Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2284/15, oddalił skargę kasacyjną J. P. i C. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 1623/14, oddalającego ich skargę na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy obiektów budowlanych.
Pismem z dnia 16 sierpnia 2017 r., pełnomocnik Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach złożył wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu w kwocie 360 zł. W uzasadnieniu podkreślił, że wniosek o zwrot kosztów został sformułowany w odpowiedzi na skargę kasacyjną z powołaniem na uchwałę NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12. Zdaniem pełnomocnika w sprawie winny znaleźć zastosowanie stawki opłat za czynności radcowskie określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 157 § 1 (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwane dalej "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Na mocy art. 193 p.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym.
Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 uznał, iż art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Z akt sprawy wynika, że Śląski WINB w Katowicach – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – wniosek o zasądzenie na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego złożył wraz z odpowiedzią na skargę kasacyjną, w dniu 10 lipca 2015 r., a zatem w terminie wskazanym w art. 179 p.p.s.a., gdyż odpis skargi kasacyjnej doręczono mu 26 czerwca 2015 r. Wyrokiem z dnia 12 maja 2017 r., II OSK 2284/15, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej J. P. i C. P., jednakże nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu. Koszty te są należne na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę.
Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Wbrew jednak twierdzeniom pełnomocnika w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490), ponieważ zgodnie z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804), do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 stycznia 2016 r. stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Skarga kasacyjna została złożona w dniu 10 czerwca 2015 r., a zatem należało zastosować § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. stanowiącego, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam radca prawny - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Stawka minimalna, w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c ww. rozporządzenia, "w innej sprawie" wynosi 240 zł.
W niniejszej sprawie radca prawny reprezentujący organ nie prowadził sprawy przed sądem pierwszej instancji, nie uczestniczył też w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wobec czego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2284/15, należało uzupełnić zasądzając kwotę 180 zł (75% z 240 zł), tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 193 oraz na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.