Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 12 września 2018 r., sygn. akt II OSK 2286/16

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 175/16, oddalił skargę J. H. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.

Wyrok ten wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Burmistrz Miasta [...], działając na podstawie art. 11d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, złożył wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: Rozbudowa i przebudowa drogi gminnej klasy D (ul. [...]) w S. B..

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], znak: [...], zezwolił na realizację ww. inwestycji drogowej.

Pismem z dnia 28 października 2013 r., które wpłynęło do Starostwa Powiatowego w S. B. w dniu 29 października 2013 r., J. H. złożył odwołanie od powyższej decyzji.

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. stwierdził, że odwołanie J. H. zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 315/14, oddalił skargę J. H. na to postanowienie. Sąd stwierdził bowiem, że powiadomienie skarżącego o wydaniu przedmiotowej decyzji na adres ujawniony w rejestrze gruntów było jedynie informacją o zdarzeniu, jakim było wydanie decyzji realizacyjnej, a nie doręczeniem. To nastąpiło zaś na mocy fikcji prawnej – ostatniego publicznego ogłoszenia, które nastąpiło w dniu 26 lipca 2013 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2389/14, uchylił powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 maja 2014 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji wskazując, że w przepisie 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stanowiącym uregulowanie lex specialis w stosunku do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawodawca wprowadził instytucję indywidualnego zawiadomienia o wydaniu decyzji. W przypadku tych podmiotów, którym przepis specustawy drogowej nakazuje wysyłanie zawiadomienia o wydaniu decyzji, termin do wniesienia odwołania biegnie od dnia doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 537/15, uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. wskazując, że organ odwoławczy powinien ustalić, czy w dacie doręczenia skarżącemu zawiadomienia dane wynikające z ewidencji gruntów dla nieruchomości o nr [...] i [...], obręb [...], były prawidłowe, a zwłaszcza czy znajdują potwierdzenie w dokumentach stanowiących podstawę wpisu zawartych w tym rejestrze danych. Dopiero na podstawie tak dokonanych ustaleń organ obowiązany będzie ocenić, czy skarżącemu prawidłowo zostało doręczone zawiadomienie o wydanej decyzji i czy wnosząc odwołanie w dniu 28 października 2013 r., uchybił terminowi wynikającemu z art. 129 § 2 Kpa.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], wydanym na podstawie art. 134 Kpa w zw. z art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez J. H. odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Wojewoda wskazał, że wezwał Starostę [...] do wyjaśnienia, dlaczego w wypisie z rejestru gruntów z dnia 13 maja 2013 r. dla działek o nr [...] i [...] nie ujawniono adresu skarżącego do korespondencji. Starosta wyjaśnił, że decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2005 r. oraz akt notarialny z dnia 29 października 2003 r. stanowiły załączniki do wniosku J. H. z dnia 14 lutego 2006 r. o sprostowanie danych ewidencji gruntów dotyczących zmiany osoby władającej nieruchomością objętą pozycją rejestrową [...] - z M. M. na J. H.. Do wniosku załączono również inne dokumenty, w których figurują różne adresy strony (przykładowo w decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] marca 1998 r.: R., ul. [...], a w ww. akcie notarialnym: R., ul. [...]). Starosta zaznaczył, że w treści wniosku brak było żądania strony o zmianę w operacie ewidencji gruntów i budynków adresu zamieszkania, bądź dopisania w ewidencji adresu do korespondencji, a J. H. dopiero 2 stycznia 2015 r. zwrócił się o wpisanie w operacie ewidencji gruntów i budynków adresu do korespondencji: ul. [...], S. B..

Wojewoda wskazał, że w aktach organu I instancji znajdują się wypisy z rejestru gruntów dla działek wchodzących w zakres planowanej inwestycji wydane w dniu 13 maja 2013 r. przez Starostę [...], z których wynika, że J. H. jest właścicielem działki nr [...] (obręb nr [...], S. B., nr jednostki rejestrowej [...]) i współwłaścicielem działki nr [...] (obręb nr [...], S. B., nr jednostki rejestrowej [...]), które są objęte przedmiotową inwestycją. W tych wypisach widnieje adres J. H.: ul. [...], R.. W treści żadnego z wniosków kierowanych do organów administracji J. H. nie wystąpił o zmianę w ewidencji gruntów adresu zamieszkania, ani też o dopisanie adresu do korespondencji. Dlatego wypisy z ewidencji gruntów z dnia 13 maja 2013 r., na podstawie których Starosta [...], zgodnie z art. 11d ust. 5 i art. 11f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zawiadamiał strony postępowania, były aktualne, a to oznacza, że zawiadomienie zarówno o wszczęciu postępowania, jak i zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej zostało wysłane na właściwy adres: ul. [...], R.. Zatem J. H. był zawiadamiany prawidłowo.

Wojewoda wskazał również, że zawiadomienie z dnia [...] lipca 2013 r. o wydaniu zaskarżonej decyzji Starosty [...] było awizowane 25 lipca 2013 r., powtórnie awizowane 2 sierpnia 2013 r. i zostało zwrócone do Starostwa z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". W konsekwencji należało przyjąć, że zgodnie z art. 44 § 4 Kpa, zawiadomienie to zostało doręczone J. H. w dniu 8 sierpnia 2013 r. Zatem termin na złożenie odwołania upłynął w dniu 22 sierpnia 2013 r., a J. H. złożył swoje odwołanie 28 października 2013 r., a więc po terminie przewidzianym do jego wniesienia.

Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. J. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając, że wydane zostało ono z naruszeniem:

1. - art. 20 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44 - 49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków;
2. - art. 11d ust. 5 i art. 11f ust. 3 ustawy dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;
3. - art. 2 i art. 31 Konstytucji RP - przez ukształtowanie ujemnych dla strony skutków prawnych, niezawinionych przez J. H. i niezależnych od jego prawidłowego i normatywnego zachowania;
4. - art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - przez niezastosowanie się organu do istoty zaleceń WSA w Krakowie oraz wyroku NSA z dnia 4 marca 2015 r.;
5. - art. 129 § 2 Kpa - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;
6. - art. 7 i art. 77 Kpa - przez pominięcie znaczenia istotnych przesłanek, pozwalających na właściwe ustalenie wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych sprawy;
7. - art. 107 § 1 i 3 Kpa - przez brak w uzasadnieniu postanowienia stanowiska organu wobec ważnych argumentów strony, dotyczących m. in. zastosowania przepisów postępowania administracyjnego w świetle wadliwych zapisów w ewidencji gruntów.

Skarżący wskazał, że najwcześniejszy termin do złożenia odwołania biegł od dnia 15 października 2013 r., kiedy to uzyskał informację o wydaniu decyzji podczas wizyty w Starostwie, a najpóźniejszy od 24 października 2013 r. tj. daty doręczenia pisma ze Starostwa z dnia 22 października 2013 r., potwierdzającego fakt wydania decyzji. Skarżący odwołanie złożył zaś w dniu 28 października 2013 r., zatem w obu wymienionych przypadkach wymagany termin czternastodniowy nie został przekroczony. Skarżący podkreślił, że w momencie kierowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania i zawiadomienia o wydaniu decyzji, przed tym samym organem postępowania - Starostą, nadal nierozpoznany był wniosek skarżącego o wpis adresu do korespondencji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalając skargę wyrokiem z dnia 22 marca 2016 r., wskazał na wstępie, że zawiadomienie o wydaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. prawidłowo zostało wysłane na adres J. H. ul. [...], R.. Zgodnie bowiem z treścią art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2031) zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wysyła się dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W aktach organu I instancji znajdują się wypisy z rejestru gruntów dla działek wchodzących w zakres planowanej inwestycji, wydane 13 maja 2013 r. przez Starostę [...], z których wynika, że J. H. jest właścicielem działki nr [...] (obręb nr [...], S. B., nr jednostki rejestrowej [...]) i współwłaścicielem działki nr [...] (obręb nr [...], S. B., nr jednostki rejestrowej [...]). Działki te zostały objęte przedmiotową inwestycją drogową, a w tych wypisach widnieje adres J. H.: ul. [...], R..

Sąd uznał także, że Wojewoda zasadnie stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przedmiotowego odwołania. Zawiadomienie z dnia [...] lipca 2013 r. o wydaniu decyzji przez Starostę [...] było awizowane, pierwszy raz 25 lipca 2013 r., powtórnie 2 sierpnia 2013 r. i zostało zwrócone do Starostwa z adnotacją "zwrot - nie podjęto w terminie". Zawiadomienie to zostało doręczone J. H., w trybie art. 44 § 4 Kpa, w dniu 8 sierpnia 2013 r. a tym samym termin do wniesienia odwołania upłynął skarżącemu w dniu 22 sierpnia 2013 r. Zatem wniesienie przez skarżącego odwołania w dniu 28 października 2013 r. nastąpiło po upływie terminu.

Jednocześnie, Sąd uznał za niezasadny zarzut skargi wskazujący na naruszenie art. 153 p.p.s.a. Jak wyjaśnił, w wyroku z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 537/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nakazał Wojewodzie [...] ustalenie, czy w dacie doręczenia skarżącemu zawiadomienia dane wynikające z ewidencji gruntów dla nieruchomości oznaczonych nr [...] i [...] obręb [...] były prawidłowe, a zwłaszcza, czy znajdują potwierdzenie w dokumentach stanowiących podstawę wpisu zawartych w tym rejestrze danych. Z okoliczności sprawy wynika, że Wojewoda podjął stosowne czynności, na podstawie których ustalił, że w dacie doręczania skarżącemu decyzji organu I instancji adres do korespondencji skarżącego był prawidłowo wpisany w ewidencji gruntów i budynków. Wpisanie zaś adresu do korespondencji do ewidencji gruntów i budynków stanowi uprawnienie właściciela nieruchomości i ma ułatwiać komunikację pomiędzy tym właścicielem a organami prowadzącymi ewidencję.

Niewątpliwe, adres do korespondencji może być w każdym czasie zmieniony przez właściciela, ale organy ewidencyjne mogą to uczynić tylko na wyraźny wniosek właściciela i nie mogą domniemywać jego intencji w tym zakresie. Dlatego za niewystarczający do zmiany adresu korespondencyjnego uznać należy fakt otrzymania przez organ ewidencyjny dokumentu, w którym dany właściciel figuruje pod innym adresem, albowiem gdy osoba posługuje się kilkoma adresami dla różnych celów, to organ ewidencyjny nie jest uprawniony do zmiany adresu znajdującego się w ewidencji bez wyraźnego wniosku. Również, podanie w sprawie adresu do korespondencji (jak we wniosku z dnia 29 września 2005 r.) nie może być traktowane jednoznacznie z wnioskiem o wpisanie tego adresu do ewidencji.

W konsekwencji Sąd uznał za prawidłowe stanowisko Wojewody, że skarżący nie złożył stosownego wniosku dającego podstawę do zmiany swojego adresu korespondencyjnego figurującego w ewidencji gruntów i budynków. W dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w ewidencji gruntów i budynków wpisany był adres J. H.: ul. [...], R.. Skarżący we wniosku złożonym do Starosty [...] z dnia 14 lutego 2006 r. domagał się zmiany danych ewidencyjnych, ale w zakresie osoby władającego przedmiotowymi działkami. Dlatego Starosta nie był uprawniony do wpisania adresu do korespondencji skarżącego tylko na podstawie treści załączonych do wniosku dokumentów. Także pismo skarżącego z dnia 20 września 2009 r. nie stanowiło wniosku o zmianę dany ewidencyjnych, a skuteczny wniosek o wpisanie adresu do korespondencji "[...] S. B., ul. [...] " skarżący złożył dopiero pismem z dnia 2 stycznia 2015 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że Wojewoda [...] nie naruszył art. 7 i art. 77 Kpa, ponieważ, współdziałając ze Starostą [...], wyjaśnił wszystkie okoliczności związane z modyfikacją danych ewidencyjnych dotyczących działek należących do skarżącego i na podstawie tych ustaleń prawidłowo przyjął, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. została zasadnie doręczona J. H. na adres: ul. [...], R.. Sąd stwierdził także, że zaskarżone postanowienie zostało wydane po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego oraz opierało się na właściwej interpretacji stosownych przepisów prawa. Ponadto, stanowisko Wojewody znalazło swój wyraz w treści uzasadnienia, które spełnia wymogi art. 107 § 3 Kpa.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. H. wniósł skargę kasacyjną zarzucając, że wyrok ten wydany został z naruszeniem:

1. I. przepisów prawa materialnego:
2. - art. 20 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 44 - 49 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie prowadzenia ewidencji gruntów i budynków - przez niezastosowanie, tj. niewykonanie obowiązku dokonania aktualizacji w katastrze nieruchomości danych właściciela gruntu, a w szczególności wskazanego adresu do korespondencji, co przyniosło skutek w postaci wadliwego doręczenia zawiadomienia o wydanej decyzji Starosty;
3. - art. 11d ust. 5 i art. 11f ust. 3 ustawy dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że bieg terminu do wniesienia odwołania w przypadku skarżącego, należy liczyć od dnia obwieszczenia;
4. - art. 2, art. 31 ust. 3 i art. 78 Konstytucji RP - przez ukształtowanie ujemnych dla strony skutków prawnych, niezawinionych przez skarżącego niezależnych od jego prawidłowego i normatywnego zachowania;
5. II. przepisów prawa procesowego, poprzez nieuwzględnienie w wydanym wyroku naruszenia przez organ administracji przepisów prawa dających podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i przepisów postępowania, mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj.
6. - art. 129 § 2 Kpa - przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, poprzez pominięcie, iż odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie;
7. - art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 Kpa - poprzez zaakceptowanie przez Sąd błędnie ustalonego przez organ stanu faktycznego z pominięciem zasady postępowania, wyznaczonej przepisami art. 7 i 77 Kpa - przez brak zbadania (pominięcie) istotnych przesłanek, pozwalających na właściwe ustalenie wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych sprawy;
8. - art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 9 i art. 65 § 2 Kpa poprzez zaakceptowanie przez Sąd błędnie ustalonego przez organ stanu faktycznego z pominięciem zasady określonej art. 9 Kpa w zw. z art. 65 § 2 Kpa polegające na niewyjaśnieniu pełnej treści żądania strony, występującej bez profesjonalnego pełnomocnika, a także niepoinformowanie strony o przysługujących jej uprawnieniach;
9. - art. 107 §1 i § 3 Kpa - przez brak w uzasadnieniu postanowienia stanowiska organu wobec ważnych zarzutów strony, dotyczących m. in. wadliwych zapisów w ewidencji gruntów;
10. - art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. - polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności administracji publicznej, nie zastosował środka, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, mimo że decyzja, której uchylenia żąda skarżący, została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego;
11. - art. 190 p.p.s.a. - przez brak pełnego uwzględnienia poglądu prawnego, zaprezentowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2389/14.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwanej dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1. 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Stwierdzić bowiem należy, ze odwołanie J. H. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. wniesione zostało po upływie określonego w art. 129 § 2 Kpa terminu.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn. Rozbudowa i przebudowa drogi gminnej klasy D (ul. [...]) w S. B.. Decyzja ta wydana została na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 687 ze zm.). Zgodnie z art. 11f ust. 3 tej ustawy wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, na stronach internetowych tych gmin, a także w prasie lokalnej.

Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. W przypadku, o którym mowa w art. 11a ust. 2, zawiadomienie to wysyła się wojewodom, na których obszarze właściwości znajduje się część nieruchomości objętej wnioskiem o wydanie tej decyzji. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.

W dotychczasowym orzecznictwie sądowym, na co wskazują również orzeczenia wydane w niniejszej sprawie, powstała rozbieżność w zakresie wykładni przepisów dotyczących sposobu doręczania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej i związanej z tym kwestii obliczania terminu do wniesienia odwołania od takiej decyzji. Jednakże, w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 2/16, wyjaśniono, że stosownie do art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 2031), doręczenie dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej na adres wskazany w katastrze nieruchomości nie wyłącza w stosunku do tych osób skutków zawiadomienia o wydaniu decyzji w drodze publicznego ogłoszenia, o którym mowa w art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.

Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.). Zgodnie zaś z treścią art. 49 Kpa strony mogą być zawiadomione o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Jak ustalono przy tym, termin do wniesienia odwołania biegnie nie od dnia zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, a od dnia publicznego ogłoszenia. Doręczenie uważa się za skuteczne po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, związany jest wykładnią prawa przedstawioną w powyższej uchwale, pomimo że w wydanym w niniejszej sprawie wyroku z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2389/14, zawarł odmienną ocenę prawną co do sposobu obliczania terminu do wniesienia odwołania od decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej. Jak bowiem wyjaśniono w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FPS 1/08, Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu ponownej skargi kasacyjnej obowiązany jest – w związku z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - odstąpić od zastosowania art. 190 tej ustawy, z uwagi na podjęcie uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, zawierającej stanowisko dotyczące wykładni prawa, odmienne od wyrażonego w poprzednim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, do którego to stanowiska zastosował się wojewódzki sąd administracyjny.

W konsekwencji, należy odmówić przypisania znaczenia prawnego zawartym w skardze kasacyjnej zarzutom, dotyczącym przede wszystkim braku prawidłowego doręczenia skarżącemu J. H. zawiadomienia o wydaniu decyzji, jako że skutki prawne doręczenia decyzji związane są wyłącznie z publicznym obwieszczeniem o decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (tak też NSA w wyroku z dnia 1 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 783/17, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W konsekwencji również wskazać należy, co zresztą jest bezsporne, że w niniejszej sprawie ostatnie publiczne ogłoszenie o wydaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. miało miejsce na stronie internetowej Urzędu Miejskiego w S. B. w dniu 26 lipca 2013 r., a zatem doręczenie decyzji, stosownie do treści art. 49 Kpa, nastąpiło w dniu 9 sierpnia 2013 r. Termin do wniesienia odwołania od tej decyzji upływał, stosownie do treści art. 129 § 2 Kpa, w dniu 23 sierpnia 2013 r. J. H. odwołanie w niniejszej sprawie wniósł zaś dopiero w dniu 28 października 2013 r., a więc z uchybieniem terminu do tego przewidzianego. Powyższe obligowało Wojewodę [...] do wydania, na podstawie art. 134 Kpa, postanowienia stwierdzającego uchybienie przez J. H. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 134 Kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Zaskarżone postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. jest więc zgodne z prawem. W tej sytuacji skarga wniesiona przez J. H. na to postanowienie nie mogła zostać uwzględniona. To zaś oznacza, że zawarte w zaskarżonym wyroku rozstrzygnięcie jest także zgodne z prawem.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie została oparta na uzasadnionych podstawach, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.