Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 maja 2016r., sygn. akt II SA/Ke 208/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. S., J. S., A. S., J. S., T. S. i M. S. na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia2016r. znak [...], w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania budowy, oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył R. S., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1) art. 1 § 1 i 2 ppsa w zw. z art. 3 § 1 ppsa w zw. z art. 135 ppsa poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i wybiórcze przedstawienie stanu sprawy oraz brak rozpoznania i dokonania oceny prawnej w sposób właściwy podniesionego przez Skarżącego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dn. 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.) w zw. z § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) poprzez uznanie, że przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi z uwagi na odległość rozbudowywanego budynku od granicy lasu, w sytuacji gdy w rzeczywistości odległość ta przekracza 12 m i jest zgodna z wymogami wyżej wskazanego rozporządzenia;
2) art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, polegające na braku stanowiska do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze i pominięcie okoliczności, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego skrót ZL został rozwinięty jako "tereny istniejących lasów." przy czym właśnie na tym terenie (tj. działka o nr [...]) las nie istnieje - co potwierdził organ administracyjny I instancji w uzasadnieniu decyzji, która następnie została utrzymana w mocy przez organ II instancji;
3) art. 145 § 1 pkt 1 ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 30 ust. 5 c ustawy z dn. 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.) polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu I i II instancji, pomimo że decyzje te zostały wydane mimo złożenia przez Skarżącego poprawionego i uzupełnionego projektu budowlanego dotyczącego działki o nr [...] wraz z wyjaśnieniami Staroście [...] w dniu 29.10.2015 roku; Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dn. 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.) w zw. z tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury ż dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) poprzez uznanie, że przedłożony projekt budowlany jest niezgodny z przepisami techniczno- budowlanymi z uwagi na odległość pomiędzy rozbudowywanym budynkiem z otworami okiennymi od granicy sąsiedniej działki w sytuacji, gdy odległość ta przekracza 3 m i nie narusza wyżej wskazanego przepisu rozporządzenia; W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca rozwinęła zarzuty w stosunku do zaskarżonego wyroku. Wskazała, że wyrokiem z dn. 11 maja 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na decyzję administracyjną z dnia [...] stycznia 2016 roku Wojewody [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2015 roku Starosty [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i przyjęcia zgłoszenia na rozbudowę budynku mieszkalnego i zmianę konstrukcji dachu na części istniejącej z adaptacją poddasza na cele mieszkalne oraz zbiornika bezodpływowego na nieczystości płynne, na terenie obejmującym działki oznaczone w ewidencji gruntów nr [...], położone w K. Zdaniem skarżącego kasacyjnie z wydanym wyrokiem nie sposób się zgodzić, gdyż sąd, powielając stanowisko organu administracyjnego, błędnie uznał, iż teren działki [...] należy bezwzględnie traktować jako las, z uwagi na treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie rozpoznając przy tym wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżących. Nierozpoznanie przez wojewódzki sąd administracyjny wszystkich zarzutów stawianych w skardze stanowi naruszenie art.: 135 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) bowiem istnieje generalny nakaz, aby sądy administracyjne rozpoznawały merytorycznie wszystkie podniesione w skardze zarzuty. Taka sytuacja zachodzi właśnie wtedy, gdy koniecznym jest usunięcie z obrotu wadliwej decyzji i przekazanie sprawy organowi celem jej ponownego rozpoznania. W niniejszej sprawie sąd, rozpoznając skargę pominął podnoszoną przez skarżących okoliczność, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego skrót ZL został rozwinięty jako "tereny istniejących lasów", a nie tereny o przeznaczeniu leśnym. Na spornej działce o nr [...] las jednakże nie istnieje, co nie było kwestionowane. Nie sposób zgodzić się zdaniem skarżącego kasacyjnie z sądem, że "przy rozbudowie projektu budowlanego znajdującego się w sąsiedztwie lasu należało uwzględnić przepisy dotyczące sytuowania obiektów budowlanych z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe." (str. 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Bezsporne jest, iż to skarżący są współwłaścicielami zarówno działki o nr [...] jak i [...]. Już w dacie sporządzenia umowy - kupna sprzedaży działki [...], tj. 18.11.2013 roku, wskazano, że działka ta jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym znajduje się w terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem ZL i US,L - projektowane tereny rekreacji, zabudowy letniskowo - mieszkaniowej, nie jest ona zabudowana, ani zalesiona, a w rejestrze gruntów oznaczona jako grunty orne i lasy. Skoro zatem działka o nr: ewidencyjnym [...] w rejestrze gruntów na wysokości projektowanej inwestycji jest oznaczona jako grunty orne RVI o powierzchni 0,1579 ha., a nadto na całej szerokości działki [...] jest działką pozbawioną roślinności leśnej, nie sposób przyjąć za sądem, a wcześniej organem administracji, że jest ona lasem. Decydujące znaczenie winno mieć zatem ustalenie, że może być to teren rekreacyjny o zabudowie letniskowo - mieszkaniowej. Mając na uwadze powyższe, sąd kasacyjny w pierwszej kolejności winien sprawdzić czy sąd pierwszej instancji, w sposób rzetelny i sumienny pochylił się nad materiałem dowodowym sprawy oraz jego oceną dokonaną przez organ odwoławczy, a także zarzutami sformułowanymi w sprawie przez stronę skarżącą i - działając na podstawie art. 3 ust. 1 oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Nadto wynik tej kontroli sądu I instancji powinien znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wyroku. Konsekwencją faktu, że uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, jest stwierdzenie wadliwości, która stanowi podstawę skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 wskazanej ustawy, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Sąd bowiem nie pochylił się nad argumentami skarżących i błędnie uznał, że wątpliwości organu administracji co do zgodności projektu budowlanego z właściwymi przepisami prawa budowlanego nie zostały wyjaśnione przez skarżących poprzez poprawienie i uzupełnienie projektu budowlanego w dn. 29.10.2015 roku. W konsekwencji sąd błędnie też uznał, że zachodziły podstawy do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru rozbudowy budynku na działce [...] na podstawie art. 30 ust. 5 c ustawy z dn. 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.). Co więcej skutkiem uznania przez sąd i instancji terenu działki o nr [...] za las (ze względu na treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego): było stwierdzenie, że przedłożony projekt inwestycji jest niezgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, do których odsyła art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dn.7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.). Organ administracji pominął okoliczność, że budynek usytuowany jest w odległości 3,2 m. od granicy działki nr [...], a otwory okienne w ścianie od strony północnej zostały zastąpione luksferami. W konsekwencji nie został naruszony § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Poza tym wbrew stanowisku organu nie został naruszony § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) albowiem rzeczywista odległość rozbudowywanego budynku od granicy lasu przekracza 12 m. i jest zgodna z wymogami wyżej wskazanego rozporządzenia. Mając na uwadze podniesione argumenty skarżący kasacyjnie stwierdził, że sąd błędnie oddalił skargę na wadliwą decyzję organu II instancji, utrzymującą w mocy także wadliwą decyzję organu I instancji, co z kolei w sposób nieuzasadniony prowadzi do uniemożliwiania skarżącym swobodnego dysponowania nieruchomościami i prowadzenie na ich gruncie prac budowlanych, godząc tym samym w interes prawny skarżących. Skarżący podniósł także, że budynek był zamieszkały przez dalszą rodzinę skarżącego przez ponad 80 lat i powstał, kiedy w bliskiej okolicy nie było lasu. Obecnie budowa w rzeczywistości sprowadza się do wymiany więźby dachowej w budynku. W piśmie procesowym z 11 września 2018 r. R. S. poinformował, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą z [...] marca 2006r. przestał obowiązywać. Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka [...] znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku miejscowego planu symbolem [...] określonym jako tereny zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Należy dodać, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, iż strona wnosząca ten środek odwoławczy, zarzucając naruszenie konkretnych przepisów prawa w określonej formie, sama wyznacza obszar kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny bierze zaś pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie.
Podkreślić należy, że wyrażona w art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania sądowego w rozumieniu art. 183 § 2 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli prawidłowości zaskarżonego orzeczenia jest związany wnioskiem skarżącego sformułowanym w skardze kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zgodnie z zasadą rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej sąd ten nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej.
Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek działalności badawczej Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wadliwie wnoszący skargę kasacyjną, mając na uwadze treść zarzutów, zarzuca naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. (co do art. 1 § 1 i 2 można się domyślać, że chodzi o przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, albowiem ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera w art. 1 takich jednostek redakcyjnych jak paragrafy). Ww. przepisy są przepisami ustrojowymi.
Sąd administracyjny może naruszyć ww. przepisy wówczas, gdy zaniecha kontroli skutecznie złożonej skargi, rozpozna sprawę nienależącą do jego kognicji, zastosuje środek kontroli inny niż określony w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi bądź zastosuje inne niż zgodność z prawem kryterium kontroli działalności administracji publicznej. W tej sprawie sąd rozpoznał skargę na decyzję ostateczną, oceniał ją pod kątem legalności, zastosował środek kontroli przewidziany w art. 151 p.p.s.a. To czy ocena legalności zaskarżonej decyzji była prawidłowa czy też błędna, nie może być utożsamiane z naruszeniem ww. przepisów. Błędnie również skarżący kasacyjnie wskazuje na naruszenie art. 135 p.p.s.a. Ww. przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Z powyższego wynika nic innego niż obowiązek sądu zastosowania dyspozycji tego przepisu w sytuacji ustalenia, że poza zaskarżonym aktem lub czynnością konieczne jest jeszcze wzruszenie innych aktów (czynności) organów administracji. Skarżący kasacyjnie nie wskazuje natomiast na konieczność wyeliminowania z obiegu prawnego rozstrzygnięcia organu I instancji, bądź innego aktu podjętego w granicach sprawy, a tylko w takiej ewentualnie sytuacji, zasadne byłoby powoływanie się na naruszenie przepisu art. 135 p.p.s.a.
Przechodząc do merytorycznej oceny podniesionych zarzutów, stwierdzić należy, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego, jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10).
W drodze zarzutu naruszenia omawianego przepisu można kwestionować "techniczną kompletność" uzasadnienia, a nie prawidłowość merytoryczną, bowiem temu celowi służą zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga przy tym szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Zatem z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2017 r., sygn. akt I GSK 2343/15).
Ponadto, przyjmuje się, że jeżeli uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wskazuje, jaki stan faktyczny sprawy został przyjęty, wówczas powołany przepis nie może stanowić wystarczającej podstawy kasacyjnej. Błędnej nawet oceny okoliczności faktycznych, czy też wadliwości argumentacji dotyczącej wykładni lub zastosowania prawa materialnego, nie można utożsamiać z brakami uzasadnienia wyroku pierwszoinstancyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze powyższe, analizując uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nie dopatrzył się w nim takich mankamentów, które obligowałyby go do uwzględnienia skargi kasacyjnej, w tym zakresie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, choć nie zawiera rozważań odnośnie wszystkich sformułowanych w skardze do sądu wojewódzkiego zarzutów, odpowiada co do zasady wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. i poddaje się kontroli instancyjnej. Jak wyżej wskazano, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji niewątpliwie odniósł się do meritum sprawy, tj. zasadności podniesionych przez skarżącego zarzutów dotyczących głównie tego, że działka [...] w rejestrze gruntów jest oznaczona jako gruntu orne RVI o powierzchni 0,1579 ha, a ponadto pozbawiona roślinności leśnej.
Sąd wojewódzki prawidłowo uznał, że nie ma znaczenia jak dany teren jest oznaczony w ewidencji gruntów, gdyż charakter działki należy odczytywać poprzez określenie przeznaczenia jaki dla terenu jej położenia przewidują ustalenia w obowiązującym aktualnie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Powyższe kwestie przesądzają również o bezzasadności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a (przepis ten zawiera lit. a, b,c, zapewne autorowi chodziło o literę c) tego artykułu) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 30 ust. 5 c ustawy z dn. 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.) polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu I i II instancji, pomimo że decyzje te zostały wydane mimo złożenia przez skarżącego poprawionego i uzupełnionego projektu budowlanego dotyczącego działki o nr [...] wraz z wyjaśnieniami Staroście [...] w dniu 29.10.2015 roku. Na marginesie mając na uwadze redakcję zarzutu, właściwsze byłoby powołanie art. 151 p.p.s.a., niż art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., bowiem ten pierwszy przepis został w sprawie zastosowany. Naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. można ewentualnie upatrywać w jego niezastosowaniu.
Należy zauważyć, że stan faktyczny został należycie w sprawie ustalony przez organy orzekające i prawidłowo zaakceptowany przez sąd I instancji. Istota problemu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy Starosta [...] decyzją z [...] listopada 2015 r. prawidłowo wniósł sprzeciw w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i przyjęcia zgłoszenia zamiaru wykonania: budowy polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego wraz ze zmianą konstrukcji dachu na części istniejącej budynku i z adaptacją poddasza na cele mieszkaniowe oraz budowy zbiornika bezodpływowego na nieczystości płynne, na działkach nr [...] i [...] w K., gm. S.. Na tak zadane pytanie trzeba odpowiedzieć twierdząco gdyż - zgodnie z zapisami obowiązującego w dacie wydania decyzji Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszarów miejscowości: [...] (plan nr 2), przyjętego przez Radę Gminy [...] uchwała z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] (Dz.Urz.
Woj. [...] nr [...], poz. [...]), objęta projektem zagospodarowania i projektem budowlanym działka [...] położona była na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem ZL – tereny istniejących lasów (§ 17 ust. 1 pkt 1). Dlatego przy rozbudowie obiektu budowlanego znajdującego w sąsiedztwie lasu należało uwzględnić przepisy dotyczące sytuowania obiektów budowlanych z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. W sprawie bezsporne jest, że ściana północna planowanego do rozbudowy budynku (od strony działki nr [...]) nie jest ścianą oddzielenia przeciwpożarowego w rozumieniu § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Planowany do rozbudowy budynek należy do kategorii "ZL" – budynki mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi (§ 209 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia).
Zgodnie z tabelą zamieszczoną w § 271 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków ZL niebędących ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, nie powinna, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, być mniejsza niż 8 m, przy czym, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50% (ust. 2), tj. w przypadku budynku ZL do 12 m. Najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień (ust. 8). Mając powyższe na uwadze usytuowanie ściany północnej budynku w odległości 3,2 m od granicy lasu (zgodnie z treścią obowiązującego wówczas planu miejscowego) pozostaje w sprzeczności z § 271 ust. 8 ww. rozporządzenia.
Ma zatem rację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, że trafnie organy architektoniczno-budowlane stwierdziły brak zgodności usytuowania przedmiotowego obiektu z obowiązującymi przepisami. Skoro inwestorzy nie wywiązali się z obowiązku doprowadzenia projektu zagospodarowania działki do stanu zgodności z obowiązującymi przepisami prawa miejscowego i przepisami techniczno-budowlanymi, organ I instancji zasadnie wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru realizacji ww. inwestycji. Dlatego też zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dn. 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm.) w zw. z tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury ż dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) jest także niezasadny.
Skarżący kasacyjnie w piśmie procesowym z 11 września 2018 r. poinformował, że nastąpiła zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i aktualnie zgodnie z Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2018r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działka [...] znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku miejscowego planu symbolem 2-22 RM określonym jako tereny zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej. Należy jednak podkreślić, że organy administracji państwowej stosują przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji. Kontrola natomiast prawidłowości tych decyzji dokonywana przez wojewódzkie sądy administracyjne obejmuje także stan faktyczny i prawny z daty orzeczenia. Dla sądu II instancji i rozpoznania skargi kasacyjnej zmiana planu zagospodarowania przestrzennego we wskazanym wyżej zakresie również nie ma znaczenia.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.