Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 241/13 oddalił skargę R. C. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi cofnął zezwolenie tego organu na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin U..
Po rozpoznaniu wniosku R. C. o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. orzekł o utrzymaniu w mocy ww. decyzji. W uzasadnieniu Minister wskazał, iż środek ochrony roślin U. został dopuszczony do obrotu zezwoleniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., wydanym na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o ochronie roślin uprawnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1398 ze zm.) w związku z art. 113 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 1849, ze zm.). Ze względu na niespełnienie warunków określonych w art. 2 ust. 1 rozporządzania, wykonawczego Komisji (UE) nr 787/2011 z dnia 5 sierpnia 2011 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej kwas 1-naftylooctowy, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środek ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 540/2011 i decyzji Komisji 2008/941/WE (Dz. Urz. UE L 203 z 6.08.2011 str.16) przedmiotowe zezwolenie decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] z dnia [...] października 2012 r. zostało cofnięte.
Pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. R. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się uchylenia w całości zaskarżonych decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, oraz wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. Skarżący podniósł zarzuty naruszenia:
- 1. art. 51 ust. 1 pkt 2b w zw. z art. 117 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin w związku z wydaniem decyzji z pominięciem faktu uniemożliwienia skarżącemu przedstawienia Ministrowi Rolnictwa w wymaganym terminie: badań, informacji oraz ocen dotyczących tożsamości właściwości substancji aktywnej, potwierdzających, że substancja ta nie różni się odnośnie stopnia czystości i rodzaju zanieczyszczeń i spełnia wymagania określone w przepisach szczególnych Unii Europejskiej dla tej substancji;
- 2. art. 52 ust.2 ustawy o ochronie roślin poprzez jego niezastosowanie;
- 3. przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności: art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 k.p.a. poprzez niedostrzeganie słusznego interesu przedsiębiorcy, nieudzielanie wyjaśnień i odpowiedzi na zapytania oraz przekazanie z opóźnieniem (po wszczęciu postępowania administracyjnej w przedmiocie cofnięcia zezwolenia) informacji stanowiących podstawę dotyczące ubiegania się przez skarżącego o przedłużenie zezwolenia na okres niezbędny do przedstawienia badań i dokumentacji.
W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Dodatkowo swoje stanowisko przedstawił w piśmie procesowym z dnia 28 lutego 2013 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W motywach wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że zezwolenie na dopuszczenie do obrotu i stosowania ochrony roślin U. podlegało weryfikacji pod kątem spełniania przez nie wymagań warunków określonych w art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 787/2011, w szczególności pod kątem wykazania, że posiadacz zezwolenia R. C. posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do dyrektywy Rady 91/414/EWG dla substancji czynnej kwas 1-naftylooctowy produkcji R. C. albo ma do niej dostęp zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 ust. 1-4 tej dyrektywy oraz w art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. Jak wynika z akt sprawy R. C. nie wykazał, iż posiada dokumentację spełniającą wymogi wskazane w powyższym załączniku do dyrektywy albo ma do niej dostęp.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w odniesieniu do substancji czynnej kwas 1-naftylooctowy, termin przedstawienia dokumentacji dla substancji czynnej wynika z terminu wyznaczonego w art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 787/2011, który przed jego upływem zobowiązuje państwa członkowskie do przeglądu istniejących zezwoleń pod kątem spełniania przez nie wymogów ww. rozporządzenia i upływał z dniem 1 stycznia 2012 r. Nie można było tym samym uwzględnić zarzutu naruszenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowień art. 51 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 117 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie roślin, bowiem w odniesieniu do postępowania administracyjnego związanego z cofnięciem zezwolenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin U. podstawą cofnięcia ww. zezwolenia były zapisy rozporządzania wykonawczego Komisji (UE) nr 787/2011, nie zaś zapisy ustawy o ochronie roślin.
Sąd nie podzielił także zarzutu niezastosowania art. 52 ust. 2 ustawy o ochronie roślin i nieuwzględnienia przez Ministra Rolnictwa możliwości zmiany dotychczasowego zezwolenia w celu wydłużenia terminu na przedstawienie wyników badań, o których mowa w art. 117 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie roślin, gdyż podmiot, który uzyskał przedmiotowe zezwolenie nie wykazał, że w odniesieniu do zawartej w środku ochrony roślin substancji czynnej kwas 1-naftylooctowy produkcji R. C. posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do dyrektywy Rady 91/414/EWG albo ma do niej dostęp zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 ust. 1-4 tej dyrektywy oraz 62 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. Nie jest również prowadzone postępowanie w przedmiocie ponownego dopuszczenia do obrotu środka ochrony roślin U..
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 77 k.p.a Sąd wyjaśnił, że substancja czynna kwas 1-naftylooctowy została objęta programem oceny substancji czynnych przez Komisję Europejską zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1112/2002 z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. UE L 16S.| z 27.06.2002 r. str.14). W związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Cypru, Litwy. Łotwy, Estonii, Węgier, Malty, Polski, Słowacji i Słowenii, Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie Komisji (WE) 2229/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. ustanawiające dodatkowe szczegółowe zasady wdrażania czwartego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG (Dz. Urz. UE L 379 z 24.12.2004 r. str. 13). W wyniku tych działań stworzono producentom z nowych krajów członkowskich możliwość zgłoszenia zainteresowania udziałem w czwartym etapie programu oceny substancji, które znajdowały się na rynku nowych państw członkowskich przed dniem 1 maja 2004 r. i które nie były objęte programem oceny przez Komisję Europejską.
Jak wskazał Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, R. C. notyfikował Komisji, innym podmiotom zgłaszającym chęć udziału w procedurze oceny danej substancji oraz Francji jako wyznaczonemu przez Komisję państwu sprawozdawcy, wolę udziału w programie oceny ww. substancji czynnej. Mimo podjętych działań skarżący nie przekazał wymaganej dokumentacji zgodnie z przepisami art. 6 rozporządzenia 2229/2004. Tym samym nie uczestniczył on w procedurze oceny ww. substancji czynnej, która następnie została przeprowadzona przez Komisję Europejską na podstawie badań przedłożonych przez inny podmiot oraz na jego koszt.
W kwestii zarzutu braku informacji na temat zakresu dokumentacji szczegółowej dla substancji czynnej kwas 1-naftylooctowy Sąd wskazał, że był on powszechnie znany i łatwo dostępny. Powyższa materia została uregulowana rozporządzeniem Komisji (UE) nr 544/2011 z dnia 10 czerwca 2011 r. wykonującym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 w odniesieniu do wymogów dotyczących danych dla substancji czynnych (Dz. Urz. UE L 155 z 11.06.2011 str. 67), które zastąpiło załącznik nr 2 do dyrektywy 91/414/EWG oraz implementujące je do polskiego porządku prawnego rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 maja 2005 r. w sprawie zakresu badan informacji i danych dotyczących środka ochrony roślin i substancji aktywnej oraz zasad sporządzania ich oceny (Dz. U. Nr 100, poz. 839 oraz z 2006 r. Nr 133, poz. 9371). R. C. miał możliwość zapoznania się z informacjami nt. przebiegu procesu oceny substancji czynnej kwas 1-naftylooctowy za pośrednictwem informacji publikowanych przez Europejski Urząd ds.
Bezpieczeństwa Żywności tj. raportu z oceny substancji aktywnej czy też wnioskami EFSA. Ponadto w prowadzonej w 2008 r. korespondencji z R. C., dotyczącej ww. substancji czynnej, Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi szczegółowo informowało stronę o statusie prac związanych z dopuszczeniem do stosowania w środkach ochrony roślin substancji czynnej kwas 1-naftylooctowy oraz o obowiązkach posiadaczy zezwoleń na dopuszczenie do obrotu środków ochrony roślin z tą substancją czynną (pismo znak [...] z dnia [...] lutego 2008 r., pismo znak [...] z dnia [...] lipca 2008 r. oraz pismo znak [...] z dnia 20 października 2008 r.).
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku R. C. zaskarżył go w całości, podnosząc zarzuty:
- 1. naruszenia prawa materialnego w szczególności:
- - art. 117 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 849 ze zm) w związku z art. 4 ust. 1-4, 6, 8, 16 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2229/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. ustanawiającego dodatkowe szczegółowe zasady wdrażania czwartego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG w związku z pominięciem faktu mającego podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, a mianowicie dopełnienie przez skarążacego obowiązków w odniesieniu do zgłaszanych substancji czynnych wskazanych w art. 4 powołanego rozporządzenia Komisji Nr 2229/2004;
- 2. naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 61 § 3 i 4 w zw. z art. 194 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w związku z niewydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia w przedmiocie wstrzymania lub odmowy wstrzymania zaskarżonych decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - przez co Sąd uniemożliwił skarżącemu obronę przysługujących mu praw i zminimalizowanie szkody, którą skarżący poniósł w związku z cofnięciem zezwolenia Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin – U..
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął bezkrytycznie argumentację Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w kwestii nieprzedstawienia przez skarżącego dokumentacji oraz bez analizy i oceny wszystkich okoliczności zaistniałego stanu rzeczy oddalono skargę. Sąd nie odniósł się do starań R. C., które nie mogły przynieść pożądanego efektu wobec kompletnej bezczynności Państwa sprawozdawcy - Francji. Nie udzielono zgłaszającemu się producentowi, rekrutującemu się z nowych państw członkowskich Unii, choćby najmniejszego wsparcia niezbędnego do włączenia się w prace grup TASK FORCE.
W ocenie kasatora, bezczynność Państwa sprawozdawcy, a w następstwie tego również ignorowanie skarżącego przez firmy współpracujące w grupie, stanowiły wyłączną przyczynę nie złożenia przez R. C. szczegółowej dokumentacji. Wskazano także, że o wszelkich trudnościach strony informowany był Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który jednak wbrew postanowieniom art. 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2229/2004 nie podjął działań dla ochrony interesów polskiego przedsiębiorcy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej zwanej “P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie wystąpiła, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Biorąc po uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim podkreślić należy, że nie mógł przynieść oczekiwanego przez autora skargi kasacyjnej rezultatu zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 61 § 3 i 4 w zw. z art. 194 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z niewydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowienia w przedmiocie wstrzymania lub odmowy wstrzymania zaskarżonych decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - przez co uniemożliwiono skarżącemu obronę przysługujących mu praw i zminimalizowanie szkody, którą skarżący poniósł w związku z cofnięciem zezwolenia. Wbrew wywodom kasatora, Sąd pierwszej instancji przychylił się do wniosku R. C. złożonego wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i postanowieniem z dnia 26 lutego 2013 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. oraz decyzji ją poprzedzającej. Nie sposób zatem uznać, że Sąd zaniechał merytorycznego rozpoznania wskazanego wniosku.
Przechodząc zaś do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że także i on pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest, że zezwoleniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi dopuszczono do obrotu i stosowania środek ochrony roślin U., produkcji PPH "H." R. C., zawierający substancję czynną kwas 1-naftylooctowy. Substancja ta została zatwierdzona w drodze przepisów rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 787/2011 z dnia 5 sierpnia 2011 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej kwas 1-naftylooctowy, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 i decyzji Komisji 2008/941/WE (Dz. Urz. UE L 203z 6.08.2011 str. 16).
Na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 787/2011 państwa członkowskie w terminie do 30 czerwca 2012 r. zostały zobowiązane do dokonania przeglądu obowiązujących zezwoleń na środki ochrony roślin zwierające substancję czynną kwas 1-naftylooctowy pod kątem spełniania warunków określonych w załączniku nr 1 do wymienionego rozporządzenia, z wyjątkiem warunków wskazanych w części B kolumny dotyczącej przepisów szczegółowych w tym załączniku oraz pod kątem potwierdzenia, że posiadacz zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu dysponuje dokumentacją dla substancji czynnej określoną w załączniku nr 2 do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz. Urz. WE L 230 z 19.08.1991 r. ze zm.) lub dostępem do niej, zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 ust. 1-4 tej dyrektywy oraz w art. 62 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1107/2009 (WE) z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz. Urz.
UE L z 24.11.2009 r. str. 1). Załącznik nr 2 do dyrektywy 91/414/EWG został zaimplementowany do polskiego porządku prawnego poprzez załącznik nr 2 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 maja 2005 r. w sprawie zakresu badań informacji i danych dotyczących środka ochrony roślin i substancji aktywnej oraz zasad sporządzania ich oceny (Dz. U. Nr 100, poz. 839 oraz z 2006 r. Nr 33, poz. 937), zaś obecnie kwestie te są uregulowane rozporządzeniem Komisji (UE) nr 544/2011 z dnia 10 czerwca 2011 r. wykonującym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 w odniesieniu do wymogów dotyczących danych dla substancji czynnych (Dz. Urz. UE L 155 z 11.06.2011 str. 67), które zastąpiło załącznik nr 2 do dyrektywy 91/414/EWG.
Wejście w życie ww. przepisów spowodowało powstanie - dla podmiotu posiadającego zezwolenie na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu i stosowania, zawierającego substancję aktywną dopuszczoną do stosowania w środkach ochrony roślin przez Komisję Europejską - obowiązku wynikającego z art. 117 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o ochronie roślin (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 849 ze zm.), tj. przedstawienia wyników badań, informacji, danych oraz ocen dotyczących tożsamości i właściwości substancji aktywnej, potwierdzających, że substancja ta nie różni się istotnie odnośnie stopnia czystości oraz rodzaju zanieczyszczeń i spełnia wymagania określone w przepisach szczególnych Unii Europejskiej dla tej substancji.
Termin na przedstawienie wymaganej przepisami dokumentacji upłynął w dniu 1 stycznia 2012 r. i wynikał z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 787/2011. Zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wytycznej Komisji Europejskiej SANCO/10796/2003 ww. dokumentacja dla substancji czynnej, powinna być przedłożona przez posiadacza zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środka ochrony roślin najpóźniej w dniu wejścia w życie danego rozporządzenia wykonawczego Komisji zawierającego daną substancję czynną.
W świetle powyższych przepisów prawidłowo zinterpretowanych i przywołanych w zaskarżonym wyroku (a wcześniej w obu decyzjach Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi), Przedsiębiorstwo Przemysłowo Handlowe "H." R. C., jako posiadacz zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowania środka ochrony roślin U. było zobowiązane do wykazania, iż posiada dokumentację spełniającą wymogi załącznika II do dyrektywy Rady 91/414/EWG albo ma do niej dostęp zgodnie z warunkami ustanowionymi w art. 13 ust.1-4 tej dyrektywy oraz w art. 62 rozporządzenia (WE) nr 1107/2009. Skoro strona skarżąca nie dopełniła tego obowiązku w oznaczonym terminie, zasadnym było cofnięcie zezwolenia na dopuszczenie środka ochrony roślin do obrotu.
Nie mogła odnieść zamierzonego skutku przedstawiona przez stronę argumentacja dotycząca nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji starań i trudności skarżącego w zakresie dołączenia do podmiotów samodzielnie lub wspólnie tworzących grupy zadaniowe tzw. task force, które przedstawiły kompletną dokumentację techniczną dla substancji czynnej kwas 1-naftylooctowy.
Wyjaśnić przede wszystkim należy, że substancja czynna zawarta w przedmiotowym środku ochrony roślin została objęta programem oceny substancji czynnych przez Komisję Europejską zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1112/2002 z dnia 20 czerwca 2002 r. ustanawiającym szczegółowe zasady realizacji czwartego etapu programu prac określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG (Dz. U. UE L 168 z 27.06.2002 r. str. 14). W związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Cypru, Litwy, Łotwy, Estonii, Węgier, Malty, Polski, Słowacji i Słowenii, Komisja Europejska przyjęła rozporządzenie Komisji (WE) 2229/2004 z dnia 3 grudnia 2004 r. ustanawiające dodatkowe szczegółowe zasady wdrażania czwartego etapu programu pracy określonego w art. 8 ust. 2 dyrektywy Rady 91/414/EWG (Dz. Urz. UE L 379 z 24.12.2004 r. str 13). W wyniku tych działań umożliwiono producentom z nowych krajów członkowskich zgłoszenie zainteresowania udziałem w czwartym etapie programu oceny substancji czynnych, które znajdowały się na rynku nowych państw członkowskich przed dniem 1 maja 2004 r. i które nie były objęte programem oceny przez Komisję Europejską.
Zgodnie z art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) 2229/2004 każdy producent nowego Państwa Członkowskiego, zamierzający zapewnić włączenie substancji czynnej do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG wymienionej w zał. I do ww. rozporządzenia miał obowiązek notyfikacji Komisji Europejskiej, innym osobom zgłaszającym daną substancję czynną i Państwu Członkowskiemu pełniącemu rolę sprawozdawcy informacji określonych w zał. V do tego rozporządzenia. Rolę kraju - sprawozdawcy zgodnie z zał. I grupa 2 tego rozporządzenia substancji czynnych kwas 1-naftylooctowy, pełnił urząd właściwy ds. rejestracji Republiki Francuskiej. Jak wskazał Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, PPH "H." R. C. notyfikowało Komisji, innym osobom zgłaszającym daną substancję oraz wyznaczonemu przez Komisję państwu sprawozdawcy wolę udziału w programie oceny ww. substancji czynnej. Jednakże samo wypełnienie obowiązków określonych w art. 4 ww. rozporządzenia, bez przedłożenia dokumentacji, o której mowa w art. 6 nie jest wystarczające do zatwierdzenia substancji czynnej do stosowania w środkach ochrony roślin.
Zauważyć trzeba, że strona skarżąca, pomimo niedołączenia do grupy zadaniowej, miała możliwość negocjacji z ww. partnerami w celu uzyskania dostępu do ww. dokumentacji technicznej i upoważnienia (tzw. listu dostępu/listu intencyjnego) do wykorzystania danych na potrzeby zezwolenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. R. C. miał także możliwość przygotowania własnej dokumentacji technicznej, biorąc pod uwagę, że zakres wymaganej dokumentacji dla substancji czynnej był powszechnie znany i łatwo dostępny. Skarżący nie uczestniczył jednak w procedurze oceny substancji czynnej kwas 1-naftylooctowy, która została przeprowadzona na podstawie badań przedłożonych przez inny podmiot oraz na jego koszt.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż prawidłowo Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organu odwoławczego, że skarżący pomimo podjętych działań, nie przedłożył wyników badań, informacji, danych oraz ocen dotyczących tożsamości i właściwości wskazanej substancji czynnej produkcji PPH "H." R. C. potwierdzających, że substancja ta nie różni się istotnie odnośnie stopnia czystości oraz rodzaju zanieczyszczeń i spełnia wymagania określone w przepisach szczególnych Unii Europejskiej dla tej substancji.
Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, uznając podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty za niezasadne, orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 P.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.