekły pozostaje w stanie bezczynności od dnia 13 maja 2015 r., nie dochowując żadnych ani ustawowych, ani racjonalnych terminów do załatwienia sprawy, co więcej, ignorując terminy, które sam wskazuje. Czynności podejmowane przez niego po dniu 13 maja 2015 r., opisane wcześniej ocenić należy jako czynności jaskrawo pozorne. Czas, który upłynął od wszczęcia postępowania narusza obowiązek rozpatrzenia sprawy "w rozsądnym terminie" wynikającym z art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz z art. 17 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji przyjętego przez Parlament Europejski dnia 6 września 2001 r.
Z uwagi na powyższe na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do załatwienia sprawy z wniosku o wydanie uwarunkowań środowiskowych dla spornej inwestycji w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Biorąc pod uwagę, że organ zignorował wszystkie terminy do załatwienia sprawy, także te wskazywane przez siebie, zaś w aktach znajduje się przygotowany już w listopadzie 2015 r. projekt decyzji Sąd uznał, że wyznaczenie stosunkowo krótkiego terminu jest uzasadnione.
W ocenie Sądu bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Rażącym naruszeniem prawa jest bowiem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa, co w niniejszej sprawie miało miejsce, biorąc pod uwagę opisaną wcześniej skalę niedziałania organu.
Na podstawie art. 149 § 3 p.p.s.a. Sąd wymierzył organowi grzywnę w wysokości 2000 zł uznając, że jest ona adekwatna do stopnia zawinienia Burmistrza w nierozpoznaniu sprawy.
Stosownie do art. 200 w zw. z 205 § 2 p.p.s.a. sąd orzekł o zwrocie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.
Burmistrz Sulejowa w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- 1) 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy organ dążył do wnikliwego i całościowego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy;
- 2) art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez wymierzenie Burmistrzowi Sulejowa grzywny w kwocie 2000 złotych jako adekwatnej do charakteru naruszenia, mimo że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów określonych w powołanych przepisach, jest zbyt lakoniczne i tym samym nie wyjaśnia dlaczego w ocenie Sądu grzywna w wyżej wskazanej wysokości jest adekwatna do charakteru naruszenia;
- 3) art. 145 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez:
- – przyjęcie, że organ nie podjął żadnych działań i pozostawał w bezczynności, gdy tymczasem zamierzeniem organu było dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i zgromadzenie materiału dowodowego pozwalającego na wydanie decyzji znajdującej uzasadnienie w przepisach obowiązującego prawa;
- – przyjęcie, że zasada szybkości i prostoty postępowania winna być głównym wyznacznikiem podejmowanych działań, gdy tymczasem na gruncie danego stanu faktycznego należało uwzględnić wiele innych zasad postępowania administracyjnego w tym zasadę prawdy obiektywnej mającą na celu wnikliwe wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy i zweryfikowanie dopuszczalności wydania decyzji o określonej treści na gruncie obowiązujących przepisów prawa.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd Wojewódzki wbrew obowiązkowi nie rozważył przyczyn niewydania decyzji we wskazanych terminach. Biorąc pod uwagę, że za "rażące naruszenie prawa" uważa się naruszenie oczywiste oraz takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – to, zdaniem autora skargi kasacyjnej, w rozpatrywanym stanie faktycznym trudno się doszukać rażącego naruszenia prawa. Wskazano ponadto na obowiązki organu wynikające z art. 7 k.p.a., 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ mając na uwadze, że materiał dowodowy wymagał uzupełnienia i analizy nie mógł wydać decyzji nie wyczerpując środków dowodowych, które zostały uznane za niezbędne do zastosowania. Długotrwałość postępowania nie jest równoznaczna z przewlekłością czy bezczynnością organu. Sąd powinien uzasadnić dlaczego przyjął, że wystąpiło rażące naruszenie prawa.
Sąd nie uzasadnił wystarczająco kwestii rażącego naruszenia prawa, jak też nałożenia kary pieniężnej w wysokości 2000 zł.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka cywilna prowadząca przedsiębiorstwo [...]-[...] wniosła o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.
Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonej w niej podstawy.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd Wojewódzki zaskarżonym wyrokiem nie naruszył przepisów wymienionych w jej podstawie, bowiem zasadnie orzekł o bezczynności w przedmiotowej sprawie, stwierdzając, że miała ona charakter rażący oraz zobowiązując organ do wydania aktu w wyznaczonym terminie i wymierzając mu grzywnę w wysokości 2000 zł.
W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że uzasadnienie wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu wystarczającym do jego kontroli instancyjnej. Sąd Wojewódzki przedstawił okoliczności faktyczne sprawy istotne dla rozstrzygnięcia zarzutów skargi w przedmiocie bezczynności organu rozpatrującego wniosek strony z października 2013 r. oraz przewlekłego prowadzenia postępowania. Jako podstawę prawną wyroku Sąd Wojewódzki powołał przepisy art. 149 § 1, § 2 i § 3 p.p.s.a., wyjaśniając przyczyny stwierdzenia bezczynności o charakterze rażącym, a w konsekwencji orzeczenia o nałożeniu na organ określonych obowiązków i zapłaty grzywny w ustalonej wysokości.
Niewątpliwie całokształt argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku pozwalał na zweryfikowanie oceny Sądu Wojewódzkiego w zakresie stwierdzonej bezczynności i zastosowanych środków prawnych, mimo lakonicznych wyjaśnień co do wysokości wymierzonej grzywny.
Przede wszystkim zgodzić się należało z wnioskowaniem Sądu Wojewódzkiego, który oceniając przebieg postępowania na podstawie analizy akt nie znalazł usprawiedliwienia dla tak długotrwałego prowadzenia postępowania.
Słusznie zaznaczono w uzasadnieniu wyroku, że po wydaniu przez organ pierwszej i drugiej decyzji merytorycznej w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, a następnie decyzji kasatoryjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 13 maja 2015 r., ponowne rozpoznawanie sprawy odbywało się z naruszeniem terminów ustawowych i terminów wyznaczonych na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Sąd Wojewódzki trafnie wskazał, że przedłużanie terminów na załatwienie sprawy nie było połączone z realizacją istotnych czynności dowodowych, a działania podejmowane przez organ miały charakter pozorny i nie doprowadziły w efekcie do merytorycznego rozpoznania sprawy. Podkreślenia wymaga okoliczność, że mimo niezakończenia sprawy prowadzonej od października 2013 r., organ w odpowiedzi na skargę złożył pismo z dnia 21 marca 2016 r., w którym wniósł o oddalenie skargi, jako "pozbawionej usprawiedliwionych podstaw", podając tylko, że "analiza akt postępowania w niniejszej sprawie wskazuje, iż do wydania decyzji nie mogło dojść w terminie wyznaczonym przez SKO w Piotrkowie Trybunalskim".
Organ nie wyjaśnił jednak z jakich konkretnie powodów sprawa nie została zakończona, mimo że projekt decyzji sporządzono w listopadzie 2015 r. W tej sytuacji całkowicie nieusprawiedliwiony jest zarzut kasacyjny, że Sąd Wojewódzki nie rozważył przyczyn niewydania decyzji w wyznaczonym przez SKO terminie.
Sąd Wojewódzki rozważył te wszystkie okoliczności, które wynikały z akt sprawy, natomiast innych uwarunkowań nie mógł uwzględnić, skoro organ ich nie przedstawił w odpowiedzi na skargę, ani też na rozprawie.
Nawet skomplikowany charakter sprawy nie mógł usprawiedliwić tego, że w okresie od listopada 2015 r. do 21 czerwca 2016 r., a więc do daty wyrokowania, organ nie wydał decyzji, gdy jednocześnie z akt nie wynika aby w tym czasie podejmowane były istotne czynności wyjaśniające. Nie mogło odnieść skutku ogólnikowe twierdzenie autora skargi kasacyjnej o potrzebie "dogłębnej analizy" materiału dowodowego i konieczności "wyczerpania środków dowodowych" skoro ostatnie czynności związane z wyjaśnianiem uwag zgłoszonych do raportu miały miejsce we wrześniu 2015 r., a sprawa koncepcyjnie musiała podlegać ponownej analizie już po wydaniu kasatoryjnej decyzji SKO z dnia 13 maja 2015 r.
Niewątpliwie kolejne przedłużenie terminu załatwienia sprawy do lipca 2015 r., a następnie listopada 2015 r. oraz lutego 2016 r. powinno doprowadzić do zakończenia postępowania. Tymczasem organ nie dochował zarówno terminów wyznaczonych przez siebie w trybie art. 36 § 1 k.p.a., ale też terminu wyznaczonego postanowieniem SKO z 26 października 2015 r., w którym stwierdzone zostało, iż nieefektywne działania organu spowodowały przewlekłość postępowania. Co ważne, organ nie zintensyfikował swoich działań także po złożeniu skargi do WSA, w rezultacie czego po upływie półrocznego postępowania sądowego Sąd Wojewódzki musiał wyznaczyć termin na załatwienie wniosku. W takim stanie sprawy uprawnione było podjęcie przez Sąd Wojewódzki orzeczenia rozstrzygającego o tym, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku trafnie wskazano, że w rozpoznawanym przypadku doszło do ewidentnego i drastycznego naruszenia przepisów normujących obowiązki organu administracji w zakresie terminów przewidzianych na załatwienie sprawy.
Organ w toku całego postępowania przed Sądem pierwszej instancji, jak też w skardze kasacyjnej nie wyjaśnił w sposób wiarygodny i przekonujący przyczyn tak długotrwałego prowadzenia postępowania. Dlatego zasadnie Sąd Wojewódzki nałożył na organ obowiązki określone w wyroku i orzekł o grzywnie w wysokości 2000 zł, jako adekwatnej do stopnia zawinienia Burmistrza w nierozpoznaniu sprawy.
Zważywszy, że maksymalna wysokość grzywny w dacie orzekania wynosiła 38.997,80 zł to ustalenie jej na kwotę 2000 zł świadczy o nieznacznym obciążeniu organu w niniejszej sprawie.
Z tych względów zarzuty kasacyjne okazały się nieusprawiedliwione. Na marginesie trzeba zaznaczyć, że nie podlegało weryfikacji kasacyjnej samo zakwalifikowanie nieterminowego prowadzenia postępowania jako bezczynności organu. Sąd Wojewódzki przyjął bowiem, że: "z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko wówczas, gdy organ nie podejmie żadnych działań i nie kończy postępowania, ale również wówczas, gdy podejmowane przez niego działania mają charakter czynności pozornych oraz gdy prowadził postępowanie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji do dnia orzekania przez sąd". Takiego zdefiniowania "bezczynności" nie zakwestionowano w skardze kasacyjnej.
Dla porządku zaznaczyć jednak należy, że wobec wprowadzenia od 11 kwietnia 2011 r. nowej regulacji przewidującej instytucję "przewlekłości postępowania" powstała potrzeba reinterpretacji "bezczynności".
W doktrynie i orzecznictwie wskazano na konieczność rozdzielenia znaczeniowego pojęć "bezczynność" i "przewlekłość". Przyjęto, że z bezczynnością mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności przez co nie dochodzi do zakończenia sprawy, tj. wydania decyzji lub postanowienia, względnie podjęcia aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwiając sprawy w terminie, nie pozostaje w bezczynności, ale podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., II OSK 1031/12; wyrok z 3 września 2013 r., II OSK 891/13; wyrok z 8 stycznia 2015 r., II OSK 2564/14; wyrok z 3 września 2013 r., II OSK 702/13; wyrok z 10 lutego 2015 r., II OSK 2104/14; wyrok z 1 kwietnia 2015 r., I OSK 2567/14; Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskie, wyd. C.H. Beck 2014, s. 176).
Ponadto przyjmuje się, że pojęcie "przewlekłości" postępowania obejmuje opieszałe, nieskuteczne działania organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w krótszym terminie. Przypadkiem przewlekłości będzie też w określonych okolicznościach stan, w którym dojdzie do nieuzasadnionego niepodejmowania zawieszonego postępowania bądź nieuzasadnionego przedłużania terminu załatwienia sprawy w trybie art. 36 k.p.a. lub art. 140 o.p. (por. Z. Kmieciak, Przewlekłość postępowania administracyjnego, "Państwo i Prawo" 2011, z. 6, s. 33; A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 51; wyrok NSA z 14 stycznia 2015 r., II OSK 1646/14).
W rozpoznawanej sprawie omówionych aspektów prawnych Sąd Wojewódzki nie uwzględnił, jednak nie miało to wpływu na ocenę zaskarżonego wyroku dokonywaną w granicach zarzutów skargi kasacyjnej.
Wskazać również należy, że w niniejszej sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy art. 149 § 1, § 1a i § 2 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658). Jednak w zakresie rozstrzygnięć podjętych w zaskarżonym wyroku, istota wymienionych unormowań odpowiada treści regulacji art. 149 § 1 i § 2 p.p.s.a., powołanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Przywołanie przez Sąd Wojewódzki art. 149 w nieaktualnym brzmieniu nie miało wpływu na wynik sprawy.
W konsekwencji skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.