Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 22 marca 2017 r., II SA/Bd 1567/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę H. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Postanowieniem z [...] października 2016 r. nr [...], na podstawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. odmówiło wszczęcia na wniosek H. M. postępowania o stwierdzenie nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. znak [...]. Ostatnio wskazanym postanowieniem, Wójt Gminy [...] zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie fermy drobiu obejmującej 2 budynki inwentarskie o łącznej obsadzie 50.000 stanowisk dla kur hodowlanych utrzymywanych na ściółce (200 DJP) wraz z obiektami i infrastrukturą towarzyszącą, na działce nr [...] w miejscowości O. W..
Na skutek rozpoznania wniosku H. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z [...] listopada 2016 r. nr [...] postanowienie własne z [...] października 2016 r. utrzymało w mocy.
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w art. 126 k.p.a. ustawodawca ograniczył w stosunku do postanowień możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego na podstawie przepisów art. 156 – 159 k.p.a. wyłącznie do tej kategorii postanowień, od których przysługuje zażalenie. Kwestionowane przez skarżącego postanowienie Wójta z dnia [...] sierpnia 2016 r. zostało wydane w oparciu o art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku, zgodnie z którym w przypadku, o którym mowa w ust. 1, organ wydaje postanowienie zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 5, nie przysługuje zażalenie (art. 63 ust. 6 ustawy), wobec czego nie jest dopuszczalne zastosowanie do tego postanowienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego. Kolegium zauważyło, że niezaskarżalność postanowienia nie pozbawia strony możliwości kwestionowania tego rozstrzygnięcia w odwołaniu od decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy skargę H. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] listopada 2016 r. uznał za niezasadną i w związku z tym ją oddalił.
Sąd wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, które stosownie do art. 157 § 2 k.p.a. wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Organ właściwy do rozpatrzenia wniosku, przed przystąpieniem do jego merytorycznego rozpoznania, ma obowiązek zbadać, czy wniosek został złożony skutecznie, a zatem czy wszczęcie postępowania w oparciu o zawarte w nim żądanie jest możliwe na gruncie obowiązujących przepisów prawa.
Zdaniem Sądu, ocena Samorządowego Kolegium Odwoławczego odnosząca się do zaistnienia w tej sprawie przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego była prawidłowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie naruszyło art. 61a § 1 k.p.a. i prawidłowo oceniło, że w niniejszej sprawie zaistniała niedopuszczalność wszczęcia postępowania nieważnościowego z przyczyn przedmiotowych.
Sąd I instancji wskazał, że podstawę prawną wydanego w rozpatrywanej sprawie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego stanowi art. 61a § 1 k.p.a. W oparciu o powyższy przepis organ administracji publicznej orzeka o niedopuszczalności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych wszczęcia postępowania, w tym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji bądź postanowienia. W art. 126 k.p.a. ustawodawca w odniesieniu do postanowień ograniczył możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego na podstawie przepisów art. 156-159 k.p.a. wyłącznie do kategorii postanowień, od których przysługuje zażalenie oraz do postanowień wydawanych na podstawie art. 134 k.p.a. A zatem, tylko tego rodzaju postanowienia - zaskarżalne w drodze zażalenia lub wydane w oparciu o art. 134 k.p.a. - mogą zostać poddane kontroli w trybie postępowania nieważnościowego.
Kwestionowane przez skarżącego postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 63 ust. 5 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku. W art. 63 ust. 6 ustawodawca wprost wskazał, że na postanowienie, o którym mowa w ust. 5, nie przysługuje zażalenie. W tych okolicznościach argumentację Kolegium przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu Sąd w całości podzielił.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 126 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zarzut ten w istocie zawiera postulat wykładni celowościowej tego przepisu, która miałaby na względzie możliwość zapobiegania przez stronę bezpodstawnemu "spoczywaniu" postępowania administracyjnego. Urzeczywistnienie tego postulatu skarżącego tj. wykładni celowościowej art. 126 k.p.a. w związku z art. 156 – 159 k.p.a., oznaczałoby w istocie rozszerzającą wykładnię przepisów dotyczących wszczynania nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego, co ze względu na wyjątkowy charakter tych przepisów (w stosunku do odpowiednio stosowanej zasady trwałości decyzji administracyjnych), Sąd uznał za niedopuszczalne. Sposobem zwalczania nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu sprawy jest możliwość wniesienia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz ewentualnej skargi do sądu administracyjnego.
Sąd pokreślił konieczność rozróżnienia kwestii wszczęcia postępowania od kwestii zasadności stwierdzenia nieważności danego rozstrzygnięcia procesowego organu administracji. Orzeczenie o zasadności stwierdzenia nieważności postanowienia wymaga skutecznego wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. Rozpatrując kwestię odmowy wszczęcia postępowania organ administracji publicznej nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a wobec tego w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, czyli w przedmiotowym przypadku – odnośnie do istnienia merytorycznych przesłanek do stwierdzenia nieważności postanowienia o zawieszeniu postępowania.
Skargę kasacyjną od wyroku z 22 marca 2017 r. wniósł H. M. zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi, a także zasądzenie, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a., kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie oraz nieuchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w sytuacji, gdy stwierdzenie niedopuszczalności wszczęcia postępowania i stwierdzenie nieważności postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi naruszenie art. 87 oraz art. 178 Konstytucji w zw. z art. 7 i 8 k.p.a., które prowadzi do naruszenia istotnych interesów uczestnika postępowania;
art. 15 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że postanowienie o zawieszeniu postępowania jest niezaskarżalne w warunkach niniejszej sprawy;
art. 126 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że postanowienie o zawieszeniu postępowania nie może być przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności.
Uzasadniając wskazane podstawy kasacyjne skarżący wyjaśnił, że w jego ocenie, postanowienie o zawieszeniu postępowania powinno być przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności z uwagi na fakt, iż wskazane postanowienie dotknięte jest sankcją nieważności, gdyż zostało wydane z naruszeniem prawa. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być zawieszone do czasu sporządzenia raportu, to zaś może nastąpić jedynie na podstawie prawomocnego postanowienia, które określałoby zakres tego raportu. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie zauważył jednak, iż takie prawomocne postanowienie określające zakres raportu nie istnieje, a tym samym, nie istniały przesłanki do zawieszenia tego postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z tego też względu, zdaniem skarżącego, konieczne było stwierdzenie nieważności takiego postanowienia i wyeliminowanie go z obrotu prawnego.
Zdaniem strony, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w ocenie Skarżącego błędnie podzielił stanowisko Kolegium co do zaskarżalności postanowienia o zawieszeniu postępowania. Jest to pogląd dosyć powszechnie przyjmowany w orzecznictwie, jednak w tym przypadku odniesienie się wyłącznie do norm prawa procesowego wraz z odwołaniem się do kwestii przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego wydaje się – jak wskazał skarżący - niewłaściwe. Argumentacja Sądu skupia się wyłącznie na cytowaniu poszczególnych przepisów kodeksu i założeniu, że skoro postanowienie o zawieszeniu postępowania ze względu na sporządzenie raportu jest niezaskarżalne, to w konsekwencji nie przysługuje na nie wniosek o stwierdzenie nieważności.
Sąd wywodzi, iż wprawdzie art. 126 dopuszcza stosowanie art. 156 k.p.a., niemniej jednak przepis ten może mieć zastosowanie wyłącznie do postanowień, na które przysługuje zażalenie. Sąd wskazuje również, że ewentualnym środkiem, który mógłby zastosować skarżący jest m.in. odwołanie od decyzji, ale ponownie podkreślenia wymaga fakt, iż w tym przypadku strona musi mieć interes by takie postanowienie zanegować. Inaczej rzecz ujmując, ewentualne stwierdzenie wadliwości postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie, w związku z rozpatrywanym odwołaniem, musi mieć znaczenie dla prowadzenia danej sprawy, ale jakiego można dopatrywać się efektu, jeżeli zostanie ono przez organ odwoławczy uchylone. Postanowienie o zawieszeniu powoduje, że bieg danej sprawy spoczywa i nie ma to jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne lub umorzenie postępowania. Interes konsumuje się w danym momencie postępowania administracyjnego, a nie w toku całego jego przebiegu. Tym samym stwierdzenie nieważności postanowienia o zawieszeniu jest jedynym instrumentem prawnym wyeliminowania wadliwego postanowienia, tym bardziej że zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa.
Zdaniem skarżącego, wykładnia przyjęta przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie uwzględnia podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Słuszny interes obywateli oraz interes społeczny, stanowiący wartości chronione m.in. przepisami Konstytucji oraz k.p.a. przemawia za przyjęciem generalnego założenia, że kwestie szczególne istotne ze społecznego punktu widzenia, a stanowiące treść aktów organów administracji publicznej, powinny być poddane kontroli instancyjnej. Niemożność zaskarżenia zażaleniem postanowienia, które jest oczywiście wadliwe (nawet ze względów proceduralnych), wymusza konieczność oczekiwania na rozstrzygnięcie postępowania głównego i podniesienie tych zarzutów dopiero w odwołaniu, z koniecznością ponownego oczekiwania na uchylenie decyzji i następczego przeprowadzenia kolejnego postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w sposób zgodny z przepisami prawa.
Skarżący podnosi, iż jeżeli przyjąć, że na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie przysługuje zażalenie, jego kontrola byłaby możliwa jedynie w oparciu o treść art. 142 k.p.a., a takie kroki uznaje za niecelowe. Jedynym słusznym wyjściem jest wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna H. M. pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Stanowiska Sądu I instancji, iż w rozpoznawanej przez ten Sąd sprawie nie zostały spełnione warunki, od których istnienia uzależnione jest skuteczne żądanie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 r. o zawieszeniu postępowania, nie zostało przez skarżącego kasacyjnie skutecznie podważone.
Przedmiotem postępowania przed Sądem I instancji było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wydanego na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy z dnia [...] października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. postanowienia Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Podstawę materialnoprawną ww. postanowień Kolegium, objętych skargą rozpoznawaną przez Sąd I instancji, stanowił art. 157 § 1 w związku z art. 126 i art. 61a § 1 k.p.a. oraz art. 63 ust. 6 ww. ustawy z dnia 3 października 2008 r.
Odniesienie się do zarzutów kasacyjnych wymaga przypomnienia, że prawo do prowadzenia jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego wyznacza prawo procesowe administracyjne na podstawie przesłanek przedmiotowych i podmiotowych. O rodzaju spraw rozpoznawanych i rozstrzyganych na drodze postępowania administracyjnego przesądzają przesłanki przedmiotowe, określone w regulacji prawa procesowego. Prawo do procesu na drodze administracyjnej w sprawach załatwianych w formie decyzji administracyjnej (lub odpowiednio - postanowienia), ustanowione w art. 1 pkt 1 k.p.a., jednostka ma wyłącznie wówczas, gdy w obowiązującym porządku prawnym zawarta jest norma prawa materialnego dająca podstawę do jej autorytatywnej konkretyzacji w zakresie uprawnienia lub obowiązku jednostki w formie decyzji administracyjnej (postanowienia) (B. Adamiak [w:] System prawa administracyjnego pod. red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Tom 9, Prawo procesowe administracyjne, Warszawa 2010, s. 92-95).
Warunki dopuszczalności weryfikacji w trybie stwierdzenia nieważności rozstrzygnięć organów administracji publicznej wydawanych w formie procesowej postanowienia określa powołany w postawach kasacyjnych przepis art. 126 k.p.a., zgodnie z którym, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy art. 105, art. 107 § 2-5 oraz art. 109-113, a do postanowień, od których przysługuje zażalenie, oraz do postanowień określonych w art. 134 - również art. 145-152 oraz art. 156-159, z tym że zamiast decyzji, o której mowa w art. 151 § 1 i art. 158 § 1, wydaje się postanowienie. Z powołanego przepisu wynika, że możliwość zastosowania wobec rozstrzygnięcia organu administracji publicznej w formie procesowej postanowienia m.in. art. 157 § 2 k.p.a., stanowiącego o możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności na wniosek strony lub z urzędu, zastrzeżona jest dla postanowień, od których przysługuje zażalenie oraz do postanowień określonych w art. 134.
Zarzucając Sądowi I instancji odniesienie się "wyłącznie do norm prawa procesowego wraz z odwołaniem się do kwestii przyjętych w Kodeksie postępowania administracyjnego", co skarżący kasacyjnie uznaje za "niewłaściwe", wnoszący skargę kasacyjną nie dostrzega, że prawo zaskarżalności postanowień przysługuje tylko w granicach wyznaczonych przepisami szczególnymi. Innymi słowy, zażalenie przysługuje stronie tylko wówczas, gdy tak stanowi przepis prawa. Prawa do wniesienia zażalenia nie można wyprowadzać z konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności, jak i zasady ogólnej dwuinstancyjności, która reguluje dwuinstancyjność postępowania zakończonego decyzją administracyjną. W doktrynie trafnie zauważa się, że tak ukształtowane prawo zaskarżalności jest uzasadnione miejscem i rolą postanowienia w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji administracyjnej, a koncepcja zaskarżalności koncentruje się na zaskarżalności decyzji administracyjnej, wyznaczając rolę uzupełniającą dla prawa zaskarżalności postanowień.
Rola uzupełniająca nie oznacza wyłączenia prawa zaskarżalności postanowień. Samoistne prawo zaskarżenia postanowienia wyznaczają granice uzasadnione ochroną interesu prawnego strony, który nie może być powiązany z zaskarżalnością decyzji (B. Adamiak, op. cit. s. 205).
Wskazać należy ponadto, że kodeks postępowania administracyjnego nie stanowi regulacji obejmującej zamknięty zbiór przepisów z zakresu postępowania administracyjnego. Skarżący całkowicie pomija to, że odrębności procesowe obowiązujące przy rozpatrywaniu spraw określonego rodzaju mogą być wprowadzone na mocy poszczególnych ustaw, które modyfikują stosowanie niektórych reguł kodeksowych, tak jak to miało miejsce w rozważanym przypadku. Postanowienie Wójta Gminy [...] z [...] sierpnia 2016 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, którego dotyczył wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, wydane zostało na podstawie art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku. Na postanowienie to, jak prawidłowo wyjaśniło stronie Samorządowe Kolegium Odwoławcze oraz Sąd I instancji, zażalenie nie przysługuje, o czym expressis verbis stanowi art. 63 ust. 6 ostatnio wymienionej ustawy.
Zauważyć należy, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie formułuje względem zaskarżonego wyroku zarzutu błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania wskazanych powyżej przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, które współwyznaczającą zakres uprawnień procesowych skarżącego w rozpoznawanej sprawie. Treść art. 63 ust. 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku objęta była wnioskami interpretacyjnymi Sądu I instancji dotyczącymi formalnej niedopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia, której skarżący nie może skutecznie podważać, m.in. z przyczyn wskazanych powyżej, wyłącznie w oparciu o wskazane w podstawach kasacyjnych zarzuty naruszenia art. 15 k.p.a. (zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego) oraz art. 87 i art. 178 Konstytucji, przy braku powołania w podstawach kasacyjnych zespołu norm, które stanowiłby kompletną regulację w odniesieniu do analizowanej przez Sąd I instancji kwestii, tj. skuteczności zainicjowania przez skarżącego postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.
Wnioski wyprowadzone przez skarżącego kasacyjnie w oparciu o fragmentaryczną regulację odnoszącą się do przedmiotu niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny zmuszony jest odrzucić, gdyż są nieprawidłowe. W art. 87 Konstytucji prawodawca wyliczył akty prawne określane mianem źródeł prawa powszechnie obowiązującego, obejmującego m.in. ustawy, zaś w art. 178 sformułował zasadę niezawisłości sędziowskiej obejmującą normatywny obowiązek podległości sędziego ustawie i Konstytucji RP. W rozpoznawanej sprawie granice normatywne sprawowania wymiaru sprawiedliwości wyznaczone przepisami wskazanych przez skarżącego przepisów ustawy zasadniczej niewątpliwie nie zostały naruszone.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika ponadto, że uprawnienie procesowe do skutecznego zainicjowania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanego postanowienia o zawieszeniu postępowania skarżący wyprowadza z treści art. 7 i 8 k.p.a. Również i tego zapatrywania skarżącego nie można podzielić. Dyrektywa nakazująca uwzględnianie przez organy w toku postępowania administracyjnego słusznego interesu strony, o którym stanowi art. 7 k.p.a., nie może być rozumiana w sposób, w jaki interpretuje ją skarżący, tj. prowadzący do przyznania jednostce prawa do skutecznego zainicjowania postępowania administracyjnego wbrew przepisom powszechnie obowiązującego prawa, a więc powodujący kolizję z zasadą praworządności. Podkreślić trzeba, że gwarancją procesową z art. 7 k.p.a. objęty jest każdy rodzaj interesu indywidualnego, o ile można zakwalifikować go jako słuszny, a więc służący ochronie określonych wartości.
Cechy tej nie posiada interes skarżącego, którego ochrona prowadziłaby do działania organów w warunkach rażącego naruszenia przez nie art. 6 k.p.a. (zasada praworządności) i art. 2 Konstytucji (zasada demokratycznego państwa prawnego). Na aprobatę zasługuje wskazanie skarżącemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku instrumentów prawnych zwalczających opieszałość organu w rozpoznaniu sprawy, którą skarżący chciałby wyeliminować w trybie nieważnościom eliminując postanowienie o zawieszeniu postępowania, poprzez wskazanie, że sposobem zwalczania nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu sprawy jest możliwość wniesienia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenia na przewlekłe prowadzenie postępowania oraz ewentualnej skargi do sądu administracyjnego.
Ze wskazanych powyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zapatrywania skarżącego, że "słuszny interes obywateli oraz interes społeczny, stanowiący wartości chronione m.in. przepisami Konstytucji oraz k.p.a. przemawiają za przyjęciem generalnego założenia, że kwestie szczególne istotne ze społecznego punktu widzenia, a stanowiące treść aktów organów administracji publicznej, powinny być poddane kontroli instancyjnej". Sąd I instancji, wbrew temu, co podnosi skarżący, nie wydał zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni trafnie skonstatował, że argumentacja prawna skarżącego, która pozostaje zbieżna z argumentacją zaprezentowaną w skardze kasacyjnej, świadczy o dokonaniu przez niego niedopuszczalnej, rozszerzającej wykładni przepisów określających warunki wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, co z aprobatą sądu administracyjnego spotkać się nie mogło.
Zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 8 k.p.a. nie poddaje się kontroli kasacyjnej, bowiem skarżący nie wskazał, w czym upatruje jego naruszenia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną, jako nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw, oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a.