Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę [...] Sp. Z o.o. w T. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] w przedmiocie warunków magazynowania odpadów medycznych
Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tarnowie nakazał Niepublicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej [...] Spółka z o.o. w T. zapewnić prawidłowe warunki czasowego magazynowania odpadów medycznych w terminie do 31 stycznia 2011 r. oraz przedłożyć do wglądu decyzję na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych w terminie do 28 lutego 2011 r., a także opracować poprawną procedurę postępowania z odpadami medycznymi w terminie do 31 stycznia 2011 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że w następstwie przeprowadzonych w dniach 15 i 31 grudnia 2010 r. kontroli w tym podmiocie ustalono, że warunki czasowego magazynowania odpadów medycznych są nieprawidłowe, gdyż opakowania z odpadami medycznymi o kodzie [...] przechowywane są od momentu rozpoczęcia zbierania do chwili odbioru w gabinetach w temperaturze powyżej 18°C, co stanowi naruszenie § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowego postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. nr 139, poz. 940).
W wyniku przeprowadzonych kontroli wskazany organ ustalił również, że do dnia 10 stycznia 2011 r. nie przedstawiono mu do wglądu decyzji na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych, co stanowi naruszenie art. 17 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185, poz. 1243 ze zm.), Ponadto organ pierwszej instancji stwierdził, że w przedstawionej do wglądu procedurze postępowania z odpadami medycznymi nie uwzględniono temperatury przechowywania odpadów medycznych od momentu rozpoczęcia składowania do czasu przekazania ich do utylizacji, co stanowi naruszenie postanowień art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570 ze zm.) oraz § 6 wyżej wymienionego rozporządzenia z 30 lipca 2010 r.
W odwołaniu od powyższej decyzji Internistyczne Gabinety Lekarskie [...] Sp. Z o.o. w T. wniosły o jej uchylenie podnosząc, że decyzja w pkt. 1 i 3 jest merytorycznie błędna i niezgodna z obowiązującym prawem, a w pkt. 2 niezasadna i jako taka nie może rodzić skutków formalnych i prawnych, a w szczególności nie może wymuszać na podmiocie gospodarczym działań nie wymaganych przez prawo lub być podstawą do nałożenia kar administracyjnych. W motywach odwołania podkreślono, że firma [...], mając możliwość odbioru odpadów medycznych bezpośrednio z miejsca ich powstania, z tego prawa nie korzysta i nie magazynuje odpadów medycznych.
Dodatkowo odwołująca się Spółka oświadczyła, że nie wykonuje usług poza swoją siedzibą, a przesłanka konieczności opróżniania worka jednorazowego wypełnionego w 2/3 nigdy nie zachodzi ze względu na znikoma ilość odpadów medycznych wytwarzanych w trzech gabinetach diagnostycznych i gabinecie stomatologicznym czynnym dwa razy w tygodniu. Nadto zaznaczyła, że nie magazynuje odpadów medycznych, a jedynie zgodnie z postanowieniami rozporządzenia zbiera je w miejscu powstawania, a procedurę postępowania z odpadami medycznymi stosowaną w firmie [...] uznaje za prawidłową.
Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Krakowie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy podniósł, iż twierdzenia odwołującego się, że nie ma potrzeby magazynowania odpadów medycznych, gdyż są one odbierane bezpośrednio z miejsca ich powstania dwa razy w tygodniu nie zasługują na uwzględnienie, bowiem siłą rzeczy przez okres kilku dni, to jest od chwili rozpoczęcia zbiórki odpadów do momentu ich odbioru musza być one magazynowane zgodnie z obowiązującymi przepisami, czyli w odpowiednio przystosowanych do tego celu pomieszczeniach albo stacjonarnych lub przenośnych urządzeniach chłodniczych. Organ odwoławczy podkreślił, że w związku z rodzajem udzielanych świadczeń oraz właściwościami powstających odpadów stanowiących zagrożenie szerzenia się chorób zakaźnych i zakażeń gabinety medyczne ze względu na panujące w nich warunki nie są właściwym miejscem do magazynowania odpadów.
W szczególności zwrócono uwagę, że w trakcie przeprowadzonych kontroli stwierdzono w gabinetach medycznych temperaturę w wysokości 18,5°C- 22°C, a okoliczność ta jednoznacznie wskazuje na przekroczenie temperatury zalecanej dla pomieszczeń, w których przechowuje się odpady medyczne. Zdaniem organu wyższego stopnia nie znajduje umocowania podnoszony argument, że odwołująca się Spółka nie wytwarza odpadów w ilości przekraczającej 0,1 Mg, ponieważ przeprowadzona kontrola kart przekazania odpadów ujawniła, że ilość wytworzonych odpadów przekroczyła 0,1 Mg rocznie i w związku z tym na Spółce ciąży obowiązek uzyskania decyzji na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych, której to firma [...] nie posiada.
[...] Spółka z o.o. w T. pismem z dnia 31 marca 2011 r. wniosły skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia w części, w której utrzymała w mocy pkt. I i III decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] stycznia 2011 r. W skardze tej zarzucono decyzji odwoławczej naruszenie § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowego postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. nr 139, poz. 940) polegające na jego błędnej wykładni sprowadzającej się do pominięcia rozróżnienia między zbieraniem odpadów, a ich magazynowaniem, w następstwie czego błędnie przyjęto, że w gabinetach dochodzi do magazynowania odpadów, podczas gdy w rzeczywistości dochodzi do ich zbierania. Zarzucono również naruszenie § 3 ust. 6 w związku z § 3 ust. 7 wyżej wymienionego rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię, sprowadzającą się do przyjęcia, jakoby skarżąca spółka, pomimo wymieniania worków na odpady, zapełnionych w nie więcej niż 2/3 objętości, nie rzadziej niż co 72 godziny, nieprawidłowo usuwa odpady medyczne.
Następny zarzut skarżącej Spółki sprowadził się do naruszenia postanowień § 6 ust. 2 przywoływanego rozporządzenia. Zdaniem skarżącej został on błędnie zastosowany, ponieważ jej zdaniem w sprawie tej nie zachodzi magazynowanie odpadów. Kolejne naruszenie wiązane jest z treścią § 7 ust. 1 wyżej wymienionego rozporządzenia i błędnym pominięciu rozróżnienia pomiędzy miejscem powstawania odpadów (ich zbierania), a miejscem, do którego należy zebrane odpady przetransportować. Ostatni zarzut związany jest z naruszeniem postanowień art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. Nr 234, poz. 1570 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, jakoby skarżąca podejmowała niewystarczające działania zapobiegające szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, podczas gdy ich działania w tym zakresie były wystarczające i zgodne z przepisami szczególnymi.
W motywach skargi podkreślono, że prowadzony niepubliczny zakład opieki zdrowotnej wytwarza odpady medyczne, które są zbierane w gabinetach, w workach jednorazowych z folii, a przed zapełnieniem w 2/3 są wymieniane, co ma miejsce nie rzadziej niż co 72 godziny. W związku z małą ilością wytwarzanych odpadów worki nigdy nie osiągają zapełnienia powyżej 2/3 swojej objętości, a nie rzadziej niż co 72 godziny worki są odbierane przez wyspecjalizowany podmiot zajmujący się wywozem odpadów medycznych. Szczególną uwagę zwrócono na występujące w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 30 lipca 2010 r. rozróżnienie na zbieranie odpadów i magazynowanie odpadów oraz podkreślono, że nie wyodrębnia się ich składowania, nadto przybliżono warunki w jakich zbiera się odpady i odniesiono się do zagadnień związanych z ich magazynowaniem. Zdaniem strony skarżącej oczywistym jest rozróżnienie między miejscem powstania odpadów medycznych od miejsca ich magazynowania, unieszkodliwiania czy odbioru, a każdy podmiot ma wybór, czy po zebraniu odpadów do worków, będzie te worki najpóźniej po 72 godzinach transportował do miejsca magazynowania, unieszkodliwiania lub odbioru, a tym samym magazynowanie jest jednym ze sposobów na zagospodarowanie zebranych odpadów po upływie 72 godzin.
W konsekwencji strona skarżąca odróżnia etap zbierania odpadów, który jest obowiązkowy od fakultatywnego etapu ich magazynowania. W związku z powyższym strona skarżąca za błędne uznała twierdzenia organu administracji, że od chwili rozpoczęcia zbiórki odpadów do momentu odbioru ich przez uprawniona firmę muszą być one magazynowane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jej zdaniem magazynowanie odpadów rozpoczyna się dopiero po upływie 72 godzin, albo dany podmiot podejmuje inne działania zmierzające do ich zniszczenia lub oddania innemu wyspecjalizowanemu podmiotowi. Skoro, zdaniem strony skarżącej, nie magazynowała odpadów, to tym samym nie mają do niej zastosowania unormowania przewidziane § 5 i 6 przywołanego powyżej rozporządzenia.
Nadto uznano, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa w zakresie, w jakim obligowała ją do magazynowania odpadów w temperaturze od 10º C do 18ºC, a także w zakresie, w jakim obligowała do opracowania poprawnej procedury postępowania z odpadami medycznymi, podczas gdy opracowana i stosowana przez skarżącą Spółkę procedura była poprawna i zgodna z przepisami prawa. Odniesiono się również do zarzutu naruszenia art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i stwierdzono, że w gabinetach skarżącej Spółki rygorystycznie przestrzegane są środki zapobiegające szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, a tym samym uznaje się, że podjęto wystarczające działania w tym zakresie, a organ administracji błędnie zastosował przepisy i naraził Spółkę na szkodę majątkową wynikającą z zakupu urządzeń służących do przystosowania do tego celu pomieszczenia stacjonarnego lub przenośnego.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Krakowie wniósł o oddalenie skargi i przywołał argumentację prezentowaną w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Nadto podkreślono, że przeprowadzona kontrola sprawdzająca wykazała, że zarządzenia przewidziane w kwestionowanej decyzji zostały wykonane, dodatkowo zaznaczono, iż decyzja organu pierwszej instancji nie narzucała stronie skarżącej rozwiązania dotyczącego sposobu magazynowania odpadów i nie narażała ją na nadmierne obciążenia ekonomiczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2012 r. sygn. akt III SA/kr 512/11 oddalił skargę, ponieważ nie znalazł podstaw dla jej uwzględnienia. W motywach wyroku podkreślono, że organy administracji w sposób prawidłowy zastosowały przepisy prawa mające w niej zastosowanie, dotyczące zbierania i czasowego magazynowania odpadów medycznych. W uzasadnieniu tym zaakcentowano, że zarzut sformułowany w skardze wynika z dokonania przez skarżącą Spółkę błędnej wykładni przepisów rozporządzenia stanowiącego podstawę prawną podejmowanych rozstrzygnięć. We wskazanym rozporządzeniu wyraźnie podkreślono, że określone obowiązki sanitarne związane z odpadami medycznymi spoczywają na podmiocie zobowiązanym wówczas, gdy je zbiera i czasowo magazynuje przed ich przetransportowaniem do miejsca unieszkodliwienia. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej Spółki obydwie części rozporządzenia, a zatem dotyczące zbierania odpadów, a także ich magazynowania znajdują wobec niej zastosowanie, dotyczą bowiem zasad postępowania z odpadami przed ich przetransportowaniem do miejsca unieszkodliwienia.
W pierwszej części przywołanego rozporządzenia ustalone zostały zasady zbierania odpadów, a w części drugiej ustalono gdzie pojemniki lub worki mają się znajdować do czasu ich przetransportowania do miejsca unieszkodliwienia. Obie te części są ze sobą nierozerwalnie związane, a do nich dochodzi jeszcze element dotyczący transportu wewnętrznego. W gabinetach lekarskich dochodzi zarówno do zbierania jak i magazynowania odpadów, a § 5 rozporządzenia musi być inaczej interpretowany niż prezentuje to skarżąca Spółka, ponieważ przepis ten jest nierozerwalnie związany ze zbieraniem odpadów, gdyż z przepisu tego wynika, że nie jest możliwe oddzielenie zbierania odpadów od ich czasowego magazynowania. Sygnalizowana fakultatywność wynika z tego, że bez spełnienia warunków opisanych w § 5 rozporządzenia w ogóle nie wolno odpadów magazynować. Użycie słów "dopuszczalne jest" nie oznacza zatem fakultatywności magazynowania, lecz wprowadza warunki, bez spełnienia których magazynowanie nie byłoby dopuszczalne, naruszałoby bowiem obowiązujące przepisy. Trafnie zatem organ stwierdza w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że do momentu odbioru odpadów przez firmę zewnętrzną, są one "magazynowane" w rozumieniu przywoływanego rozporządzenia.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik [...] sp. z o.o. w T. zarzucił powyższemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego to jest: § 2 ust. 1 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowego postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. nr 139, poz. 940) poprzez błędną jego wykładnię polegającą na pominięciu rozróżnienia między zbieraniem odpadów, a magazynowaniem odpadów, w wyniku czego błędnie przyjęto, że w gabinetach skarżącego dochodzi do magazynowania odpadów, podczas gdy w rzeczywistości dochodziło jedynie do ich zbierania; § 3 ust. 6 w związku z § 3 ust. 7 wyżej wymienionego rozporządzenia poprzez błędna jego wykładnię, polegającą na przyjęciu, jakoby skarżąca Spółka, pomimo wymieniania worków na odpady, zapełnionych w nie więcej niż 2/3 objętości, nie rzadziej niż co 72 godziny, nieprawidłowo usuwa odpady; § 6 ust. 2 powoływanego rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do sytuacji zbierania odpadów, podczas gdy przepis ten dotyczy magazynowania odpadów, a w przedmiotowej sytuacji do magazynowania odpadów w ogóle nie dochodzi; § 7 ust. 1 powyższego rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię polegającą na pominięciu rozróżnienia pomiędzy miejscem powstania odpadów, w którym odpady należy zbierać, a miejscem, do którego należy zebrane odpady przetransportować, to jest miejscem magazynowania lub miejscem unieszkodliwiania lub odbioru.
W motywach skargi kasacyjnej przedstawiono zasady funkcjonowania niepublicznego zakładu opieki zdrowotnej w T. w zakresie dotyczącym odpadów oraz przybliżono działania organów administracji w ramach przedmiotowego postępowania. W dalszej części skargi kasacyjnej rozwinięto poszczególne zarzuty stawiane wyrokowi sądu pierwszej instancji, poprzez przywołanie treści stosownych przepisów i zamieszczenie ich interpretacji. Ponownie podkreślono, że magazynowanie odpadów jest jedynie formą fakultatywną, ponieważ każdy podmiot, do którego przepisy się stosuje musi odpady zbierać, natomiast nie musi ich magazynować, a przyjęcie interpretacji zaproponowanej przez Sąd pierwszej instancji doprowadza do absurdalnych wniosków, ponieważ gdyby etap magazynowania odbywał się już w momencie zbierania odpadów, oznaczałoby to utrzymywanie w gabinetach, w których odpady są zbierane temperatury poniżej 18ºC, a dla niektórych odpadów nawet 10ºC, ewentualnie wrzucanie odpadów do urządzeń chłodniczych.
Prezentowana wykładnia zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną Spółki doznaje potwierdzenia w treści § 7 ust. 1 przywoływanego rozporządzenia. Następnie przybliżono praktyczne działania Spółki podejmowane w zakresie dotyczącym zbierania odpadów i przekazywania ich wyspecjalizowanym podmiotom. Tym samym błędnie Sąd pierwszej instancji przyjął, że do momentu odbioru odpadów przez firmę zewnętrzną są one "magazynowane" oraz ponownie przybliżono mechanizm podejmowanych czynności w zakresie gospodarki z odpadami.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 wskazanej ustawy, które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka z o.o. [...] w T. zarzuciła wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności § 2 ust. 1 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowego postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. Nr 139, poz. 940) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu rozróżnienia pomiędzy zbieraniem odpadów a magazynowaniem odpadów, w wyniku czego błędnie przyjęto, że w gabinetach skarżącej Spółki dochodzi do magazynowania odpadów, podczas gdy w rzeczywistości dochodzi jedynie do ich zbierania.
Ponadto zarzucono powyższemu wyrokowi naruszenie § 3 ust. 6 w związku z § 3 ust. 7 przywoływanego rozporządzenia polegające na błędnej wykładni sprowadzającej się do przyjęcia, jakoby skarżąca Spółka, pomimo wymieniania worków na odpady w nie więcej niż 2/3 objętości, nie rzadziej niż co 72 godziny, nieprawidłowo usuwa odpady medyczne. Dodatkowo zarzucono naruszenie § 6 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia sprowadzające się do jego niewłaściwego zastosowania, albowiem w skarżącej Spółce nie dochodzi do magazynowania odpadów.
Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie zauważyć, że rozporządzenie stanowiące podstawę podejmowanych w rozpatrywanej sprawie rozstrzygnięć przez organy administracji wydane zostało na podstawie delegacji zamieszczonej w art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. o odpadach (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 251 ze zm.), a to oznacza, że pojęcia wykorzystane w tym rozporządzeniu muszą odpowiadać zakresowi wyznaczonemu w ustawie stanowiącej podstawę jego wydania. Uwaga ta jest istotna z tego powodu, że w art. 3 ust. 3 ustawy o odpadach określono znaczenie poszczególnych terminów, którymi ten akt się posługuje. W art. 3 ust. 3 pkt. 23 powoływanej ustawy zamieszczono definicję zbierania odpadów. Zgodnie z nią pod pojęciem zbierania odpadów rozumie się każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwiania.
Natomiast w art. 3 ust. 3 pkt. 3 tej ustawy określono co należy rozumieć pod pojęciem magazynowania odpadów. Otóż oznacza to czasowe przetrzymywanie lub gromadzenie odpadów przed ich transportem, odzyskiem lub unieszkodliwianiem. Z zestawienia powyższych definicji wynika, że zbieranie odpadów obejmuje swoim zakresem również ich magazynowanie, a stwierdzenie takie jest następstwem przyjętej na użytek tej ustawy definicji zbierania odpadów. Inaczej rzecz tę ujmując, w rozumieniu przepisów ustawy magazynowanie odpadów jej częścią szerszego pojęcia, którym jest zbieranie odpadów. Przyjęte w ustawie rozumieniu powyższych pojęć – zbierania odpadów i magazynowania odpadów – rzutuje w sposób bezpośredni na sposób interpretacji postanowień aktu wykonawczego do ustawy o odpadach, którym jest rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010 r. w sprawie szczegółowego postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. Nr 139, poz. 940).
W świetle powyższego ustalenia za prawidłowe uznać należy twierdzenia Sądu pierwszej instancji, iż obydwie części rozporządzenia, a zatem dotyczące zbierania odpadów, a także ich magazynowania znajdują zastosowanie wobec skarżącej Spółki, dotyczą bowiem zasad postępowania z odpadami przed ich przetransportowaniem do miejsca unieszkodliwienia. W pierwszej części przywołanego rozporządzenia ustalone zostały zasady zbierania odpadów, a w części drugiej określono, gdzie pojemniki lub worki mają się znajdować do czasu ich przetransportowania do miejsca unieszkodliwienia. Obie te części są ze sobą nierozerwalnie związane, a do nich dochodzi jeszcze element dotyczący transportu wewnętrznego. W gabinetach lekarskich dochodzi zatem zarówno do zbierania jak i magazynowania odpadów, a § 5 rozporządzenia musi być inaczej interpretowany niż prezentuje to skarżąca Spółka, ponieważ przepis ten jest nierozerwalnie związany ze zbieraniem odpadów, gdyż z przepisu tego wynika, że nie jest możliwe oddzielenie zbierania odpadów od ich czasowego magazynowania.
Takie ujęcie, jak zostało to zaznaczono wynika również z brzmienia przywołanych powyżej definicji ustawowych. Sygnalizowana fakultatywność wynika z tego, że bez spełnienia warunków opisanych w § 5 rozporządzenia w ogóle nie wolno odpadów magazynować. Użycie słów "dopuszczalne jest" nie oznacza zatem fakultatywności magazynowania, lecz wprowadza warunki, bez spełnienia których magazynowanie nie byłoby dopuszczalne, bowiem naruszałoby obowiązujące przepisy.
W świetle przeprowadzonych rozważań uznać należy, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy zinterpretował obowiązujące unormowania prawne oraz dokonał właściwej oceny działań podejmowanych przez organy administracji, wobec tego uznać należy, że zarzuty naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowego postępowania z odpadami medycznymi, są nieuzasadnione.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.