Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 340/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, oddalił skargę.
W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne:
Na wniosek [...] S.A. w C., Burmistrz Miasta R. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. ustalił na rzecz wnioskodawcy środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Wytwórni Pasz w R. o zdolności produkcyjnej 120 Mg/h paszy granulowanej - rozbudowa II etap 60 Mg/h paszy granulowanej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Rozpoznając ponownie sprawę, organ pierwszej instancji wydał w dniu [...] sierpnia 2013 r. decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przedsięwzięcia.
Odwołanie od tej decyzji wniosło skarżące A. Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
W ocenie odwołującego planowana inwestycja powinna być oceniana w powiązaniu z już funkcjonującą Mieszalnią Pasz w R. ze względu na kumulowanie się oddziaływań tych przedsięwzięć, a także z zaskarżonej decyzji nie wynika ilość silosów oraz ilość wentylatorów, w które będą wyposażone oraz jakie urządzenia zmniejszające emisję zanieczyszczeń do powietrza mają być zainstalowane w planowanej inwestycji. Zastrzeżenia skarżącego budziła też emisja hałasu z wentylatorów oraz hałasu powodowanego środkami transportu, co jest istotnym problemem ze względu na istniejącą w sąsiedztwie planowanej inwestycji zabudowę mieszkaniową.
A. postawiło także zarzut oparty na treści art. 82 ust, 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie: Dz. U. z 2016 r., poz. 353 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą środowiskową. Wskazało, że dla funkcjonującej obecnie mieszalni pasz w R. została wydana w dniu [...] stycznia 2010 r. decyzja ustalająca środowiskowe uwarunkowania. Z decyzji tej nie wynikało, iż budowa mieszalni pasz ma odbywać się w etapach. Tymczasem zaskarżona decyzja jako wydana dla II etapu - rozbudowa, nie została poprzedzona zmianą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w trybie art. 87 ustawy, uwzględniającą etapową realizację inwestycji.
Również raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na etapach jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania oraz likwidacji, czego brak w niniejszej sprawie.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., zaskarżoną do Sądu decyzją, uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.
Organ odwoławczy wskazał, że w stosunku do stron postępowania, została zachowana zasada czynnego udziału, określona w art. 10 § 1 k.p.a., gdyż strony otrzymały pisemne zawiadomienia z dnia 9 lipca 2013 r. o wydanych przez organy opiniujące postanowieniach w sprawie przedmiotowego przedsięwzięcia i możliwości zapoznania się z nimi. Zawiadomienie to zostało umieszczone na tablicy informacyjnej w Urzędzie Miasta w R. i zamieszczone na stronie internetowej Urzędu Gminy. Niemniej jednak akta sprawy nie potwierdzają faktu podania informacji dla społeczeństwa w Biuletynie Informacji Publicznej, w siedzibie organu oraz w miejscu planowanego przedsięwzięcia, o możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, o możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków ze wskazaniem jednocześnie 21-dniowego terminu ich składania oraz o organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków (art. 33 ustawy środowiskowej).
Pomimo, iż strony postępowania zostały powiadomione prawidłowo o zakończeniu postępowania, został naruszony art. 33 ustawy odnośnie podania do publicznej wiadomości, że istnieje możliwość zapoznania się z dokumentacją sprawy. Organ odwoławczy zauważył, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. było prowadzone nowe postępowanie, został uzupełniony raport, zostały wydane nowe uzgodnienia przez organy opiniujące, co oznacza że w rozpatrywanej sprawie ma zastosowanie art. 33 ustawy, który jednoznacznie określa moment podania do publicznej wiadomości - przed wydaniem i zmiana decyzji wymagających udziału społeczeństwa. SKO w C. uznało, że brak pełnej realizacji art. 3 ust. 1 pkt 11 tj. niedopełnienie obowiązku ogłoszenia informacji o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, należy uznać za uchybienie realizacji zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu wymagającym tego udziału i to w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia postępowania we wskazanym zakresie.
Jednocześnie organ odwoławczy nie stwierdził zasadności zarzutów zawartych w odwołaniu, przedstawiając w tym zakresie obszerną argumentację.
W skardze na powyższą decyzję skarżące A. zarzuciło naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 33 pkt 9, art. 36, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c), art, 72 ust. 1, 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) i d), art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. h), art. 87, art. 65 ust. 6 ustawy środowiskowej, a także art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.
A. powołało treść 138 § 2 k.p.a. podnosząc, że organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję mógł wyłącznie powołać naruszenie norm prawa procesowego jako okoliczności uzasadniające zastosowanie ww. przepisu. Tymczasem organ rozpoznał merytorycznie sprawę w zakresie:
- - braku konieczności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, choć to organ I instancji właściwy jest w ramach uznania administracyjnego do wypowiedzenia się w tej kwestii, co też uczynił bardzo lakonicznie w decyzji I instancji;
- - prawidłowości określenia wymagań dotyczących ochrony środowiska, co w zasadzie narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania, ponieważ przed ponownym wydaniem decyzji I instancyjnej przesądza o prawidłowości określenia ww. wymagań;
- - zachowania dopuszczalnych norm hałasu, czyniąc to w dodatku bardzo lakonicznie, pomijając istotne kwestie dotyczące usytuowania zabudowy mieszkaniowej, który to zarzut zawarty w odwołaniu winien być w pierwszej kolejności podstawą do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a.;
- - braku konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego pod względem kumulowania się istniejącej mieszalni pasz z planowaną rozbudową;
- - kompletności raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, do stwierdzenia której w ocenie organu wystarczy stanowisko organu uzgadniającego, co zwalnia właściwy organ prowadzący postępowanie środowiskowe od wypowiedzenia się w tej kwestii, co również należy uznać jako stanowisko niedopuszczalne, ponieważ to organ prowadzący postępowanie środowiskowe przed wydaniem decyzji środowiskowej musi oprzeć się na kompletnym raporcie, a zatem musi sprawdzić jego kompletność;
- - braku konieczności wskazania etapowania inwestycji, który to obowiązek wynika z przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz.U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy zastosował art. 138 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, że przed wydaniem decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Burmistrz Miasta R. miał obowiązek zapewnić udział w postępowaniu społeczeństwa stosownie do treści art 33 i 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. Nie podano w Biuletynie Informacji Publicznej, w siedzibie organu oraz w miejscu planowanego przedsięwzięcia, informacji o możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu, o możliwości składania uwag i wniosków, sposobie i miejscu składania uwag i wniosków ze wskazaniem jednocześnie 21-dniowego terminu ich składania oraz o organie właściwym do rozpatrzenia uwag i wniosków.
W tej sytuacji brak pełnej realizacji art. 3 ust. 1 pkt 11 polegający na niedopełnieniu obowiązku ogłoszenia informacji, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy, należy uznać za uchybienie realizacji zapewnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu wymagającym tego udziału w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia postępowania w powyższym zakresie.
W ocenie Sądu pierwszej instancji, konkluzji o prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie zmienia fakt, iż organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykroczył poza zakres orzekania kasatoryjnego, nieprawidłowo odnosząc się do zarzutów merytorycznych, które na tym etapie postępowania nie mogły być rozważane. Sąd zgodził się w tym zakresie z zarzutami A., że rozstrzyganie ww. kwestii na etapie zaskarżonej decyzji pozostaje w sprzeczności zarówno z charakterem rozstrzygnięcia kasatoryjnego, jak i narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania. Świadczy również o daleko idącej niekonsekwencji procesowej organu, który z jednej strony wskazuje na konieczność skasowania decyzji organu pierwszej instancji i rozpoczęcia na nowo procesu orzekania merytorycznego przez organy obu instancji, a z drugiej usiłuje rozstrzygać sprawę merytorycznie. Świadczy to o niespójności wewnętrznej decyzji oraz nieadekwatności części uzasadnienia zaskarżonej decyzji do jej rozstrzygnięcia i w rezultacie powoduje, że w części zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd pierwszej instancji wskazał jednak, że powyższe naruszenie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i nie może stanowić podstawy do eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jakkolwiek bowiem zaskarżona decyzja posiada częściowo wadliwe uzasadnienie, to jednak jej rozstrzygnięcie odpowiada prawu.
Odnosząc się do merytorycznych zarzutów skargi Sąd pierwszej instancji wskazał, że ich rozpoznanie na tym etapie procedowania jest przedwczesne. Sąd podkreślił, że w tym zakresie organ pierwszej instancji nie jest związany wskazówkami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, albowiem w tym zakresie uzasadnienie to jest wadliwe. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. zdanie drugie, przekazując sprawę, organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Okolicznością, o której mowa w ww. przepisie będzie w niniejszej sprawie wyłącznie konieczność zachowania zgodności z procedurą i wypełnienie przez organ pierwszej instancji wymagań wynikających z art. 33 ustawy środowiskowej. Natomiast podnoszone przez A. kwestie merytoryczne organ pierwszej instancji będzie musiał rozpoznać na nowo rozstrzygając ponownie o sprawie administracyjnej w jej całokształcie.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło skarżące A., zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie prawa procesowego, tj.:
- 1) art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 138 § 2 k.p.a., pozostającego w niniejszej sprawie w związku z art. 33 pkt 9, art. 36, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c), art. 72 ust. 1, 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) i d), art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. h), art. 87, art. 65 ust. 6 ustawy środowiskowej, a także art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., przez wadliwe przyjęcie, że dokonanie merytorycznej oceny przez organ odwoławczy przy zastosowaniu art. 138 § 2 k.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., podczas gdy w zaskarżonej decyzji, która w wyniku wydania zaskarżonego wyroku pozostała w obrocie prawnym, organ dokonał wadliwie stosownej oceny merytorycznej sprawy, przesądzając tym samym, że poza wadami procesowymi decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera wad prawnych;
- 2) art. 133 § 1 p.p.s.a., przez wydanie wyroku w oparciu o niekompletne akta sprawy, ponieważ jak się okazało w administracyjnym i sądowoadministracyjnym toku instancji, wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II OSK 782/13, została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja SKO w C. z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], o umorzeniu postępowania odwoławczego, poprzedzająca wydane w niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji; tym samym zaistniała przesłanka wznowieniowa przemawiająca za uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji, ponieważ w takich okolicznościach sprawy do rozpoznania pozostaje odwołanie C.S. od decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...] kwietnia 2012 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji;
- 3) art. 151 w związku z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., przez nie odniesienie się w szczególności do kwestii wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, która w okolicznościach niniejszej sprawy stanowi istoty element przeprowadzenia dokładnego postępowania wyjaśniającego - postępowanie w tej sprawie zawiera szereg niewyjaśnionych kwestii, od której to oceny uchylił się Sąd pierwszej instancji, stwierdzając, że merytoryczna ocena w tym zakresie należy do organu pierwszej instancji, podczas brak było przeszkód prawnych do wypowiedzenia się przez Sąd, że również w zakresie dokładnego wyjaśnienia sprawy stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji zawiera istotne wady postępowania.
Skarżące kasacyjnie A. wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów udzielonej stronie wnoszącej skargę kasacyjną pomocy prawnej przez pełnomocnika.
W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie swoich zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.
Na wstępie przypomnieć wypadnie, że przedmiotem kontroli legalności dokonanej przez Sąd pierwszej instancji była decyzja organu odwoławczego wydana w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a., stosownie do którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Kontrola sądowa zaskarżonej decyzji sprowadzała się zatem do oceny, czy zaistniały podstawy do wydania decyzji opartej na art. 138 § 2 k.p.a. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc skutecznie zakwestionować prawidłowość wyroku oddalającego skargę na decyzję wydaną w tym trybie winna wykazać, że nie było podstaw do uznania, iż decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania skutkującym koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania. Skarga kasacyjna nie zawiera jednak tego rodzaju zarzutów.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadność wydania takiej decyzji w sprawie została w zaskarżonym wyroku wykazana, a wniesiona skarga kasacyjna nie przedstawiła takich podstaw, które podważyłyby stanowisko Sądu pierwszej instancji. Sposób sformułowania skargi kasacyjnej, a zwłaszcza uzasadnienie jej zarzutów, wskazują, że jej autor w istocie kwestionuje zaskarżoną decyzję w części, w jakiej organ odwoławczy dokonał merytorycznej oceny decyzji pierwszoinstancyjnej. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że podniesiony w pkt 1 zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z przepisami ustawy środowiskowej i art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., dotyczy przede wszystkim zaakceptowania przez Sąd pierwszej instancji okoliczności, że zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało merytorycznie sprawę we wskazanym zakresie. Tak sformułowany zarzut nie mógł zostać uwzględniony.
Decyzja kasacyjna, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. jest bowiem typowym rozstrzygnięciem procesowym, które nie przesądza o istocie sprawy administracyjnej. Organ odwoławczy przy jej wydaniu winien ograniczyć się tylko do oceny potrzeby przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz jego zakresu. Oznacza to, że organ nie rozstrzyga wówczas o meritum sprawy, nie przeprowadza też merytorycznej kontroli decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Dokonanie takiej kontroli nie powinno w ogóle być brane pod uwagę, gdyż decyzja organu pierwszej instancji, wydana bez przeprowadzenia niezbędnego postępowania wyjaśniającego, pozbawiona jest pełnych ustaleń, które mogłyby stanowić przedmiot kontroli. Dokonując oceny prawidłowości decyzji wydanej w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a Sąd pierwszej instancji nie może więc oceniać sprawy w aspekcie prawidłowości stosowania prawa materialnego. Z tego względu wskazane wyżej zarzuty odnoszące się do kwestii merytorycznych należało uznać za nieuzasadnione.
Dodatkowo wskazać przyjdzie, że Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyraźnie i jednoznacznie ocenił, że w zakresie merytorycznego stanowiska wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji nie jest związany wskazówkami organu odwoławczego, albowiem w tym zakresie uzasadnienie to jest wadliwe i nie może być przedmiotem uzasadnienia w rozstrzyganiu kasatoryjnym. Okolicznością, którą należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie w niniejszej sprawie wyłącznie konieczność zachowania zgodności z procedurą i wypełnienie przez organ pierwszej instancji wymagań wynikających z art. 33 ustawy środowiskowej.
Natomiast podnoszone przez A. kwestie merytoryczne organ pierwszej instancji będzie musiał rozpoznać na nowo rozstrzygając ponownie o sprawie administracyjnej w jej całokształcie. W tym zakresie rozważania merytoryczne Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie wiążą organu pierwszej instancji i powinny pozostać całkowicie obojętne dla orzekania przez ten organ. Wyrażona przez Sąd pierwszej instancji ocena prawna, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., jest wiążąca dla organów w dalszym postępowaniu.
Wskazać ponadto przyjdzie, że Sąd pierwszej instancji dostrzegł wadliwość kontrolowanej decyzji polegającą właśnie na zawarciu w jej uzasadnieniu merytorycznej oceny sprawy. Wadliwość ta nie mogła jednak sama w sobie przesądzić o konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. sąd uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie omawiane naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. przez organ odwoławczy nie mogło i nie miało wpływu na wynik sprawy, jakim było uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II OSK 782/13, na mocy którego została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja SKO w C. z dnia [...] lipca 2012 r., w związku z czym do rozpoznania pozostaje odwołanie C.S. od decyzji Burmistrza Miasta R. z dnia [...]kwietnia 2012 r., stwierdzić należy, iż do takiego naruszenia nie doszło. Decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. została bowiem uchylona ostateczną decyzją SKO w C. z dnia [...] września 2012 r. W takiej sytuacji odwołanie C.S. od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2012 r. stało się bezprzedmiotowe.
Natomiast w niczym to nie zmienia faktu, że organy prowadząc w dalszym ciągu postępowanie są związane powołanym wyrokiem NSA i wyrażoną w nim oceną prawną, co oznacza m.in. konieczność zbadania przymiotu strony w odniesieniu do C.S.
Odnośnie z kolei naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a., należy stwierdzić, że ten ostatnio wymieniony przepis formułuje wymóg zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze i podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Nie nakłada natomiast na Sąd pierwszej instancji obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Stawiając zatem w skardze kasacyjnej zarzut nieodniesienia się przez Sąd do kwestii braku rozprawy administracyjnej koniecznym było powiązanie tego zarzutu z uchybieniem stosownym normom prawnym wynikającym z przepisów k.p.a. oraz wykazanie wpływu tego naruszenia na wynik sprawy, tzn. wykazania, że gdyby Sąd odniósł się do tej kwestii, to rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne od kontrolowanego.
Skarżący kasacyjnie nie wskazał jednak, jaki ewentualny wpływ na wynik sprawy mogłoby mieć podnoszone naruszenie. Stwierdzić przy tym przyjdzie, że z uwagi na omówiony wyżej charakter prawny i skutki jakie wywołuje zaskarżona decyzja, brak odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do kwestii wniosku o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej pozostawał bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego z tytułu pomocy prawnej świadczonej z urzędu, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Należne natomiast od Skarbu Państwa wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a.