Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 842/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił zaskarżone przez L. G., G. G., Z. G. i J. G. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...], nr [...] uzgadniające pozytywnie projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi gminnej na osiedlu [...] w C.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. powyższym postanowieniem uchyliło zaskarżane postanowienie w całości i umorzyło postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ustaliło, że z załącznika graficznego do projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika, iż teren inwestycji przylega do pasów istniejących dróg, których zarządcą jest, zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, wójt (burmistrz, prezydent). Wobec tego organem właściwym do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego i do wyrażenia stanowiska odnośnie uzgodnienia tej decyzji w zakresie należącym do zarządcy drogi gminnej jest ten sam organ – Burmistrz Miasta i Gminy C.. Współdziałanie organów, o którym mowa w art. 106 kpa jest więc bezprzedmiotowe. W skardze do sądu administracyjnego L. G., G. G., Z. G. i J. G. wnieśli o uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zarzucając naruszenie przepisów art. 6, 7, 11, 77 § 1, 106, 107 § 3 k.p.a. Uwzględniając skargę Sąd w wyroku z dnia 31 sierpnia 2006 r. stwierdził, że w sprawie organy naruszyły art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., nie wyjaśniając należycie stanu faktycznego sprawy. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717), w myśl którego decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi – w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. O konieczności uzgodnienia w zakresie określonym tym przepisem decyduje okoliczność "przylegania" obszaru planowanej inwestycji do obszaru pasa drogowego, a nie sam fakt, że inwestycja dotyczy budowy drogi gminnej. Tymczasem załącznik graficzny projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wskazuje, aby teren inwestycji przylegał do pasów istniejących dróg publicznych, brak także dowodów pozwalających na zaliczenie tych dróg do określonej kategorii. Wątpliwości dotyczące kategorii drogi potwierdza treść projektu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy C. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Podstawową kwestią, od której zależeć będzie ocena, czy w sprawie wymagane jest uzgodnienie, będzie ustalenie czy obszar planowanej inwestycji przylega do obszaru pasa drogowego drogi publicznej. W razie negatywnej odpowiedzi uzgadnianie stanie się faktycznie bezprzedmiotowe, lecz z przyczyn innych, niż podane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku złożonej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzucając:
"– naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie obrazę art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zmianami), powołanej dalej jako p.p.s.a., przez błędne przyjęcie, że dla oceny, czy w sprawie wymagane będzie uzgodnienie o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) konieczne jest ustalenie czy obszar planowanej inwestycji przylega do obszaru pasa drogowego drogi publicznej, podczas gdy bez względu na to, czy teren objęty projektem decyzji przylega do pasa drogowego drogi gminnej, czy też nie, ten sam organ nie może w trybie określonym w art. 106 k.p.a. uzgodnić w zakresie wskazanym art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zamierzenia inwestycyjnego objętego tą decyzją. Tryb uzgodnienia określony art. 106 k.p.a. ma bowiem zastosowanie jedynie wówczas, gdy organ wydający decyzję i organ uzgadniający, to dwa różne organy."
Zdaniem Kolegium z projektu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (pkt 3 projektu) i załącznika graficznego projektu jednoznacznie wynika, że projektowana inwestycja leży w ciągu dróg gminnych, a zatem niewątpliwie przylega do pasa tych dróg, nie do zaakceptowania jest pogląd Sądu I instancji w tym zakresie. Według Kolegium postanowienie uchylające postanowienie organu I instancji i umarzające postępowanie było prawidłowe.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, będąc związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 2 p.p.s.a.).
Z przeprowadzonej analizy akt sprawy wynika, że zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu I instancji, jak i jego uzasadnienie nie odpowiadają prawu. Wątpliwości Sądu, co do ustaleń stanu faktycznego sprawy są nieuzasadnione, nie można więc zasadnie przyjąć, iż zaskarżane postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji prawidłowo przyjął, iż w zaistniałej sytuacji postępowanie uzgodnieniowe byłoby bezprzedmiotowe i należało umorzyć to postępowanie.
Poza tym Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok nie wziął pod uwagę tego, że uchylenie zaskarżanej decyzji lub postanowienia w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., może mieć miejsce tylko wtedy, kiedy naruszenie przepisów postępowania, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, jak Sąd sam przyznaje w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, niezależnie od tego, jak zostałyby wyjaśnione okoliczności, z powodu których uchyla postanowienia I i II instancji, i tak postępowanie w tej sprawie byłoby bezprzedmiotowe, chociaż z innych powodów. Powyższe stwierdzenie świadczy już o tym, że ewentualne naruszenie przepisów postępowania w tym przypadku, gdyby miało miejsce, nie miałoby istotnego wpływu na wynik sprawy. Brak więc było ustawowych przesłanek do takiego orzeczenia Sądu, jak zaskarżone.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.